Min bihîstibû cangorîbûna te dilê min hêjayî
bû,
weke li ezmanê jiyana min ya sahî sterka geş
ya zarokatiya min û hevaltiya min rijyayî bû.
Tu her dem dihate xeyala min, tu yî xalê min
rêhevalê min. Tu weke xwîn ketî dilê min,
tu bûyî hest û xeyal ketî kuraya rihê min,
tu bûyî cangorî lê naçî ji dûrî min, her dem
mêhvanê li gel xeyal û xweziyên min, were
neçe ji durî min,ma kanê sond û peymanên
me yên ciwanî, te ewqas zuka kunê xemgîniyê
li warê me yê ciwaniyê danî, ma qet xeyalên
me yên bi dilê zarokatî hatibûn hunandin
li bîra xwe naînî.
De bila yê qet nehatî dîtin û herî zêde
behsa wî hatiye kirin, carek tine daxwaza
dilê min çend dem hijmêra bi cih baniya, tu
ji bin axa sar rakira min ji te re derd û
daxwazên dilê xwe ji te re bigota, bila
hîngê ez jî bi agirê dilê mezlum û ferhadan
bişawitîma û bibûma rêwiyek yê rêya te, da
ku min jî bikariba bihatibama li gel te. Ez
çi bêjim, ey hevalê doza min, cangoriyê
welatê min têkoşer û şervanê botanê, te jî
gellek caran av vexwaribû ji kanî û deravên
ku Adil û cumayan jê av vexwaribûn. Heybet û
daxwaza te ne duri ya wabû, armanç û xeyalên
we yêkbûn, hûn şervan û rêzanên çiya yên
Botanê bûn. Te her dem digot ez ê biçim
Botanê, Warê berxwedan û jiyanê. Min jî ji
te re digot em ê bi hev re biçin, em ê eli
ser zêrîke li pêşberî cilbiya bigirin dîlanê,
ez dizanim te gellek ji dawetê hiz dikir.
Kengê me govend bigirta te dixwast tu li
milê min bûya. Ma çima te xelekên rista
jiyana min qetandin ku êdî qet cebarbûna wan
nebe, bê te hêdî qet dîlan û dawet nakeve
dilê min. Min gelek caran bihîstibû tu bûyî
cangorî lê min nedikarî û nedixwest ez vê
xebera herî xemgîn ya jiyana xwe bi
pejirînim. Lê dema ez çûm nivîsgeha
cangoriya min dît navê te roj û cihê
cangorîbûna te, hingê dîsa xwîna dilê min
cemidî û min hêdî zanî ez ê qet te nebînim.
Her çiqas ev rastî li min gellek giran jî
be, lê dema em ji malê derketibûn, me ev
rastî dabû pêş çavên xwe û em ji bajarê
silopiyê derketin. Me digot ev rêya çûn û
nehatinê ye, her çiqas me rastiya şoreşê, li
hemberî wê jî, ya dijmin baş nedizanî jî, lê
me dizanî welatê me gelek zûhabûye, gulên
Cudî û Gabarê, sosinên Zêrîke û Herekolê, ji
bê avî çilmisîbûn ji jana bindestiyê xemgîn
bibûn, geşbûna wan gul û sosinan wê bi xwîna
te û hemû cangoriyên weke te geş bibin, wê
hîngê gulnarînên ser çemyayî serê xwe rakin
û silav bidin rûyê rojê. We bi gorîkirina
mergê xwe yê ciwan û giran biha, rûyên
xemgîn geşkirin. Ez baş dizanim hevalê xebat,
welatê me û gelê me wê bêyî bedelên mezin
negihêje azadiya xwe. Dema em ketin vê rê
bê guman me dizanî ev rastiya şoreşê jî heye,
lê belê ne hêsane hevalê xebat ez ê çawa
bikarim bipejirînim ku ez ê hêdî te qet
nebînim. Li gel te ne kenim û neleyîzim, em
ê weke zarokên nû gihayî li pêyî gokê hêdî
nebezin, em ê hêdî ji mala me neçin cem
Dayîka dilmezin û dilşawat Dayîka Gulê.
