|
Yaşar
SERHAT
Di çalakiyan de
aktîf bû, bi hêz bû. Ji ber vê hevalên wî ji bo
ku tecrubeyê bigire ew didan dawî. Lê heval
Ozgur ev qebûl nedikir. Digot; ez ê biçim di
eniya pêş de cih bigirim ne gengaz bû ku mirov
bikaribe Ozgur
îkna bike
Dîrok meha
gulana 2008’an. Em li biryargeha qada Amedê ne.
Hevalên ku êvarî çûn ser kar vegeriyan û hevalê
berpirs tekmîl da. Ligel xwe hevalek din anîbûn.
Ev heval daxwaz dikir ku tevli HPG’ê bibe. Navê
heval Ozgur Ronî bû. Heval bangî wî kirin. Ev
heval pir ciwan bû, bi çavên xwe yên birîqî û
rûkeniya xwe, bi heyecana xwe bal dikişand ser
xwe. Ez werêk nînim ku qala heval Ozgur Ronî
bikim. Ez di vê baweriyê de me ku nikaribim baş
wî binîm ziman. Nêzî 4 mehan em bi hev re man.
Ev nivîsa ku ez ji bo hevalê xwe yê şehîd
dinîvsînim şahidiya 4 mehan e. Ez dixwazim bi
kurtasî wî bînim ziman.
Êdî bibû
mîlîtanekî APOYÎ
Hevalên ku di
koordîneya qadê de cih digirin û hevalê Ozgur
Ronî li ser mayina wî diaxivin. Heval Ronî gelek
bi biryar bû ku li qadê bimîne. Evqas dilgerm,
rûken û bi hêz bû ku bandora xwe li ser her kesî
dihişt. Hevalê koordîneya qadê wezîfeya
muhabereyê da wî. Ew li ser wê wezîfeyê gelek
keyfxweş bû. Li gorî wî daxwaza wî hatiye qebûl
kirin û kêf kêfa wî bû. Heval Ozgur Ronî di nav
demek kurt de adapteyî jiyana HPG’ê bû. Êdî ne
biyanî bû û wekî gerîlayan bû. Lê jiyana li qada
Bakûr gelek cuda bû. Bi fedakariyeke mezin, bi
hestiyarî, berpirsyar û di nav disîplîneke mezin
de jiyana xwe di nav gerîlatiyê de domand. Tu
neçarî ku bi dijminê xwe re bijî, lê kesên vî
şewazê di nav xwe de pêş xisti be her tim dikare
derbên mezin li dijmin bixe. Ji ber vê heval
Ozgur di nav gerîlatiya Bakûr de nû bû, lê heval
Ozgur tu carî di adaptasyonê de neket nav
qelsiyan. Wî refleksên xwe wisa dîzayn kiribûn
ku, kar û barê ku dikir her tim bi dildarî û
hezkirin dikir. Êdî wisa bibû ku em ji Ozgur
venediqetiyan û bibû parçeyek ji me. Êdî bibû
mîlîtanekî APOYÎ.
Axaftina Ozgur
her tim li ser kesan bi bandor bû, têr û tijî
diaxifî. Li ser wî her tim cîdiyeta Apoyî hebû.
Giyanek serkeftî hertim li ser wî hebû. Bi rojan
li cihekî sabît man, lê ew tu carî li cihê xwe
nesekinî moral û coşa xwe li ser hevalên xwe
belav dikir.
Dema em bi
tevgerbûn bê navber bi moral û kêfxweşiyek mezin
dimeşiya. Heval Ozgur her tim 20 kg giranî
digirt ser milê xwe û alîkarî jî nedixwest. Çi
bar bida pişta xwe heya ku biçûya cihê xwe ew
bar danedianî. Dema mirov nû tevli gerîla dibe
bi taybet di warê meş û bar rakirinê de mirov
adeptebûnê de hin zehmetiyan dikişîne, lê heval
Ozgur ne wisa bû, vînek pir xurt li ser bû. Her
wiha zêdetir girêdayî xebata xwe bû, dema
berpirsyarî bihata dayîn, bi coşeke mezin
wezîfeya xwe bicih dianî. Her wiha
berbirsiyariya wî ya muhabereya qadê zehmet bû.
