Ji bo bîranîna Ş. Diyar xoyî re
 

    Ji te ra, gava agir bi canê te bu agir….
Evîna ji agir,  weke agir ê çiyayê Agirî te li bedena xwe pêça û hemu pîrozmendiya evîna welat ê meyî pakî bêguneh vêxist, te agir  kire agir yan te xwest alevên agir vegerîne peroşmendiya wê a hatiye wendakirin ? ma agir çawa nasnema xwe venegerîne û canê te ji axa Rojhilat ê serhildêr afiriye ! ew dilê te yê pêldayî berbi Roj a jîna me ve strand agir û destaneke evînê geş gir, hilweşand gilopên destên zalimane û qirêjahiya kîna wan li hemberî vîna me, tuxuban nasnedikir agirê te lewma agirê te geş ma û tîrêjên Roj ê dirêjî axa welat ê Roj ê kir

Qonaxa tarîtiyê derbas dike agir ê te, piyaneke ava azadiyê bi ser bêbextiya dijminan dirijîne, dilê te ê bê tirs û perwa paye kir qîrîna berxwedanê, ne li Rojhelat lê li ser sînga dayîkê, dibe kû hêsanbe bê nîvîsandin romana hin dilan,  lê a herî giranbuha her dilek bi xwe romana xwe a zindî nexş bike ser rupelên vînê û bihêle her zindîbe peyvên wê, çendê ev dil dilek dilêre û hemu êgir li ber dinoşin ! bi velerzîna êşên sibat ê ra, tarîtî ji xwe şerm dike û li ber awazên elendê sirûda agirê dilekî dilêr dirêse, tenê evîna agirê te gur kir û nîvîsind  ser rûkê  panzdehê sibat ê, xwestin darbestan ji hêviyên me çêkin lê agir ê canê te darbesta dilê xwe şewitan ta giha hemu kovanên bêbextiya zalimane, her gur bu êgir,  canê te got ; em ne xwediyê binkeftinên sar û herifîne, em in ên kû ji agir gurtirin û ji bêbextiyê xurtin….  

NERGİZ ÎSMAYİL