Dema em diketin malê we çavên dayîka Gulê bi
me diket, rûyê we çiqas paqij û geşbû, dema
em didîtin ewqasdin geştir dibû, digot;
‘‘hûn nikarin ji hevdu biqetên demek wê bê
hûnê ji hevdu biqetin, wê demê hûnê çawa bê
hevdu bikarin bijîn’’
Min hingê çi wate nedidan gotinên dayîka
Gulê, lê ew dayîkin, wan em ji nav dilê xwe
bi êş û janên mezin xwûliqandin, bi kedek bê
hempa em mezin kirin, gelek şevên bê xew em
hejandin û mijandin, hetta stêrka berbanga
sibê li rojhilatê bilind dibû. Dîkên
berbanga sibê dixwendin, wan dergûşa me di
hejandin me jî li gel xwe dinivandin. Lewma
jî ew weke xwedawendane, ew xwandekarên hest
û ruhane, dayîka Gulê wê demê stêrka
serpêhatiya jiyana min û te lê nivîsandibû
dixwand û hîsên xwe yên xwedawendî dianî
ziman, ji ber ku ew zindiyên zana yên herî
nêzî xwezayêne, hîsên wan her dem di cihê
xwe de ne, wê dayîkê dema li me dinêrî, ya
dilê me û pêşeroja me dixwend, dibe ku ew
hezkirina wê ya ewqas mezin ji me, ji ber
wê bû ku ew pêşeroja me dixwend.
Pêzanînên jiyana xwe bi me re parvedikirin û
digot; ‘‘hûn ê beyî hev dû çawa bikaribin
debarbikin, veqetîna we ji hev, wê ji boyî
we herduyan jî gelek bi janbe.’’ Lê dema ev
digot, dibe ku yên hîsdikirin nedixwast ji
me re vekirî beje, lê dîsa jî xemên ez îro
dijîm, janên ji dûrbûna te û veqetîna ji te
ya bêdawî dikişînim.
H. Xebat kurê malê yê pêncemîn bû malbata
ku H. Xebat têde mezin bibû malbateke
welatparêz û mêhvan perwer bû, malbatek ji
wan malbata bû ku xwedî teybetmendiyên
civaka xwezayî û hoyîbûn(ehlaqîbû), ji ber
ku gundê ku H. Xebat lê ji dayîk bû, gundek
li herêma Botanê ye, li cihek herî asê û
çiya yî ye, ji berwêji dijmin nedikarî bi
hêsanî xwe bigihîne wî gundî daku pişaftinê
nasname û çandî çêbike. Vê dûrbûn û
xewlebûnê, hêlayîbû ku civaka wê herêmê û bi
teybetî jî ya gundê Cilibiya, pir saf sade û
xwezayî bimîne. H. Xebat jî li nav malbatek
û civakek wisa de çêbû û mezin bûbû, vê
civaka xwezayî kesayet û lehengên pir hêja
afirandibûn, pêşengên wan hevalê Cuma, H.
Adil û H. serbest bûn, ev her sê heval ji
gundên Cilbiya û Biliga bûn, ev hevalên he
ji nêz ve dibûn mirovên H. Xebat .
Gundê Cilbiya û Biliga du gundên li ser
sînurê başur û bakurê kurdistanê ne û li
mile rojhilat de dikevin kuntara çiya yê
cudî, civaka her du gundan jî demên pir
dirêj de, li gel tevgerên kurdî bûne, welat
parêziyek pir paqiş û ji dil, di nav civaka
xwe de hunandibûn û diparastin. Dema ku
gerîlla cara despêkê ketin herêma Botanê,
gundên ku despêkê komên gerîlla naskirin û
di him bêza xwe de xweyîkirin gundên
Cilbiya û biliga bûn. Ji ber ku dema despêkê
şervanên azadiyê dibînin û nasdikin, wekî ku
bejin evin qazid û firişteyên ku dihatin
xewnên me, dibûn xelat û mizgîniya azadi yê,
ji bo civak û welatê me, evin daxwaz û
xeyalên me, ji we rojê pêde, gundên Cilbiya
dibe wargeha gerîllayan. Heta roja ku ji
aliyê dijminê me ye hov ve hate şewitandin û
valakirin, ew helwesta xwe ya pîroz
didomandin.
piştî şerê azadiyê bilind dibe û pêş
dikeve dijmin hebûn û çanda me, dewleta
faşîst a tirk, ji ber ku her dem derbazdibû,
li hemberî gerîllayan diket tengaviyê û
gurzên giran ji gerîllayan dixwar, ji ber wê
jî bi çavsorî û bê pîvan ser gelê welat
parêzê kurdistan de diçû, bi van êrîşên xwe
yên hovane, li gellek herêmên kurdistanê bi
hezaran gund valakirin û şewitandin, gundê
Cilbiya û Biliga ji du gundên ji wane bûn.