Heval Ozgur wekî her car berpirsyariya xwe baş
dianî cih. Dayîna talîmatan di heman wextê de
karekî bi sebir bû û qebiliyet dixwest, ev tişt
di kesayetiya Ozgur de li pêş bû. Tevlibûna
hevalê Ozgur ya tekmîlê mînak bû. Her tim
hewldan û nêzîkatiyên wî mînak bûn. Bi qasî ku
nêrînên wî rast bûn, rih dida rêhevalên xwe. Her
qada ku em diçûn me teqez li wir amadekariyên
çalakiyê dikirin.
Dema ku heval
Ozgur gotinên wekî çalakî û dijmin dibîhîst
çavên wî vedibûn û heyecaneke mezin digirt. Di
dema amadekariya çalakiyê de coş û biryardariya
heval Ozgur digihişt di asta herî jor de. Dema
ku ji bo çalakiyekê navê hevalên wî bihata
xwendin û yê wî nehata xwendin, qiyamet radikir
û hema bi me re şer dikir. Ne gengaz bû ku mirov
heval Ozgur îkna bikiriba. Pir bi eks bû û
tiştek bixintiba serê xwe diviya pêk binanîba.
Ma tu goyiyî?
Rojekê me der
barê vê mijarê de gelek nîqaş kir. Min jê pirsî
‘Heval Ozgur têkiliyeke te bi Goyiyan re heye an
na’. Wî bi awayekî matmayî pirsî û got çima. Min
jî got heval Ozgur Goyî pir serhişkin û tu ji
Goyiyan serhişktirî. Min got ma mirov evqas
rêveberiyê û hevalên xwe dixe zorê. Hinekî fedî
kir û keniya. Got ‘Heval hûn temenê min gelek
biçûk dibînin û hûn dibêjin qey ez nikarim van
karan bikim.’ Min got; na teqez tiştekî wisa
tune û ji ber ku tu nûyî, dixwazin tu hinekî
tecrube bigirî. Min got ji bo vê zêde lez neke,
binêre hin heval hene ku ev 2 salin tevli bûne,
hê jî di tu çalakiyan de cih negirtine. Hema
gotina min birî û wiha got: “Heta niha ew tevli
çalakiyê nebûne, ew pirsgirêka wan e. Divê her
mîlîtanek di nava hewldanên tevlibûna çalakiyê
de be.” Lê me ji bo vê çalakiyê bi zor û zehmet
ew îkna kiribû.
‘Dîrok û
Rêber APO ji me re divê bimeşe ey milîtan’
Serê havînê bû.
Di meha Hezîranê de rêxistinê biryareke nû
girtibû. Pêvajo gelek krîtîk bû. Di çarçoveya vê
biryarê de divê em acîl biçûna Eyaleta Erziromê.
Em hema ketin rê û me civîn pêk anî. Civîna me
bi biryareke mezin bi dawî bû. Hevalê me Ozgur
jî ev biryar bi coş û heyecan pêşvazî kir. Heval
Ozgur demekê ji cem me veqetiya. Em li ser
hedefên xwe kûr bibûn. Rojekê di saeta
muhabereyê de dengê heval Ozgur hate bihîsstin.
Kordineya sehayê gazî me dikir. Di saeta ku
hatibû diyarkirin em derketin cihazê. Bi vê
wesîleyê me heval Ozgur dît. Demek dirêj bû me
nedîtibû. Me gelek bêriya wî kiribû. Hevalê
kordîneya sehayê gihişt me. Lê Ozgur tunebû. Me
pitşre hev dît. Ozgur pir israr kir ku bi koma
keşfê re biçe. Ozgur planê me fêm kiribû ku
êvarê hat cem me û bi biryareke mezin got ku;
‘min jî bibin keşfê’. Li hemberî vê biryar û
îradeyê min nekarîbû ku daxwazên wî red bikim.
Min jî got temam xwe amade bike.
Ozgur dema di
civînê de mafê axaftinê girt û axifî, axaftinê
wî gelek bi xwe bawer û bi heybet bû. Wisa bi
rihekî Apoyî û fedayî diaxivî ku, her kesî bi
baldariyeke mezin guhdar dikir. Naveroka
axaftina wî ev bû: “Dîrok û Rêber APO ji me re
divê bimeşe ey milîtan, xwe xapandin, xwe
eglekirin û ji pêvajoyê re bê bersiv mayîn dibe
gafleteke mezin û dibe îxanet, fersenda dîrokê
carekê dikeve destê mirovan, divê em vê di wextê
wê û di dema wê de bi kar bînin, ev jî rihê
APOYÎ yê fedayî û milîtaniyê ye. Hevalno dibêjim
ku em li gorî xwe armanca negerin, heke emê
bikin divê em armancê hên pêhtir mezin bikîn.”
