|
|
 Jin
destê xwe da axê. Ji axê cêrên mezin çêkir. Ax
simbilên genim da û bi vê yekê destê xwe da jinê.
Jin, di cêran de parast berhemên yekem ê ked û
hezkirina xwe. Berhemên di van cêran de hatin
komkirin ne ji bo berjewendiyê bûn, tenê ji bo
dayîn û parvekirina mirovahiyê bûn. Cêr tije bûn.
Her ku tije bûn, diz jî zêde bûn. Dema diz zêde
bûn, cêr hatin şikestin. Her çend şikestîbin jî
yên di cêran de zêde dibin dewam dikin. Yê cêr
şikandine êrîşî axê jî dike. Jin û ax dişibin
hev. Perdeya bêdengiyê dixin navbera jin û erdê.
Erd dilşikestî û xeyidî ye, ji bo ji dîrokê tola
xwe hilde, li benda wê roja ku êdî ji ber van
xirabiyan bibe kevir e.
Niha ev cihên ku
jiyan ji nû ve zindî dibe, hesreta jin, bihar û
axê ye. Dayîka cîhanê ya pîr û hemû mirovahî
hesreta hevdîtina nû ya bihar, jin û erdê ne. Ji
bo jiyana ziwa bûye baran û av, ji bo jinê jî
kêfxweşî pêwîst e. Ya ku hesretê bi dawî bike û
dawî li ziwabûnê bîne jî baran e, çemê ku ji
dilê jinê biherike… Her ku rihê me bi rojê re
ronî dibe, em bi xwe tevlî bihar û erdê dikin û
bi wan re dibin yek. Îsal coşa me ji her salê
cudatir e. Her çiqas rêyên dirêj, çiya û derya
bikevin navberê jî, em ji her demê zêdetir nêzî
Serok APO ne û em bi kêfxweşî û biryardariya ku
di ronahiya Manîfestoya Şaristaniya Demokratîk
de xwe paqij bikin, biharê pêşwazî dikin. Em
dizanin ku çiqas em xwe nû bikin, em ê wateya
bidin vê têgehê ewqas pîroz bikin. Têgeh zindî
ne. Ew wateya jiyanê û têkoşînê ne, li gorî
pêşketina însan jidayîk dibin, mezin dibin û
dema neyên bikaranîn dimirin. Bi vî rengî aliyê
kêm, lê ewqas jî bingehîn ên têkoşînên azadiyê
ku ji herikîna dîrokê heta îro tê temam kir.
Têkoşîna azadiya jinê ji hegemonyaya îdeolojiyê
ya pergala desthilatdar rizgar kir û hişt ku xwe
bigihîne nasnameyekê. Rastiya Serok APO di heman
demê de azadî û nasnameya vê bi xwe ye. Di vê
rastiyê de azadiya jinê ne tenê ji bo zayendekê
ye, êdî bûye malê rizgariya hemû mirovahiyê.
Tevî ku jin xwediyê rehên bingehîn ê dara
şaristaniyê bû, berî şîn bibe ev dar hatiye
kesixandin, şitlên wê şikandine û nehiştine
mezin bibe. Manîfesto û perspektîfên çareseriyê
yên tê de derketine holê, di dewsa tedbîrên
rojane de, pêdiviya ku em bi zayendî û
afirinêriya jinê rehên şaristaniyê ji nû ve bi
hêz bikin û vê dara şaristaniyê ji nû ve şîn
bikin destnîşan dike. Serok APO bi manîfestoyê,
ji roja ku jin li axê guhdar kiriye, cêr
çêkirine û heta îro hemû qonaxên şaristaniyê
tawaf kirine, ji bo jin mabeda ku wenda kiriye
ji nû ve saz bike, derfet daye û mirovahî ji nû
ve teslîmî destê jinê yê kedkar kiriye.
Bi bikaranîna
aliyên xweser ên xwezaya jinê careke din dixwaze
jinê biavêje bîrên tarî yê dîrokê û bi vê yekê
lîstoka xwe ya dizîtiyê didomîne. Jin dikare
bersîva herî bi hêz bide demokrasiyê, lê tevî vê
yekê ger xwe bê hêz û bê amadekarî bihêle, ev tê
wateya ku di serî de têkçûne qebûl bike. Ji ber
jin kilîda paşerojê û xala serekê ye, yê wenda
bike jî wê ne tenê jin, xweza, însan û tevahî
cîhan be. Îro ji her demê zêdetir divê aliyên li
derveyî jiyanê mane, werin bihêzkirin, hêstên
jinê ji dogmayan werin rizgarkirin û zelalkirin.
Pêwîste em bi têgihiştineke berfireh û yekgirtî
nêzî têkoşînê bibin. Divê ji bo her tiştên ku
sîstema desthilatdar cihê û yên din dibîne, ji
bo pirsgirêkên weke hawîrdor, çîn, netew û
jiyana civakî re bersîvên me yên berfireh hebin.
Berî her tiştî
jî ji bo civakek li ser bingeh û nirxên rast
pêşbikeve, divê em perwerdekirina nifşên nû
hedef bigrin û em bihêlin mêr bigihe wê zanebûnê
ku ew ji jinê zêdetir ji xwe dûr ketiye û divê
xwe nas bike. Ji bo em vê pêk bînin qadên me yên
têkoşînê ji her demê zêdetir mezintir û
berfirehtir in. Em dikarin tenê bi vê yekê xwe
bigihînin peymana civakeke nû û her aliyên
jiyanê ku em bi hesreta wê mane…
Pelşîn Koçer
|
