|
Bedena şevê
mîna mirinê sar e
Stranbêjên
wê jî tunene li holê
Stêrkan xwe
ji sirûda mirinê re amade kirine
Meçe
Kila siphanî
ku dapîra min
Bi çavên xwe
jî dida
Bê wate
dimîne
Li ser rêya
te sekiniye
Efsûneke ku
giyan dilerizîne
Awir jê
direvin
Meçe
Aramiyek ku
tirsê vedixwîne
Li hawîrdorê
digere
Û tîqetîqên
ji jiyanê bêpar
Tevlihev
dike wê aramiyê
Meçe
Pelên welêt
diweşîn
Mîna payîzek
bêxwedî
Derya xwe
dûr dixe ji çem û robarên bi xwîn
Dol tijî bûn
Êdî di
qelîştokên erdê de jî cih nema
Meçe
Bajêr
hevkariyê
Ji qedaya
tariyê re dike
Wê te jî li
ber xwe bibe
Tê wenda
bibe bê ku tu pê jî bihise
Wê te bikin
qurban
Ji
kevneşopên gunehkar re
Meçe
Hawarên
bêdeng
Axîna ku
navika wê
Bi me re
hatibû qutkirin
Guhdarî bike
Û
Xwe dûr bixe
Ji mirovên
ku li xezeba Xwedê rast hatine
Meçe
Xwe bêpar
meke
Ji rojên ku
bi hevalan şad dibin
Hêviyên xwe
Bi ramanên
Rêber Apo bipêçe
Meçe
Xwe dûr meke
ji çiyan
Bila roj
Di çavên te
de
Di
dengvedanek nemir de
Binevşa bi
ken bike
Û birînên me
bipêçe
Meçe heval
wê tunetiya
te
Sêwî bihêle
çivîkan
Yekta Şoreş
20.08.2009
Rêheval (52)
9
Tu niha li
çiyan
Ji demsalê
payizê dijî
Kendalên kûr
Ku ji hizrên
dojehî em ji hev kirin
Di nav agir
de hiştin stêrka şivanan
Te digot:
“Bes e, êdî
efsûnên li paş tîrêjên rojê
Ku remla ji
çarenûsa me re diavêjin!”
Payîza li
vir jî her çiqas ne cewaz e ji havînan
Şahidê
lerizîna min a berbangê bêyî te ne
Te qeda li
pêşdaraziyên
Lêvên bi
xiyanet dixist
Li te
digerim Rêheval
Di tenêtiya
xwe de bi şev û roj
Rêya te
dişopînim
Dilê min ê
qeşa digre
Bi van
xeyalan piçek jî dihele
Lê çi bêjim
Ber bi xeman
ve zêdetir dibe
Rêheval
Ez hinekî
guherîm jî
Lewma
Êdî ne kenê
li pişt rûyên xapînok bandorê dikin
Ne jî awirên
berê ku sedema şkestina min bûn
Tu dizanî?
Tenê dilopên
ji veqetînê
Û kenê di
hizrên min de
Bê av mane
min diêşînin
Rêheval
Strana ku di
lêvên terikî de
Bi bayên
çiyan ve diherikî
Erê awirên
kûr û dirêj
Rêhevalê me
Tu çûyî
Ber bi
tîrêjên rojê ve
Di rûyên te
yên hinarikî de
Ken mîrate
be
Heta hetayê
ji te re
Yekta Şoreş
29.09.2009
Veqetînek
Payîzê (53) 10
Gotinek ji
dojehê bû veqetîn
Di hizrên
şevên min de diponijî
Xemgîniya
piştî çûyîna
Şewat bi dil
dixist
Dubarebûyîna
veqetînê
Ne fêr
kiribû
Ne jî şopên
wan winda kiribû
Her tim
qeremûşkên hestan radikir veqetînê
Xwîn di
jiyana ku xwe spartibû çiyan de
Di cokên
hêviyan de
Diherikî
robaran
Û her tişt
li ber xwe dibir
Piştî
veqetînê
Di siya
bermaya dengên wê de
Kulîlk
dikeniyan bi rojê re
Lê, çi fêde
Berhem ji
şevên bistêrk nedima
Di her
veqetînê de
Lorînên
dergûş dilorandin
Dişkestin
Di paxila
çiyan de vê carê
Rondikên
keserê dimijandin
Di demên bê
wate de
Piştî
veqetînê
Ewrên payîzê
birûsk vedidan
Bê wext û
sedema tirsa veciqînê bûn
Di lêvên
hevalekî de dengvedanek germ
Bi çiyayên
ji hilma qeşayê belav dibû
Û nîşaneya
veqetînê bû ew misoger
Bedengiyê
kirasê ji asîman li xwe kiribû
Dorpêç
kiribû her cih
Berbangê maf
didayê
Lê veqetîn
mîna berbangek sar…
Yekta Şoreş
01.10.2009
EVÎN (54) 11
Ev çawa evîn
e
Di her
henaseya kêliyekê de dihelîne
Û di her
dilekî de dilop dilop xwe dike yek
Di asîmanê
şîn de
Jiyanê li
ber xwe dibe
Ev çawa evîn
e
Di her
şaneya kulîlkekê de
Şilten rûken
û egîd
Di nav xaka
welatê min de
Ji çirûskên
vejînê
Hêviyan
distire
Ev evîn dibe
evîna Kurd
di dergûşa
Kurdistan de
di lêvên
dayikekê de
bi destanên
şervanên Apoyî
te
mezinkirin ji siberojan re
Diheje