Berya ku gundê wan bê şewitandin demekî,
malbata H. Xebat ji gund bar dikin û
derbazî bajarê silopi yê dibin. Lê ev
barkirina ji gund herî zêde dayê Gulê û xalê
hecî Mihemed diêşîne û xemgîn dike. ji ber
ku wan li van cih û waran, temenê jiyana xwe
ya zarokatî û ciwanî derbazkirîne, termen
bav û dayîk, kal û pîrên xwe li van axa de
veşartibûn, bi hêvî û xeyalên setsala ji bo
pêşerojê, bi ket û xebatên bê hempa ev cih û
war avakiribûn, bax û bostan lê çandibûn,
gundê Cilbiya yek ji wan gundên kurdistanê
bû ku bi keskahiya dar û barên xwe yê bi
dehan curên fêkî di nav de bû. Te digot qey
Bihişt bi xwe ev dere. Lê wan jî weke gellek
malbatên kurdistanê, ji ber ewlekariya
zarokên xwe pir bi êş û jan bêjî, ew neçar
dibin ku gundê xwe berdin û derbazî bajarê
ku li wan pir xerîbe bibin. Dema ku mala H.
Xebat wan derbazî bajarê silopi yê dibe,
temenê wî pir ciwane.
Ji ber ku H. xebat li herêmek çiyayî mezin
bibû, dizanî tama jiyana xwezayî û azad
çawene, ji ber
wê jî dema H. Xebat diçe bajar, piştî demek
kûrt dikeve nava hewildana ku ji bajar
derkeve û xwe dîsa bigihîne çiya yên azad,
lê vê carê ji bo armancên mezin û pîroz
derkeve wan çiya yên ku di dîrokê de bûne
warê gellek dewrêş, xwedawend û pêximberan.
Xebatê ku bayê hênik yê zozanên wargê
hewêriya û sere silibê hildabû nava dilê xwe,
ji keviyên berfa zêrîke av vexwarî bû, bêyî
ku çavê wî li dagirker û dijminan bikeve, li
wan cih û waran, li wan pal û berwaran, li
ser wan mil û giran, bi salan jiyan kiribû.
Dema ku zext û hovîtiya dijmin ya li ser
civaka kurd dibîne, bawer dike ku pêwîste
dîsa bere xwe bide wan çiya yên bilind, ew
çiya yên ku serê mirova ji, li gel xwe
bilind dikin.
Heskirina min û H. xebat gelek zêde bû, ji
ber wê jî heta ku me dikarî em bi hevre
diman. Heger ku me rojekê, yan jî demekê
hevdu nedîtiba, ew roj û dem li me herduyan
jî pir dirêj û zehmet derbaz dibû, ji ber wê
jî jiyana me pirtirê xwe bi hev re bu, ew
ji min mestirbû û hem jî xalê min bû, ji ber
wê jî gotina dawî her ya wî bû. Hevalê Xebat
ji bo ku pêwendiyên xwe bi hevala re çêbike,
hewildanên xwe hebûn, lê zêde ji min re
nedigot, ji ber ku di salên 90’î de li
bajarek weke silopî yê, pêwendî li gel
hevalan danîn gellek zehmet û xeterbû, ji
ber wêjî, hevalê xebat ev daxwaza xwe bi lêv
nedikir. Êvareki birayê h. xebat em birin
dereke perwerda Qileşnîkof ê dame, wê demê
me nû zanî ku hevalê Xebat di nava
lêgerînekê de ye, piştî hîngê em çûn mala
hinek milîsan û me behsa tevlîbûna gerîlla
kir, lê şertê ku pêwîste ji kesekê re neye
gotin. Êvarekê ez li malbûm hat berderê malê
gazî min kir, got; ‘‘were em ê biçin ji xwe
re bigerin’’ lê ev daxwaza wî li min ne
asayîbû, ji ber ku berî çen seata, dema em
li cem hev bûn tiştek wisa negotibû. Ez
derketim em hinekê çûn sê hevalên me yên din
hebûn, min dît ku ew jî li wira ne. Tu
nebêjî hevalê Xebat li malekê qewil dabû
hevalan û em jî dê biçûna wira, em çûn me
heval li wira dîtin û bi me re axivîn û her
yek ji me rozetek dan me. Me jî li wira
biryara tevlîbûnê da, wan hevalan ji me re
got; ‘‘kengê derfetên me ji bo şandinê çêbûn,
em ê ji we re xeberê bişînin û werin em ê we
bişînin.’’ Em jî bi hestên germ û nûjen ji
cem hevalan rabûn.
