Ji Serokatiya Partiyê Re
 

Angaşta min a jiyanê gelek mezin e. Ez dixwazim bibim xwediyê jiyaneke bi rûmet û çalakiyeke mezin. Ji bo ku ez ji jiyanê û mirovan pir hez dikim, ez vê çalakiyê pêk tînim.

Ez di sala 1972'an de li navenda bajarê Meletiyê ji dayikbûm. Navê min Zeyneb Kinaci ye. Ez ji eslê xwe gundê Elmalî ku girêdayê navenda Meletiyê, me. Navê eşîreta me jî Mamûrkî ye. Min li Meletiyê, li Zanîngeha Înonu beşê rêhberî û şêwirmendiya psîkolojîk xwend. Berî ku ez beşdarê nava refên tevgera netewî bibim, min li nexweşxaneya Meletiyê wek teknîsiyeneke rontgenê kar dikir. Ez zewicandî me û hevserê min ji Amedê, ji navçeya Egilê, ji gundê Xiliyanê ye. Ew jî ji eynî beşê zanîngehê mezûn e. Hevserê min di zivistana 1995'an de, li bajarê Edenê, dema xebata Eniyê dikir, bi dîl ket destê dijmin. Ji aliyê aborî ve rewşa malbata min navîne. Ez hinek bi sînor be jî, serbest mezin bûm. Min dema lîsê dixwend bîrûbarweriya çep û kurdayetiyê bandora xwe li ser min kir. Min di van salan de dest pê kir, bi çavekî rexnegirî li jîyanê mêze kir. Lê, ez bi tu awayî nêzîkî tu hêzekî sîyasî nebûm û neketim di nav xebatan de. Dema min zanîngeh xwend, dîtîn û meyla min a çep hîn zelal­tir bû û sempatiya min ji PKK re zêde bû. Malbata min her çiqas paşvemayî bû jî, lê hestên kurdeweriyê diparast. Ji ber vê yekê aliyê minê Kurdewerî bi pêş diket. Li herêma me wê demê hêz û derdorên welatparêz ne bi rêxistinkirî bûn. Pêşengî tune bû. Dîsa rewşa malbata min a aborî bû sedem ku ez hinekî li paş bimînim. Di nav demê re dîtina min xurt û zelal bû û di dawî de min berê xwe da refê têkoşînê.

Min di sala l994'an de, li bajarê Edenê di nav Eniyê de dest bi xebatê kir. Min nêzî salekî xebata xwe domand. Ez ji perwerdehiyek cidî re derbas nebûm. Herçiqas min dixwest jî, ji ber sedemên kesên di rêveberiyê de bûn, paşê hatin girtin, wernegirtina desteka pêwîst, bandora sivîlbûnê li ser kesayetiyê û nikarîbûna guhurandina kesayetiya pêşve neketim û nebûn xwedî serkeftinê. Ez di sala 1995'an de li herêma Dêrsimê beşdarê nav refê ARGK bûm. Di nava refên ARGK de min jiyana xwe ji serî heta binî ji ber çavan re derbas kir û şexsîyeta xwe nas kir. Di şexsîyeta min de serwextî û têgehîştineke pêşketî çêbû. Ez dikarim bibêjim ku ji aliyê angaşt, biryar, moral, zelalbûn û zanabûnê ve ez bi hêztir bûm û bi pêşketim.