Tiştê ku em
dibêjin, em pê bawer dikin
Ev axaftina rê
Heval Ozgur Ronî bi rastî jî rihekî milîtanî û
fedayî derdixiste holê. Me îrada xwe di rihê
fedayî û milîtanî yê APOYÎ de, da girêdan. Me
biryara xwe da, divê em bi awayê fedayîtiyê di
çalakiyan de xwe bidin nîşandan. Di nava hemî
dilan de, bi yek dengî biryara me hemiya
‘SERKEFTIN’ bû. Ji dervê vê em tu tişt
nedifikirîn. Serkeftin bibû îrada me ya hevbeş a
hemûyan. Bi giştî hemû hevalan dixwest di vê
çalakiyê de cihê xwe bigirin. Gava ku hemî
hevalan xwest di vê çalakiyê de cihê xwe bigirin,
di hêla îknakirinê de em ketin zehmetiyê, bi
taybetî hin Heval hebûn heta me îkna kirin me
gelekî zehmetî kişand. Di serî de jî hevalê
Ozgur Ronî dihat. Hevalê Ozgur Ronî biryara xwe
dabû û xwe di vê çalakiyê de îknakiribû çi
bihata gotin feyde nedikir, me di karbeşiyê de
cih neda hevalê Ozgur. Gava hevalê Ozgur ev
bihîst, bi zelalî bi min re kete nav nîqaşake
mezin. Ji min re got “Wê demê min çima di koma
kivşkirinê de cihê xwe girt. Min ewqas peyv ma
vala karanî? Tiştê ku em dibêjin, em pê bawer
dikin ji ber wê em dibêjin. Em ne tenê bila
gotin be û heycanek bide avakirin dibêjin.” Hê
gelek tiştên din jî gotin…
Dîsa çavê wî
yên mezin dibiriqîn
Hevalê Qehreman
ev axaftina hevalê Ozgur ya bi min re bi
kêfxeşiyekî guhdar dikir. Di wê demê de hevalê
Qehreman got “Bila hevalê Ozgur bi min re were”
gava ez û hevalê Qehreman bi hevre bûn ji min re
got “Meraq neke bila li gel min were ez ê wî
biparêzim. Hevalê Ozgur ji me hemûya bêhtir bi
biryar e, ji ber wê bihêlin bila bi min re were”
got. Em hemû bi hevalê Qehreman pir bi bawer bûn,
her dem nêrînê wî û pêşniyarê wî bi mantiq bû.
Bi wî şeklî hevalê Ozgur di wê çalakiyê de cihê
xwe girt. Beriya çalakiyê hemû hevalan xatirê
xwe ji hev xwestin, ew moral û coşa hevalan di
çavê wan de dibiriqîn. Piştî xatir xwestinê tenê
yek deng ji devê hevalan derket ‘SERKEFTIN’.
Gava min xatir
ji hevalê Ozgur xwest, demekê min bê xwestek
destê wî şidand û berda. Wekî her demê dîsa çavê
wî yên mezin dibiriqîn, ji min re her dem digot,
‘Heval tu bawer bikî em ê wê qereqolê bixin’.
Piştre ‘SERKEFTIN’ got û kete pey şopa hevalan.
Berxwedanek
bê hempa
Çalakiyê di
saeta xwe de dest pê kir û em gihiştin hedefa
xwe. Di çalakiyê de çepera duyem a stratejîk ket
û zirareke mezin da me. Li wir 3 heval şehît
ketin, hevalê Qehreman bi giranî birîndar bû.
Hevalên Sefkan Rojhilat, Munzur Dêrsim û Ozgur
Ronî piştî ketina çeperê şehît ketin. Heke me ew
mewziya nexista, dê windahiyên me gelekî zêde
bûna û çalakî jî wê negihîşta armanca xwe.
Serkeftina wê çalakiyê jî bi ked, wêrekî û
fedakariya wan hevalên şehîd ketin pêk hat…
|