Piştî demek derbaz bû, dîsa êvar bû, h.
Xebat hat mala me got; ‘‘ka xwe amadeke em ê
herin mala xwîşka min’’ mala xwîşka wî jî
hinekî dûrê mala me bû, min got ez amade me,
em dikarin biçin, li ber min qemîsek spî
hebû, ji min re got; ‘‘wî qemîsê li ser xwe
biguhere wê baştirbe, ji ber ku şev spî
zêde nebaşe, bala mirovan dikişîne.’’ Dema
wisa got, min zanî em ê biçin, ji ber wê jî
bêyî ku ez tiştek bêjim ez çûm min ew cilên
xwe guhartin û ez derketim. Em hinek meşiyan
şûnde h. Xebat paşê ji min re vekirî got;
‘‘em biçin, tu amadeyî’’ min got raste, lê
kelecanek pir mezin ez girtim, em hinekê din
çûn, min got ka ew hevalên me yên din, got;
‘‘li pêş de li hêviya men e.’’ Em hinekê çûn
giheştin wan her sê hevalên xwe û em bi
rêketin. Piştî meşa du rojan, em li herêma
heftanînê, li dola sinehtê, li Geliyê Pisaxa,
gihîştin yêkîneyek gerîlla yan. Ew yekîna
ku wê deme li wira bû, yekîna Leheng û Egîdê
Botanê, şervanê çalakiya vejînê a 15 Tebaxê
bû, ew jî Hevalê Ehmet RAPO bû.
Tevlîbûna me wan pênc kesên ji bo refên
gerîlla, kar û xebata herî zêde ya h. xebat
bû, milîsê ku em anîbûn, piştî em dewrê
hevalan kirin, çayek gerîlla ya dawiyê me bi
hev re vexwar û dîsa zivirîn ser karê xwe,
em jî li gel hinek hevalan, di nav berfa
zêde ya zivistana 91,92 yan de, piştî meşa
13,14 demjimêran, em gihîştin herêma
heftanînê. Dema em derbazî herêma heftanînê
bûn, hevalan em birin şikeftekê û li wira
her yekê ji me destek cilên gerîllayan dane
me. Hêdî ji wira û pê ve, em ew pênc heval
ne hevalên hevdu yên bajarê silopî yê bûn,
em hêdî hevalên hevdu yên armancek pîrozbûn
û em gerîlla bûn, em hêdî şoreşgerbûn, em li
çiya yên azad bûn û şervanên azadiyê bûn. Ji
ber wê jî, hêdî em ê ji hevdu biqetîyan,
hevala em her du heval dan wargehek, hevalek
jî dan wargehekê din, bi vî awayî di nav
gerîllayan de cara despêkê em ji hev qetiyan.
Bê guman ev li me hemûyan jî zor dihat, lê
me ev rastî jî dizanî ku em ê her demê li
cem hevdu nemînin. Lê em zêde ji hev nedûr
bûn em nêzî mehek li wira man, ez û h.
Xebat em ne li cem hev bûn, lê her çend roja
carek ji ber kar me hevdu didît, ger ji ber
kar nebûya jî, ji ber ku di wê demê de, di
nav gerîlla de govend gellek dihat heskirin,
bi teybetî jî govenda Botanê li nav gerîlla
de pir nav û deng bû, me herduyan jî gellek
dîlanê hez dikir û xweş ji dilêyîzî, me
stranên dîlanê jî xweş digotin, keyfa
hevalên li wir ji gellek ji vê rewşa mere
dihat. Ji ber wê jî dema çend roj derbaz
dibû me hev ji bo kar nedîtiba, me ji hevalê
berpisyare digot, em dixwazin h. Xebat ew
bên em ê dawetê bikin. Berpirsê wargeha min
jî gellek dîlanê Botanê hez dikir, bi
teybetî jî dema ez û h. Xebat diketin destê
hev û me stranên daweta Botanê digotin
gellek keyfa wî dihat, jî ber wê jî dema ji
min re digot; ‘‘em ê êvarê govendê bikin’’
min jê re digot heta ku h. Xebat neyê ez
nizanim dîlanê xweş bikim, wî hevalî jî
digot; ‘‘baş e em ê gazî h. Xebat wan bikin
bila ew jî bên.’’