Têkoşîna me ya di pêşengiya PKK de her ku çû xurt bû, ji hemû mirovahiyê re bû mal û ji gelên bindest re di riya sosyalîzmê de bû hêvî. Ev gelê me yê ku bi tevahî hatibû înkar û bê şexsîyet kirin, di dîrokê de cara yekem serbilind û serfiraz bû. Her wiha ev gelê ku nirxên wî yên netewî, ruh, çand û nasnameya wî hatibû înkar û îmhakirin û ketibû bin destê dijmin, hatibû bê şexsîyet kirin; bi vê têkoşînê, carekê din hişyar bû û zana bû. Ew gel bû xwediyê cesaret, qehremanî û bi zanabûn berpirsîyariyeke mezin hilgirt ser milê xwe. Ev gelê ku ji hestên nîştîman­perweriyê dûr, ji dijmin re stûxwar û bendewar, bê ax û welat, ji aliyê zordestên dîrokî ve hatiye parçe kirin, pelixandin, çewsandin, heta îro pêşeng û ronakbîrên xwe yên rastî dernexistibû holê... Nîştîmaneke xerabe û wêran mabû.... Damezrevan û serokê PKK'ê Serok Apo vê rewşa berovajî û negatîv ji binî ve guhêrt. Gelê Kurd ne bi tenê bê nasname bû, herwiha mêjiyê wî jî, ji bo dagîrker û karbidestan dixebitiyan û ketibûn di bin xizmeta hêzên paşverû û emperyalîst de. We gelê Kurd ji vê xewa mirinê hişyar kir, rakir ser piyan û ne ji bo biyaniyan, ji bo wan xist di nav têkoşîn û şerê azadiyê de. Helbestvanê Kurd ê mezin Ehmedê Xanê digot ku: "Heger serokekî me yê durist û bi namûs hebûya, dê em jî nebûyana dîlê Ereb, Ecem û Tirkan." Serokên Kurdan ên sexte heta niha berjewendiyên xwe yên şexsî, malbatî, eşîrtî dane pêş, yên gel û di dîroka Kurdistanê de vê rewşa lanetbûyî demeke dûr û dirêj heta niha domandine. Mirov dema li dîroka her neteweyekê dinêre, bi taybetî li dîroka şoreşa wan dikole, rastî serokên wan têkoşane ku di riya rizgariyê de rola xwe ya mezin lîstine dibîne. Dîrok him ji bo bizavên rizgarîxwaz ên netewî him jî, ji bo yên çînî baş diyar dike ku bê serokatî ew rizgar nebûne û bi ser neketine. Serokatî, di warê nûbûn û pêşketinê de, di pileyekê bilind de nûnertiya tevahiya bizavayê dike. Serokatî ji bo mirovê nû, dîtina nû, civata nû hemû jiyana xwe terxan û pêşkêş dike. Jiyana xwe li gor jiyana gel pêk tine û çarenûsa serkeftina xwe di çarenûsa serkeftina gel de dibîne. Ew daxwaz û hêviyên gel di kûrahiya mêjî, dil, ruh û laşê xwe de bi hîs û cih dike. Ew ji bo rizgariyê wezîfe û berpirsiyariyan di pileyeke bilind de digire ser milê xwe û pêk tîne. Ji gelê me re mafê jiyaneke rastî nemaye, ji her aliyî ve hatiye qedandin û qelandin. Li cîhanê tu gel weke gele me ji rastiya xwe nehatiye dûrxistin û ji xwe re nebûye biyanî. Nirx û hêjahiyên wî yên netewî, çandî, civakî nehatine mêtin... Li hember vê rewşa han helbet pêwîst e ku Serokatiya PKK'ê ji yên din cudatir be. Di vê rewş û warî de Serokatiya Partiyê ji her aliyê ve û bi taybet, bêtir nû, jîndar û pêşketî be û jiyana xwe bi teveyî ji şoreşê re bike cangorî û bikeve xizmeta gel. Bi rastî jî, PKK û Serokatiya wê xwediyê van taybetiyên jorîn in.

