|
Kulmek ji Kenê
Te (10) 1 
Kulmek ji kenê xwe bide min
heval
Bila ji berbangekê be
Ku qet dest lê neketibin
Û
Bila tenê ji rengê hevalan
hatibe hûnandin
Kulmek ji kenê xwe bide min
Bila ji esmerbûna te ya ji
sedema tavê be
Destên xwe dirêjî min bike
Ên ji serma zivistanê
terikîne
Ji hêviyên xwe pirtekê bide
min
Da ku hênik bike û pak bike
dilê min
Ji wateya jiyana xwe,
dilopek av bide min
Bila şevên min rizgar bike
ji kabûsan
Ji bo min li ber lehiya xwe
min nebe
Ew ferasetên ku…
Ji mirinê dijwartir bi min
dide jiyîn
Ji lênûsa xwe bîranîneke
gerîlla bixwîne
Bila bedena min a ta girtî
Germ bike…
Yekta
Şoreş
Dihat
Dihat û bêxatir jî diçû
Di nav sirên tariyê de
Tenê şopa ji weşina pelan
dibû ispat
Hestên ji pêjn û hîsan dûr
Ne dibihîstin ne jî
dixwestin bibihîsin
Lehî radibûn, tofan,
firtone…
Keser mîna çiyan bilind
Jan di deryayan de jî bi
cih nedibû
Ne di xema hinekan de bû
heval
Ne di bîra wan ne jî di
hizrên wan de
Ma gelo hestên bi milyonan
sal
Ên di guhertinên efsûnî re
derbas bibûn
Diviyabû wisa bûna?
Êşa ku digot: “Rawestin!
Guneh e, kirêt e! Ji
rastiyê rev heram e! Ezab e!”
Qet li ber guhên wan
pepûkan jî nediket
Lê bêguman
Têgihîştina jiyanê
Heta her zerreyên jiyanê
Diricifîn û tesîr dibûn
Ji tîrêjên Rojê hêvî berhev
dikirin
Di sibehan de hêvî kom
dikirin
Û
Bi aveynên ramanên Rojê
pîrozî diçandin axê
Bê pirs û bêyî pêşdaraziyên
ku êdî cih nabînin,
Bi ku derê de biçin
Di çavên hevalekî de
Hêviyên giranbuha dibûn
derman
Pak dikir, hemû qirêjî
Bayekî hênik ê ji hilma
çiyan
Yekta
Şoreş
15’ê Tebax
Behsa şopên hevalan dikir
Sonda ji Rojê re
Hêviyên ji welatê me
Danûstandinek bi heyvê re
dikir
Şevên xwe bi stêrkan
nixumandibûn
Di tariyê de şevk vedida
Peyvên ji azadî û wekheviyê
av didan li ser sînoran
Jiyan dipişkivî çiyan û
deştan
Êdî gelan
Bi ramanên Rêber Apo
Pêşwazî dikirin berbang
Berbangên ji rengê 15’ê
Tebaxê
Ji şopên kenê Fermandar
Egîd
Xwe amade dikirin
Bi çek û bi rextan
Egîdên şervan ên Heval Egîd
Şad bûn wisa
Qad û kolan bi deng
Bi coş û bi hêvî
Bajar di bajaran de
Çiya di çiyan de
Bi cih nedibûn êdî
15’ê Tebaxê
Ruhê vejîna ji pîroziyan
Rojê ji tîrêjên hêviyan
ronî dida
Reng dida deng dida welat
Yekta
Şoreş
Dema Heval
Biçin
Dema heval biçin
Wê di xewnên çivîkan de
Dilopên heznê biniqutin
xeyalên me
Yên ne digrîn ne jî dikenin
Dema heval biçin
Qeşayên salan wê bihelin
Û bi hêviya dîtina careke
din
Beşûşbûnek wê bi çiyan
bikeve
Dema heval biçin
Dubareyên dîrokê
Bi dengekî li ser stara
xwedê de
Wê qîr bike wisa
Wê bîranîn xwe reş girê
bidin
Dema heval biçin
Wê stêrk ji bo şahidiyê
Di leza şevê de bin
Bi xemek ji rengê zer de
Rondikan dê bibarînin ser
axê
Dema heval biçin
Wê welat
Govenda ji roniyê
Li pêşiya wan raxe
Yekta
Şoreş
Şehîd Namirin
Bi wan sê rengên zarokan
Em ê bibezin
Diyarî me kiribû
Mamoste Ferzad
Dilê xwe giyanê xwe
Em ê biçin
Û ji okyanûsan wir ve
Di rengê şîn de
Veguhezînin hemû cihanê
Ma ne rengê azadiyê ye
şîn
Lewma
Bi çavên Rêheval Şîrîn
Em ê binihêrin li çiyayên
Kurdistan
Destên xwe em ê bidin hev
Û bi dengê Hewrazên biçûk
ê heft salî
Em ê bibêjin
“Şehîd, şehîd, şehîd
namirin!”