Piştî çend rojan, dema min dîsa hevalê Xebat
didît, di jiyana min de dîsa rojek ji jiyana
min ya herî xweş û geş bû, dema daweta me
xilas dibû h. Xebat ew wê dîsa vegerîna
wargeha xwe, me xatirê xwe ji hevdu dixwast
min û hevalê Xebat me wisa hevdu hemêz
dikir, weke ku em ê hêdî qet hevdu nebînin.
Em her du jî dema ji hevdu diqetiyan xemgîn
dibûn, lê em her du jî ji wê rewş û jiyana
heyî razî û keyf xweş bûn. Piştî demekê li
gel komek mezin ya hevala em derbazî herêma
Zapê bûn, em li wira tevlî perwerda şervanên
nû bûn.
Hevalê Xebat xwedî kesayetek pir paqij bû,
ji ber wê jî di jiyanê de, ji bo me dibû
mînakê jiyanê. Tevlîbûna xwe ya kar her
dem ji bo wargehê dibû rêzan û her dem di
sefên pêş de bû, tevlîbûna xwe ya perwerdê
jî, gellek ji dil û bi zanîn bû, her çiqas
h. Xebat dibistan nexwendîbû jî, lê ji ber
ku pir bi evînek û daxwazek mezin nêzî
perwerdê dibû, ji ber ku gellek dixwast zû
rêxistinê, Rêbertiyê û civaka kurd nas
bike, her dem ew hêz di xwe de didît ku rabe
pirs û nîqaş bike. Ji ber vê sekin û
teybetmendiyên xwe yên hêja û balkêş, piştî
demekê kin bû alîkarê berpirsê komînê. H.
Xebat li herêmek çiya yî mezin bibû, kesayet
û fizîkek çiyayî li gel h. Xebat hatibû
hûnandin, ew kesayet û taybetmendiyên wî, bi
armanc û daxwazên pir pîroz re bibûn yek, ji
ber wê jî, tekoşerek fedekar, zana û zîrek
di demek pir kin de derket holê.
Dema em li heftanînê bûn, despêka biharê bû,
hêdî komên gerîlla yên ku derbazî herêma
Botanê bibin amadekarîyên xwe yên dawiyê
dikirin, van koman dema daxwaz û fizîka min
û h. Xebat ya ku zûka bi jiyana çiya re bûye
yek dîtin, ji me re gotin; ‘‘berya ku hûn
biçin perwerda şervanên nû, hûn dixwazin li
gel me bên qada Botanê, ku navenda şerê herî
germe’’ me jî bi wê germbûna xwe ya
ciwantiyê û nûbûnê, me got belê em jî gelek
dixwazin, li ser vê daxwaza me, hinek ji wan
koma rabûn ji rêveberiya wargeha me re
pêşniyar kirin, gotin; ‘‘bila ev her du
hevalên nû tevlî refên gerîlla bûne li gel
me bên, wê ji me re pir alîkar bin, em
bawerin wê zoriyê nekêşin, ji ber ku ew ji
herêma Botanê ne û zarokên gundên quntarê
çiya yê cudîne.’’ Lê rêveberiya wargeha me
ev pêşniyara wan hevala ne pejirand û
nedikarî bi pejirîni jî, ji bo ku ev daxwaza
me pêk bê, h. Xebat gellek hewldan da lê pêk
nehat, ji ber ku biryarek wisa dayîn ew
derbaz dikirin, pêwîst bû hinek cihên cuda
ev biryara bidana.
Ji ber wê jî ev daxwaz û hevî herdem di dilê
h. Xebat de mabû, dema ku em di nav xwe de
diaxivîn û behsa derketina peratîkê dikir,
h. Xebat digot; ‘‘ez ê biçim Botanê’’ ew
daxwaza xwe ya Botanê her dem bi nivîsî û bi
gotinî, ji rêxistinê re radigihand û
pêşniyar dikir. piştî du mehan, dewra me ya
perwerdê serkeftî bi encam bû, hêdî dem
hatibû em ê derkevin qadên şer. Bêguman kesê
ku ev jiyan kiribe, dikari baş bizani mirov
wê demê bi çi hest,ruh û kelecanê dijî.