Dema mirov li dîroka şoreşên cîhanê dinêre, him gelên ku şoreşên netewî û him jî yên çînî pêk anîne, ew xwedî gelek derfetên dîrokî, civakî, çînî û çandî bûne. Înkarbûna wan a netewî tune bûye. Pirsgirêkên wan ên takekesî ne wek yên me mezin, hûr û kûr bûne. Dîroka wan ne wek a me hatiye têkdan. Jinên wan ewqas jêrdestî, bindestî û çewisandinî nedîtine û paşketî nemane. Ol di nav me de ewqas bi xirabî hatiye bi kar anîn ku, di nav wan de nehatiye bi karanîn. Ew gelên din li gor rewşa xwe li dij dijminê xwe reaksîyon nîşandane. Di nav wan de kêm be jî azadî û wekhevî hebûye. Serok û pêşengên wan kêm be jî, ji ronakbîr û xwendekarên xwe sûd, piştgiri û alîkariyê dîtine û girtine. Di şoreşên Kurdistanê de ev taybetmêndiyên me destnîşankir bi tevayî nemabûn. Serokatiya Partiyê ji rastiyeke gelek jar derketiye rê. Dîtin û nêzîkbûna wê ya li ser pirsên ol, jin, şexsîyet û malbatê gelek bi zanistiye û di cihê xwe de ye. Serokê şoreşa Rûs Lenîn, bi xwe di pirsa jinan de, çareseriyeke têr û rast neaniye zimên û dernexistiye holê. Damezrandina artêşa jinan, pêkanîna Kongre û Konferansên Jinan li cîhanê bi tenê di dîroka şoreşa me de hene û di pratîkê de pêk hatine. Rengê jiyana serokatiyê, kûrahî, hişmendî, helwestgirtin, pêşxwedîtin, hêz û hunermendiya axaftin û şîrovekirinê; duristî, tecrûbe û zanabûna zanistî ku di şexsê serokê me de hene mirov nikare bi tu serokekî din re bide hember hevdu. Seroke me li bûyeran dogmatîk nanêre. Serokatiya me rastiya Kurdistanê, şoreşên cîhanê baş analîz kiriye ji wan encam û ders derxistiye û derdixe. Li ser hîmê vê rastiyê şoreşa Kurdistanê ava kiriye. Ne bi awayekî teqlîd, kopî û dogmatîk, heta tu dibêjî bi awayekî afirandêr ji wan ders û tecrûbeyan girtiye. Sosyalîzmê pir baş analîz kiriye û li gor merc û hoyên gelê xwe encam jê derxistiye û niha jî bi awayekî zanistî di jiyana pratîk de wê bi kar aniye û tîne. Herwiha PKK di şexsîyeta serokatiyê de xwe îfade kiriye û dike. Ev pêşketinên ku di dîroka Kurdistanê de çêbûne, berhem û encama keda Serok in. Ew bi xwe serkaniya evîn, hevgirtin û yekîtiyê ye. Di şexsîyeta xwe de, profila mirovekî nû çêkiriye. Wî daye îspatkirin ku mirovek dikare çendî xwe nû bike û bi pêş bixe. Îro pêdivî û dirûşma şoreşa Kurdistanê "Em ji bo serkeftin û azadiyê bikevin nav refên hêzên partiyê, artêşê û eniyê" ye. Ev dirûşma hemû pirsên talî û biçûk dide aliyekê din, rastiya rewşa gelê Kurd û ya dijmin bi awayekî zelal û berbiçav li ser bingeheke giştî radixe holê. Ji vir şûn ve; hemû gelê Kurd û bi mîlyonan mirov bi dilovanîyeke germ hembêz dike, ew dixe di bin xizmeta şoreşa rizgarî ya netewî û sosyalîzmê de. Ev têkoşîn û şerê bêhempa yê bi deh salan, Komara Tirkiyê ya faşîst ji aliyê eskerî, sîyasî, aborî û çandî ve xistiye nav krîzeke kûr û mezin. Wisa dewleta tirk hatiye ku dewleta Tirk îro bêçare maye.

Berxwedan bingehê karektera PKK ye

Di vê dema nû ya ku em çirûskên serkeftinê dibînin de, hêvî û baweriya gel ji me zêde bûye. Divê em xwe li gor jiyan, bîrûbaweriya Serokatiyê û têkoşîna wî amade bikin û bersiva demê bidin. Bi hemû hêz û zanabûna xwe ve berpirsiyariyên xwe bi cih bînin. Em pir caran rexne li xwe digirin û dibêjin ku: "Şexsîyeta burjûvaziyê biçûk, gundîtî, bîr û hestên feodaltî û şexsîyeta dijmin û bandora şerê taybet li ser me çêbûye an jî heye." Êdî baş dîyar e ku em bi rexnegirtinên wiha bi pêşnakevin. Li gor min, rexnegirtina herî rast û di cih de, pratîka me ye. Dijmin bi awayekî giştî bi ser me ve tê, êrîşî me dike. Pêwîst e ku em jî, bi hemû hêza xwe bi ser dijmin ve herin û em bi dijmin bidin hîskirin ku em bi biryardarî û bi bîrûbawerî berdêla azadiyê didin û xwe di vê rê de feda dikin. Dema mirov li dîroka têkoşînê dinêre, PKK bi qehremanî, berxwedan, ked û xebat, bîrûbawerî, bûyerên wisa mezin û girîng derxistiye holê ku ew tiştên dûrê aqil û hişmendiyê ne. Berxwedan bingehê karektera PKK ye. Pêwîst e ku em xwedî li vê mîrasa pîroz a dîrokî derkevin, biparêzin û pêdiviyên wê di vê demê de jî bi cih bînin. Niha dem dema çalakiyên întîharîyê ye. Ev pêwîst e. Ev pêşveçûneke taktîkî ye. Ev cureyê çalakiyê moralê dijmin xirab dike û têk dibe, moralê me jî gelek xurt û bilind dike. Dijminê gêj û xînt, dê bi vê cureyê çalakiyê gêjtir û xîntir bibe. Çalakiyeke bi vî rengî, her cihê ku dijmin li wir e, der û dor lê teng dike û nîştîmanê jê re dike zîndan û goristan. Ji aliyê me ve jî, moralê gel xweş dibe, moralê hemû şervanên me xurt û bilind dibe. Dost û dijminên me carekê din dibînin ku em li ser doza xwe çiqas bi biryar in û di riya vê dozê de, di laşên xwe de bombeyan diteqînin û bi vê yekê berdêl û nirxê azadiyê didin. Em bi pêşengiya van cureyên çalakiyan, daxwaza gelê xwe ya ji bo azadiyê bi tevahiya cîhanê didin nîşan kirin. Bi reng û cureyên çalakiyên wiha, em şer xurt û berfireh dikin, bi lez û bizav dikin.