dergûş, dikene evîn
Bi şitlên
şîrê şadiyan
Mezin dibe
bi serbilindî
Diçirisîne
evîn
Weke awaz û
deryayekê şîn
Weke rojê
ronî
Cangoriye ev
evîn
Ji bo
Kurdistan
Ji guliyên
qîrîna hezar salan
Hatiye
hunandin
Bê tirs û bê
guman
Evîneke bi
lez e
Leza ber bi
rêya Rêber Apo ve
Serê
rêhevalên xwe bilindkirin e
Gihandina
stêrkan e
Mêvantiya ji
heyvê re ye
Her şev û
her kêlî
Xwe bi
qurban kirin e
Ji bo Rêberê
xwe
Çûna ser
mirinê û her wiha
Bi dirûşm û
tilîliyan
Pêşwazîkirin
e şehîdên xwe
Di hemû
demsalan de
Jiyana
biharê ye
Ev evîn
evîna Şehîd Lewend e
Di her
dersdayîna dîroka partiyê de
Mêvanbûna ji
Rêber Apo re ye
Di her
peyvek Kurdî de
Evîna Şehîd
Çîmen e
Dengvedana
dengê wê ye Qendîl
Govendgirtina wê û şagirtên wê ye
Li Qalatûka
Ev evîn
bilindkirina ala wan e
Heta roja
serketinê
Yekta Şoreş
09.10.2009
Dibûn PKK
(66) 12
Tenê êş bûn
Di awirên
çavên jiyanê de
Bi têgehên
bajaran
Dihatin
jiberkirin
Nikarîbû
were rawekirin şadî
Bê çi ye û
çawa ye
Di lewaziya
bendê gotinê de
Reva ji xwe
dest pê dikir
Her tim
pirên ji janê
Dihatin
pêşberî hêviyên ku
Tenê di
kêliyan de per li xwe dixistin
Paşê bê per
û bê bask diman
Di rewşek
wer de
Lêgerînên
çima wisa
Dihatin
pêşberî mirovan
Serdem
dihatin nîqaşkirin
Hesabpirsînên ku di xewnên şevan de
Nedihat bîra
kesan
Di rayên
jiyanê de diketin tevgerê
Nav lê dihat
kirin
Partiya
Karkerên Kurdistan
Rojek ji
rojê ronaktir
Bi tîrêjên
xwe
Têgînên
jibîrkirî
Tirs û serma
serdeman
Radikir
Li şûna wan
Wêrekiya bi
exlaq xemilandî
Vînek ji
şitlên Kurdistan
Dida
şervanên xwe
Rêber Apo bû
Afirînerê
jiyana pîroz
Çavkaniya
hêviyan
Di berhemên
xwe yên pîroz de
Dida
fêrkirin
Serpêhatiyên
di axir zeman de
Vedibûn
careke din pelên dîrokê
Para xwe
digirtin
Ji tîrêjên
Rêber Apo
Li dengê
fermandarekî
Ji artêşa
Apoyî rast dihat dem
“An em ê, bi
ser kevin an jî
Wê dîrok me
lanet bike!”
Şadiya di
deman de veşartî
Bi bayên ji
27’ê Mijdarê
Xwe li
bendên zaliman dixist
Dibûn PKK
dil
Dibûn PKK
Can
Dibûn PKK
her henase
Yekta Şoreş
29.11.2009
Asos (100)
13
Çem dinaliya
Du çav du
çav matmayî diman
Asos!
Sînga te bi
xwîn e
Ax sor e
Çemê ji te
dûr dinale
Asos!
Ma tu mezin
nebibû
Bi şîrên
dayika xwe?
Yan dayika
te li te heram kiribû şîrên xwe?
Ma tu qet
evîndar nebibû Asos?
Ma tu qet tê
nedigihîşt
Bê çawa tê
hezkirin
Asos!
Çawa dil e
dilê te?
Tu nikarî
hezkiriyên xwe jî biparêzî
Ez nifiran
li te nakim na
Axîna çemê
me
Wê te li ber
xwe bibe
Û êşên
hevalên min
Asos!
Hemû kêliyên
min dihizirin
Xwîna li ser
latên te maye
Şerm dide
jînê
Yek bi yek
xwe bi dar de dikin
Têne
pelçikandin hêrs
Asos!
Xewa giran a
mîna mirinê
Sar kiriye
bedena te
Rabe hembêz
bike evîndarên xwe
Derengmayîn
û bêdengî rûreşî ye
Divê êdî ne
şikestî ne jî nîvco bimîne çarenûsa me
Azadî
Ne ji
berbangan
Ji şervanên
Rêber Apo
Ji
afirînerên jiyana pîroz
Hêvidar in
welatek azad…
Yekta Şoreş
24.06.2009
Çûyîn (101)
14
Zinar têne
xwarê
Ji çirûskên
sîxurê şevê
Beramberî
jan asîmana şîn
Barên
keştiya bûye xerîbî
Derya şîn
asîman şîn
Kurdistan bi
xwîn
Û ez jê dûr
Ji mîrateya
axîna ji şirê dayika min
Hatiye
hûnandin jîna min
Her wiha bi
tixûbên zincirkirî hat girêdan
Temenê min
Bayê kesera
me
Di rûyên
dîwaran de
Daleqandî ma
Û di peyva
“xwezî nebe şev” de
Pelên derya
li ser çavên min dixin
Xemek sar û
bêhêvî…
Bê welat im
ez dîsa
Bê dayik û
bê war
Wêran im
heval dilşewat im
Qîrînek
bêdeng im ango penaber im…
Yekta Şoreş
16.06.2009
|