Em ê biçin gel Heval
Ferhad
Bi newaya çiyan re
Em ê bang li Heval Elî
bikin
Bi aveynê êşan em ê
Ava bikin rojên xweş
Bi dengê çivîkekê
Di pencereya Heval Ferzad
de
Em ê baxek ji gulên Qendîl
Deynîn ser rûyê wî
Bêyî ku hişyar bibe ji xewê
Ji awirên Heval Şîrîn
Hîn xilmaşî re
Rojbaşa hevalan ragihînin…
Em ê li deriyê hicrika
Heval Ferhad û Elî bixin
Bi nameya Heval Ferzad
Bineqişînin asîman
Em ê biqelişînin
Dîwarên Zîndana Evîn
Û binihêrin li asîmanê ji
rengê azadiyê
Em ê paşê
Dengê xwe bi dengê Hewraz
re bikin yek
Û bibêjin:
“Min Hewraz im. Heft salî
me.
Şehîd, şehîd, şehîd namirin!”
Yekta
Şoreş
Bajar
Axê zikra êşên bêderman
dikir
Westiyabûn hest
Di gulanek ne ji rengê her
gulan
Tenê ji rengê sor…
Feraset û têgehan her
çiqas
Dixwestin xwe ji
pêşdaraziyan
Rizgar jî bikin
Lê mixabin!
Evqas eşkere, evqas zelal
Mîna xwe di çavên mirovan
de rake
Dubare dubare
Diweşand keser
Bandorek dorpêç dikir
hawîrdor
Qîrînek mîna kerr bike
guhan
Digot: “Bêdeng be! Bêdeng!”
Ji ku dihat ev deng?
Sedem di tariyê de wenda
dibû
Bi hêviya wê ew jî biçe
Aştbûnek dikeniya
Di şeva ji tenêtiyê aciz
Xwe li deriyê xewnê pêçabû
Û bê xew dihişt
Tevlihev dikir hemû hizir
Çima? Ji bo çi? Qey me heq
kiribû?...
Mîna birûskan terqînî bi
şevê diket
Sibehên reşbîn
Tu wate nedidan wê aloziyê
Bajar, kolan û lembayên wê…
Perdeyên ku hemû guneh
Di pişt xwe de veşartibûn
Diyar bû ku
Dostaniya vê aloziyê
pejirandibû
Cih nedihişt ji wateyê re…
Yekta
Şoreş
Bêdengî Tu
Çirûskên êşên te min
diêşînin
Axîna di çavên te de dirije
dilê min
Robarên çikandî şiyar dibin
Asîman ji stêrkan têr
Ez nêzî te
Lê mîna serdeman ji te dûr
im
Tenê êvar min dinixumînin
Roniya ji ber evîna te
maye
Ji min digrin kabûs
Di nav qîrîn û gaziyan de
diveciniqim
Ta digrim wisa
Paşê diricifim ji serma
Ferasetên ji kînê hatibûn
strandin
Tixûbên mayînkirî dikir
navbera me
Nifiran li xwe dikin
Bi xweziya: “Ya Xweda
bistîne canê min!”
Qet di mejiyê wan de
derbas nedibû
Rojekê efûyê ji Xwedê
bixwazin
Lê li te jî dikevin
Peşkên gunehan
Ne ava deryayan, ne robar
Ne jî kaniyên welêt
Dikarin pak bikin
Kela evîna axê
Dişewitîne can
Negihiştina çiyan
Teng dike dil
Û ji serî heta binî
ditewizim
Lê jiyan her wekî xwe
Di nav bêxemiyan de
Tîrên kuştinê diçikîne canê
min
Nalivin lêv û awir bêxatir
dûr dikevin
Yekta
Şoreş
|