Weke hemû hevalên li gel me di dewrê de, min
û h. Xebat jî, me mereq dikir ku em ê biçin
kuderê, em ê kengê biçin, dera ku em ê
biçinê wê çawa be, ji ber ku mirov nû
derbazî qadek ya jiyanê dibe ku jiyan li
wira hîn pêtir watedar dibe. Herî kêm qasî
vê kelecanê, me herdûyan kelecana ku em ê
ji hev biqetin jî jiyan dikir.
Hêdî dem û roja ku wê kîjan heval biçê
kuderê dîyar bibe hatibû, em hemû hevalên
dewrê li deverekê kom bûn û ketin rêzê û li
benda xwendina nav, herêm, û yêkînên ku em ê
biçinê man. Hevalek derket pêşiya me û dest
bi xwendina navê hevalan kir, navê h. Xebat
berya navê min xwend, navê min li gel koma
wan ne xwend. Dema navê min li gel yê wî
nehat xwendin, hêdî ji kelecana ez ê biçim
kuderê Pêtir, xemgîniya ez ê ji hevalê Xebat
qut bibim ket dilê min, piştî çend xweleka
navê min jî di nav komek cuda ya hevala de
hate xwendin, ez jî nav rêzê derketim û
derbazî cem koma xwe bûm, lê herî tişta ku
wan xweleka de mejî û dilê min mijul dikir û
dibir dem û bîranînên kevin, gumana
veqetîna ji h. Xebat bû.
Navê hemû hevalan hate xwendin, lê her çiqas
nav hatibin xwendin jî, lê hê ne diyar bû wê
kîjan heval biçe kuderê, lê mejiyê min,
nedikarî veqetîna ji h. Xebat bi dilê min
bide pejirandin, di nava wan xeyal û
xemgîniya ku ez ê ji h. Xebat biqetim, ji
alîyê din ve jî kelecan û şabûna çûyîna qada
şer dil û mejiyê min dagir kiri bûn, ez di
nava wan xeyalan de bûm, min dît hevalê ku
nav dixwendin got; ‘‘heval kesek tiştek
dibêje’’ dema ku kesek tiştek negot
fermiyeta wê kombûna me bi dawî bû. Ez çûm
cem hevalê Xebat keyfa wî pir xweş bû, ji
ber ku hêdî berê wî ketibû wê herêma ku lê
hatibû xwûliqandin, herêma ku hemû xeyal û
daxwazên xwe li gorî wê hunandibûn, warê
Egid û lehengên herêma Botanê. Ew qasî ji
min û veqetîna me ne êşayî bû, ji ber ku hem
daxwaza wî ya herêma Botanê pêk hatibû, hem
jî h. Xebat ji min baştir rastiya şoreşê
dizanî, ji ber wê jî, ji min Pêtir dikarî
wate bidaya ji hev veqetîna me. Me ji hev re
digot dibe ku em hêdî hevdu nebînin, lê me
herduyan jî, qet nedixwast em jî vê gotinê
bawer bikin, bê dilê me jî be, lê devê me
digot, hêdî dem hatibû ku em ji hevdu xatir
bixwazin û ji hev biqetin.
Dema min cara dawî h. Xebat hemêz kir, hîsek
ji min re digot, hûn ê hêdî hevdu qet
nebînin. Ji ber wê jî, dema me hevdu hemêz
kir ez gellek bi hest û dil tejî bûm, dil
qet nedixwast ku ez destê h. Xebat berdim.
Min ji xwe re digot xwezî ev çend çirken me
hevdu hemêz kirine bi dawî nebûna, ez pir
xemgîn û dil şawatbûm, ji ber ku dilê min ji
min re digot hûn ê hêdî hevdu nebînin, wê ev
hemêzkirina we bibe cara dawiyê. Her çiqas
dil û hîsên min ji min re digotin bernede lê
mejî, ji min re digot ji bo ku hûn bigihêjin
armanc û daxwazên xwe yên mezin û pîroz hûn
ji hevdu diqetin.
