Di
salvegera 15’ê tebaxê de di her aliyî de xwe
gihandina cewherê xwe, li ser bingeha
pêşengiya rêxistinê xwe nûkirin, bi rêgez û
li ser vê bingehê bi rêxistinê girêdayî xwe
gîhandina dîsîplînê, pêwîst e. Gêrîlayên me
yên dikevin nava pêvajoyek nû bi karekî
dîrokî re rûbirû ne.
Bi zehmetî û
zorahiyê mezin me carek din hûn gîhandin
asta serkeftinek mezin. Di salvegera pêngava
15’ê tebaxê de hûn bi her awayî eniyên xurt,
derfetên lojîstîkê, bi tevlîbûnên kêm nabin,
bi erdnîgariyek ji her tiştî re dest dide
kar û xebatên xwe didomînin. Her wiha
avakirina gêrîlayekî nayê zeft kirin, ji
fetihkirinê dûrnakeve, di asta azweriyê de
pêwîste were bi dest girtin. Hûn di rewşa
herî bi hêz de weke kelha mezin di asta
perwerdeyî û pratîkî de dikarin gelek
serkeftinan pêk bînin. Di salvegera pêngava
15’ê tebaxê de di partîbûn û artêşbûnê de em
bi erkên hîn zêdetir, bi pêşxistina partiyê
re rûbirû dihêlin. Bêguman hûn dîroka
partîbûn û artêşbûnê kêm zêde dizanin. Em
çiqas bikaribin vê hîn kûrtir bikin û ji
bingeh fêm bikin, em ê pêvajoya di pêşiya me
de baştir pêşbixin. Xeta me ya şer, hem
dîrokî, hem şoreşgerî, afirêner û
taybetmendiyên wê yên civakî hene.
Paşverûtiyên civakî û di aliyê civakî de
hilandin û gelek bandorên ji vê çavkaniya
xwe digre, bi taybet ew kesayeta hatiye
tarûmar kirin, kesayeta nayê xeta rêxistinê,
heta radeya dawiyê di kesayeta xwe de
şêweyên nehêsaniyê di himbeza xwe de
radigrin. Hin qehremaniyên baldar û aliyên
parêzkar, xayin û paşverû di nav hev de
pêşdikevin. Lê em van weke çarenûs nabînin.
Em nabêjin weke xwe bandor jî dike. Lê belê
bandora wê nedîtin jî ne rewşeke bi aqilane
û zanîstî ye.
Temenê herî
mezin, bi qasî mezinbûna hestewariyê, rêgeza
çirûska zanebûna rast e. Kesayetê xwedî leza
ronahiyê ye. Kesayetê di her aliyî de bi
ronahiyê hatiye dorpêçkirin e. Em dixwazin
vê biafirînin. Ez hindek ji we bi xwesteka
mezin talibê vê rêxistinê, bi me re
têkoşeriyê, partîbûnê, artêşbûnê dibînim. Lê
ez jî neçarim danasîna vê bikim. Tenê
pêdiviyên wê didim diyarkirin. Tercîh a we
ye. Di partîbûnê de hev zor kirin nîne. Di
artêşbûnê de hev zorkirin nabe. Lê ez cardin
bidim diyar kirin di nav me de fikrandin û
kirin di polîtîka de, di asta leza ronahiyê
de ye. ‘Ez ne fikirim, ne axivim, min nekir’
ev gotin li dijî vê rêgezê ye. Tê wateya
dijderketina rêgezên rêbertî. Ji ber di vir
de polîtîka û leşkertî di asta leza ronahiyê
de dixebite, lewma sînorê pratîkê yê herî
dawî ye. Taybetmendiyek ronahiyê yê din heye,
bi şewate, ronahî dike. Pêwîst e wisa be.
Hûnê bibêjin, ev şêwe heta niha nehatiye
bikaranîn. Lê şêweya koletiya me dijiya jî
di ti derê de ne hatiye pêkanîn. Li hember
vê koletiyê encax bi vî şêwazî bersiva bi
bandor were dayin. Weke din çare nîne. Min
hemû pirtûkên mirovahiyê lêkolîn kir û min
got derman ev e. Pêwîste hûn fêmdar bin. Li
gor min azwerîbûna vê yekê nayê asteng kirin.
Ji xwe azadiya kesayeta ji hêz ketiye û
tefiyaye nabe. Pêwîste di leza ronahiyê de
em bibezin. Di ronahiya bi şewat de em bijîn.
Me ev tercîh kir, ma me sûc kir? Na! Me ya
herî pêwîst pêkanî.
Dijminê
eniya dijber wisa dihesibîne: ew teknîka xwe
ya herî dawî xistiye destê xwe, bi şekl û
şemala xwe bi zêdebûna xwe ya hejmar û bi
girtina xwe ya çend temenan, çend qanûnan bi
ser me de tê. Bi ser me de hat.
Ti kes ji we
bi qasî min ji sifirê dest pê nekir. Bi bê
derfetiyan re qirik bi qirik şer nekir. Bi
serê derziyê bîr nekola. Min hemû kirin.
Derfetên we hemûyan ji yê min gelek gelek
zêdetir in. Hûn li çiyayê azadiyê ne. Hûn di
nav yekîneyên fedayî yên bi bawer de ne.
Çeka we ya lêdanê jî nexerab e. Ya dimîne
çiye? Ya dimîne: kesayeta serkeftinê ye!
Girêdana bi felsefeya ‘ez ji bo bijîm bi ser
bikevim, ji bo bi ser bikevim bijîm e’. Di
fikir de bi ser xistin. Di hemû xebata
jiyanî de bi ser xistin. Bi taybet di karê
rêxistinî de, di pilansaziya çalakiya li
hember dijmin de bi ser xistin. Serkeftin û
jiyan yek dibe. Ev ji bo we dibe tekane rê.
Dema em
diketin şerê Newrozan min digot; ev zarok,
ev ciwan, ev têkoşer ê bikevin wan çiyayan,
piştre karê dijmin xelas dibe. Min digot; di
qada rojhilatanavîn de, derbasî wî aliyê avê
bibin ev kar qediya ye. Min nexwest qet
teoriyê jî bikim. Min nexwest tu rêznameya
jî amade bikim. Ji ber min got ku; zimanê
çiyayan ji her kesî re dide nîşandan çawa wê
şer bikin û biaxivin.
Ji bo artêşê
çend tişta bibêjim. Soza şehîdan fermana
bingehîn e. Gêrîlayê heqîqî Egîd e û ew
hestên wî ye xweşik, hevokên wî xweşik ji bo
me ferman e. Di hemûyan de heye. Di Zîlan de
jî wiha ye. Gotinên wan hemûyan ji bo me
ferman in. Ji xwe baş meşiyan. Ya girîng ne
pir serkeftîbûna wane, yek serkeftina wane.
Em ê wê bi ser bixin! Keç jî, xort jî, camêr
jî vê bi ser dixin. Derveyî vê şêweyê ketina
nav artêşê nabe. Sonda vê artêşê ev her dû
nav in. Ger hêza we heye, hûnê ji bo sonda
xwe pêdiviyên wê pêk bînin. Ev gotin ferman
in.
Rêber Apo
