|
|
Sal 1996 bû. Ez di nava têkoşînê de, di sê
saliya xwe de bûm. Em li qada Zagrosê, li ser
erkên xwe
yên demê, di nava hizirandinên çalakbûnê de bûn.
Zerzan ji bo min û gelek hevalên din qadek ji
qadên nû bû. Ez bi hest û xeyalên xwe yê
azadiyê ve di nava kelecanek pir mezin de
difikirîm. Ez weke Qulunga ku nû ji hêlîna xwe
ya zivistanê ber bi bihara rengîn ve difire, di
nava coşek germ de tevdigeriyam. Em weke
yekneyek azad, ji bo çalakiyan di nava
amadekariyek girîng de tevdigeriyan. Em ji bo
çend rojan li nêzî ava HECÎ BEG, di nava şikêran
de diman. Germayî û sermahiya meha hezîranê bi
bayek dijwar li rûyê me dida. Bayek ji bayê
zozanan bû. Dest û rûyên me ji ber serma û
germahiya bayê meha hezîranê hemû terikî bûn. lê
em gelek zindîbûn. Ji ber ku em di zanebûna xwe
û doza xwe de bûn. Em bîr û baweriya jiyan azad
û jina ve tevdigeriyan. Ji bo giyanek azad û
civakek azad di kontarên Çiyayên Zagrosê de me
jiyanek nû ji xwe re bijartibû.
Di sibeha roja 1. 7. 1996’an de ji Radyoya
dengê BBC, agehiyek ku hemû xwîna laşê mirov
dikeland bilind dibû. Digotin: “li navenda
Dêrsimê jinekê, çalakiya xwe teqandinê pêk aniye”.
Ev deng mirov bi kelecan, bi coş û kelegirî
dikir. Mirov dixist nava xewin û xeyalên dil bi
êş, mirov dixist nava hizirandinên pir kûr û dûr.
Mirov dixist nava pirs û siwalên cûr bi cûr, ên
weke gelo, çima çalakiyek bi vî rengî? Min navê
wê gelek meraq dikir. Her çiqasî min hîna navê
xwediyê ew dengê dîrokî ne dizanibû jî, lê min
wisa hîs dikir ku ew deng, hêrsa kûrahiya dilê
min û me jina bi xwe bû. Hem pê dilxem dibûm,
hem jî pê şa û pê dil mezin dibûm. Xwîna dilê
min ji ber vî dengî di halê xwe de dikeliya û
carna jî di çavên min ê ziwa û matmayî de
germayî difûriya. Ez di nava hestên lerzok de,
diçûm û dihatim. Bi rengek bê deng min ji xwe
re digot, gelo ev kes kî ye?
Min wisa hîs dikir ku ev deng bingeha xwe ji
hêrsek pir mezin digirt. Piştî çend rojan şûn ve
hîsên min rast derketin. Navê wê jina azad ZÎLAN
bû. Dema ku nameya hevala ZÎLAN ji me re hate
xwendin, ez wê kêliyê ketibûm nava hestên
cîhanek nû. Ez bi her hevok û peyvek wê re
dihejiyam. Ew di çavên min de weke jinek pêşeng
ku xwedawenda parazvana Çiyan e, bi navê
Nînhûrsak ku di çîrokên Neolotîkê de derbas dibe
zîndî dibû. Ji ber ku hêstên min bi min re rast
dipeyîvîn, lewra jî min bi baldariyek mezin
nameya hevala ZÎLAN ku li pê xwe hiştibû guhdar
kiribû. Ew roj di jiyana min de rojek ji rojên
dîrokî ye.
Di rastiya çalakiya 30’ê Hezîranê de dîrokek
berxwedaniyê heye. Wateya 30’ê Hezîranê
têkbirina çanda destavêtinê ye. Meha Hezîranê li
hember zîhniyeta wehşeta zilamê girs û bi hêz
helwestek bû. Li hember çanda destdirêjî,
destavêtinê, kedxwariyê û her cure neheqiyê bû.
Li hember hemû nexweşiyên çanda baviksalarî û
ketîbûna mirovahiyê bi xwe bû.
Ji bo vê jî divê hemû nas û dostên jina kurd vê
helwesta 30’ê Hezîranê bi berfireh bigirin dest.
Bê guman ji dîroka mirovahiyê, heya Zîlanan, li
hember çanda destavêtinê, bi hezaran jin cûr bi
cûr xwedî bi nav û deng in. Lê di dîroka gelê
Kurd de ev deng dengek pir cûda bû. Dengek wisa
bû ku, ji dîrokê re û ji wijdanê mirovahiyê re
bangewazî û li hember bêdengiyê helwestek bû. Ev
deng dengên jinên ku di dîroka mirovahiyê de
hatibûn tepisandin bû. Qêrîna xwe ji nû ve
bivejîn kirinê bû. Ev deng dengê azadiya jin û
gelan bi xwe bû. Ev deng bû bîr û baweriya jina
kurd. Sonda me bi navê hevala ZÎLANÊ tê dayîn.
Bîr û baweriya Zîlan û Zîlanan, ji bo me bûye,
ola zanista jin û civakê. Bi wateya vê, em di
salvegera 30’ê Hezîranê de dîsa sonda xwe nû
dikin. Û em ê bibin şopdarê bîr û baweriya
hevala ZÎLAN.
Nûjiyan Amed
22.6. 2011
|
