Tu pênûs nikarin hestê şervanekî binivîsin. Rûpel jî tenê benda peyvan in û sernivîs in. Ji ber vê yekê naveroka hestên şervanekî pir tîjîne. Tevahî kêliyên tên jiyîn di quncikên raman de dimîne. Pênûsa min û rûpelên lênûsa min, tenê ji min re dibin şahidê çarenûsa min. Ew ê jî ez ê binivîsim.

Rêwî me… Li her devera diçim êdî şûnekî kevnare yê bîranînên min e. Di dehla dilê xwe de min veşartibûn ev dîmenên resen. Tovên vî rêwîtiyê ji serdemên bê navnîşan de hatibûn çandin. Bêhna gulên xwînê pêçaye her dever. Bêhnek tuj û giran.

Rêwî me… Şopên min hîna jî qaçax in. Mîna çîrokên dayika min. Li min digerin û ez jî li xwe digerim. Û di kerba qedexeyên bê sînor de rêwîme. Çiya û zozan, dol û newal, teht û zinar bûne hevalên min. Av û rûbar, çem û kanî bêdengiya min dinexişînin. Tenê dostên dilsoz dikarin şiverêyên rêwîtiya min bibînin.

Rêwîme… Her devera diçim, dibe bendek ji helbesta jiyana min. Ji lêvên min ên mat beytên bê arûz dirijin. Tenêtiya min ji nişkê ve dibe strana demê û bê dem dibe tenêtiya min. Ji min re qala şervanekî dike.

Rêwîme… Çavên min li şopa şervanekî digere. Boxçek ji mîrasa wî li ber çavê min dikeve. Xweliya demsalan ser pêçaye. Nixûmiye jêmahiyên wî di dema çûna wî de asê maye. Wêneyên wî yên dem di rûçikên xwe de cemidandine, bûne yara hêliyê. Wêneyên berxê dayikekî. Serbilind e, mîna egîdekî disekine. Destnivîsîn xwe yên çend roj ji temenê xwe li nav kefya xwe de pêçaye. Neynika piçûk a berîka xwe de, kî dizane ka çend caran li rûyê pêşerojê mêze kiriye?!

Rêwî me… Hê gelek rêya min heye. Rawestgahên wendayî digerim. Ez dizanim. Hê gelek şervan hene li ser rêya min. Yên di kerb û rikê dema nediyar de, nasnameya xwe parastine. Ber bi bêdawîbûnê ve meşiyane. Ew şervan in.
                                                               Zeyat Brusk