Serokê Min!

Ez xwe ji bo çalakiya întîharî berendam dibînim. Em li hember vê ked û xebata we ya kûr, hûr û bêhempa laşê xwe feda bikin jî, ne tiştekî zêde ye. Ev kêm e û têr nake. Xwezî ji dervî can û laşê me tiştekî me yê din jî hebûya ku me bida. We bi jiyana xwe neteweyek ji nû ve vejand û jîndar kir. Em afirand û berhemên we ne. Hûn ewleyî (garantî) hemû gelê Kurdistanê û cîhanê ne. Jiyana we ji bo me şeref e. Evîndarî, cesaret, bawerî, hêz û şeref dide me. Hemû gelê Kurdistanê û bi milyonan mirov, ji bo mirinê di bin fermana we de ne. Ev dilniyazbûna we, me jî digire bin bandora xwe û dikişîne nav têkoşînê. Di demên herî teng û dijwar de, evînî û dilovaniya we dikeve dilê me û em hewl didin ku jê manewiyet û hêz bigirin. Yê ku herî zêde rûmeta şehîdan dizane hûn in. Ji ber vê yekê, çavên me li pey me vekirî namîne. Ez pêkanîna vê çalakiyê ji xwe re wek erk dihesibînim û xwe berpirsiyar dibînim. Ez kêm kirin û ji navê rakirina kêmasiyên xwe di şer û geşkirina şer de dibînim û ez bawer dikim ku divê mirov vî erkê bi cih bîne. Ez dixwazim li xwedî berxwedana heval Mazlum, Xeyrî, Kemal, Ferhad, Besê, Bêrîtan, Bêrîvan û Rohanî derbikevim û riya wan bişopînim. Ez dixwazim ji bo azadiyê bibim dengê daxwazên gelê xwe. Li hember polîtîka emperyalîzmê ya ku jinê dike kole, ez bi hêrs û ruheke mezin bombeyê di laşê xwe de diteqînim û dixwazim bi vê yekê bibim sembol û nîşana berxwedana jina Kurd. Ez ji bo jiyanê xwediyê angaştek gelek mezin im û dixwazim bibim xwediyê jiyaneke bi rûmet û çalakiyeke mezin. Di pêşengiya Serok Apo de têkoşîna me ya rizgarî ya netewî dê di demeke gelek nêzîk de bi ser bikeve û gelê me yê belengaz dê di nav malbata gelê cîhanê de cihê xwe yê giranbiha bigire û bigihêje mafê xwe. Li ser vê bingehî carekê din nêzîkayî û disoziya xwe ji Serok Apo, hemû şehîdên Kurdistanê, hemû hêzên şer û eniyê, hevalên me yên li zîndanan, gelê Kurd û ji hemû mirovahiyê re didim xuyakirin û ez soz û peymana rêzgirtinê didim.

Bijî Serok Apo!

Bijî têkoşîna me ya ji bo rizgariya netewî!

Bila bimire dewleta Tirk a faşîst!