Veqetîna ji te, li min pir dijwar û giran e,
lê pêwîste bibe, dilê min dîsa pir tijî bû û
digot de başe bila vê carê jî weke gellek
cara dîsa weke tebe, zanebûna mejiyê bê
sînor, ez dizanim tu çiqasê bê wijdanî, lê
çi bêjim, ez dilê xemgîn, weke gellek caran
dixwazim hezkiriyên min tu caran dûr nebin
ji min, lê ev daxwaz du re ji rastiya welatê
min, ku çar sînor kêlane li ser sîngê Axa
min, çar nikalên welatê min dorpêç kirine,
hemû cih û warên welatê min, bi deh caran
talan û wêran kirine. Ji bo wê jî daxwazên
dilê min, nikarin bibin bersiva pêwîstiyên
welat û gelê kurdistan, dema ku hestên dilê
min û zanîna mejîyê min di nav şerekê de
bûn, min dî pişta h. Xebat li min e û ber bi
pêş de di meşiya, ew dîtin bû dîtina dawiyê,
ew hemêzkirin, ew maçkirin, bûn yên dawiyê,
ew çavên ku tijî daxwaz û zanîn bûn, girtina
wan destên te yên me gelek caran ji hevdu
xatir xwasti bûn, vê carê ew jî bû xatira
dawiyê.
H. Xebat çu herêma Lewînê, herêmek dikeve
nêzî bajarê binevişa narîn, ew e evîndara
cenbeliye kurê mîra, Colemêrga cerk şawat û
dil birîn, îro ji bo azadiyê dirijîne xwîna
zelal ji xwe, eve mezintirîn eşq û evîn.
Herêma Lewînê wê demê girêdayî Qada behdînan
bû, lê ji ber ku lewînê li ser sînorê BOTAN
û BEHDÎNAN bû, çûyîna lewînê dihat wateya
çûyîna Botanê, ji ber ku gellek caran, ji
ber hinek rewşan, yekîne yên lewînê derbazî
Qada Botanê dibûn. Hevalê Xebat jî digot;
‘‘dema ez gihaştim Qada Botanê, ez ê ji
hevala bixwazim ku hêdî ji Botanê
dernekevim, wê heval jî bipejirînin, ji ber
ku ez ciwan û kurek yê Botanê me. Çiqas
daxwaza min ya Botanê heye, ew qasê jî
pewîstiya Botanê jî bi yên weke min heye.’’
Berê xwe jî geliyê Zapê da rojava û meşiya,
da ku roja pîroz bi azadî derkeve ji
rojhilat, tîrêjên xwe bide her derên Welat,
wê rojê serkeftin dibe xelat, seyîru semaye
li her devera welat.
Ez jî çûm herêma Oremar, min hêdî ji h.
Xebat çi agahî negirt, min gelek peşniyar
dikir, lê her carê jî ew pirskirina min bê
encam dima, nedîtin û dûrbûna ji h. Xebat
bi serê xwe ji bo min pir xemgînî çêdikir,
dema min ji wî tu agahî jî nedigirt,
xemgîniya min hîn girantir dikir. Ji ber ku
ew bê xeberiya wî nîşan û mizgîniya başiyê
nebû.
Piştî 19 sala, min yek ji xeberê herî nexweş
yê jiyana xwe bihîst, gotin hevalê Xebat li
Qada Botanê wê jî weke gelek Egîd Cuma û
Adilan bûye cangoriyê kurdistan. Lê ji min
re nehatibû gotin ku misoger li ku derê,
kengê û çawa cangorî bûye.
Şevek ji şevên zivistanê, meha kanûnê, ez
çûm saziya malbatên cangoriyên kurdistanê,
li ser daxwaza min, bi alîkariya hevalên
saziyê, em ketin nav Arşîva Botanê û me
dest bi lêgerîna kir, min dît li ser rûpelek
ku bi nivîsa destî hatiye nivîsîn, dibêje
Hevalê Xebat Lİ Qada Botanê, Li herêma
Berwarî, li Gundê SERHEL di 17,10,1993 de,
li gel hevala Mihabat, di encama erişkirina
li ser dagirkerên kurdistanê de bûne cangorî.
Rêya we hemû cangoriyên welatê me kurdistan
Ronî dikin û wê ronî bikin hemû rêw û
rêbarên me, hûn tu caran naçin ji bîra me,
ji ber ku bîranîna we, mîsogeriya hebûn û
