|
|
Axaftina Serokatiya Partiyê Bi Komek Hevalê
Jinre
Wiqas Kurd, zêdeyi sîh milyonîne, cefaya dunyê
dixwin, ji xelkêre jî karên tewra bi zahmet
dikin, lê ji xwe re heta niha tiştek nekirine.
Mîrov pir ecêb dimîne.
Ji biçûkayî ve ez dizanim ku pir derewe digotin
“çare tuneye.” Jiyaneke ecêbe, heta niha me çawa
şer kir, em gihaştine vir... Aqilê mirov naçe
ser.
Niha hêdî bi hedî gohdar dikin. Berê Kurda
gohdarî jî nedikirin. Xwe nas nedikirin, xwe
înkar dikirin. Heta ku me mesele pê da
qebûlkirin, wiqas xwîn hate rijandin, di mirin û
mayinêde em man.
Niha em bi ser dikevin.
- Înşallah.
---.: Nefes bi nefes ev 20 salin ez li ser vê
xetê me. Ez texmîn nakim ku tu insanên din wiha
bi serê xwe rojekê meşiyabe, bi nefes nefes. Li
ser rêka armanceke milletekîde xwe ba nede, xwe
nexe her tiştî bi hêlekê de, bileyze. Me wiha
kir. Vaye em gihêştin saleke dinjî.
Milletek lazime xwe nekiribaya vî halî, ev hal
qebûl nekiribaya. Çigas xerabên xwe hebin jî
bila hebin, dîsa tiştin bikrana. Hinek bi aqil,
lazime jê derketibana. Niha yek caran ez li ser
xwe dibêjim, cima ev kar ji minre ma? Kesî
tenezul nekir ji bo vê. Ne mejiyê wana, ne
cesareta wana ne razî bu, ku xwe di tevlî karê
Kurda bike. Menfeat qet têde tuneye û mirine. Ji
bo vê tenezul nekirin. Jiyana xwe jî ne tu
jiyane, lê çiqas jî rêzê bêji dîsa dibêjin ev
jiyan hêja ye. Wiqas axe û beg hebûn, wiqas en
xwe zane dihesibandin hebûn, neketinê. Tê bîra
min, me pir dixwest, digot bila hineke din jî di
vê xetê kevin, wiha bizanibin û xwe bi ser din.
Heta niha jî yekû wiha di cihde xwe bide ser
dozê ez nabînim. Ango însanê me mirinê qebûl
dike lê li ser rastiya mezin nikare hereket
bike, quweta xwe tuneye. Ku ne wihabaya, yekî
wekê min pir bêçare, pir tenê, pir zeyif qey xwe
wiha dikir? Na. Kesî tenezul nekir, ev kar ji
minre ma. Ev dihat aqil û bîra we? Na. Ez çûme
ku li hemû deran hemû însan li ser meseleyê
korin, jê dûrin. Hinek jiyana we heye, bes ji bo
çiye? Belê, mîrov li mala xwe binêre, li zarokên
xwe binere ew jî jiyaneke, lê jiyaneke ji bo
hemû millet be xwe nadin ser.
Nefs her tiştî qebûl dike, ango serîdaxistin ji
xwe dûrkirin, heta dawiyê millet gebûl kir. Yanê
hûn niha difikirin ku ev heval bi çi hawî heta
li vir hat. Helbet mîrov li ser bisekine. Di
dinyêde ji me xerabtir kes nema. Heqaretên
dijmin her roj dike, yekî bêje ez insanim, nefsa
wî nikare qebûl bike.
Min got ku derfetin min ji yên we tevan kêmtir
bûn, dîsa min xwe da bin bar û min heta vêderê
anî. Niha gel zahmetiyê dibîne, dijmin li sere.
Ji berê baştîre, çima? Mîrov her xerabiyên
dijmin qebûl bike û bi xwe xweş bîne, pir xerabe.
Niha tu bi şerê xwe bimre jî îşkenceyê jî bixwe,
dîsa nefsa mîrov qebûl dîke. Çima? ji bo
şerefekêye.
Însanên Kurd ên ji bo meseleya xwe bi tevahî
hereket bikin kêmin. Ewên din ên derketine jî li
ser nefsa xwe ne, millet îstismar dikin, ne ji
bo ku quwetekê çêbikin.
Tabîî halê we jî di zehmetiyêde ye, hûn jî pir
bêçarene, we pir derb xwarine. Hûn nikarin serê
xwe rakin. Wexta ez rexneyan dikim, ne ji bo ku
ez we di bin tuhmetan kim, zehmete, herkes
nikare serê xwe rake, pir zahmete. Ne ku çima we
nekir, hûn bê qûwetbûn, bê çarebûn, bê isûl-zane
bun. Ê min jî isûla min ecêbe. Hinek firsend,
hinek şans, hinek alîkarî û bêhtir jî li ser xwe
sekinîm, pir pir min pirs ji xwe pirsiyan, pir
pir min xwe da ber çavên xwe, pir pir ez li ser
nefsa xwe sekinîm û min xwe wiha kir. Belê, niha
çi dibêjin, “Mesele niha bi xwedîye.” Çiqas
tengbûn hebin jî mesele niha dimeşe, venamire,
nakeve. Helbet bêbextiya alemê jî heye. Lê bê
bextî bila dîsa ji wanarebe, emê karê xwe bi
serê xwe heta em dikarin emê bikin. Ez bawerim
we jî tiştin ji meseleyê fêhm kirin. Ji vê
xebate, ji vî şerî we tiştin girtin. Hûn jî niha
difikirin, dicivin.
Tabîî rêyeke me jî heye, em di rêyeke rastdene.
Ji bo serê salê me hinek dost dîtin. Ez serê
salê tem cem dosta, xal, xatir dipirsim. Vê salê
jî em hatin. Ji bo ku gel çi dike, çi nake.
derfetin mi kêmin, ez nikarim bikarim, dosta
tevda bibînim, wiqas îmkan heye. Ê ku gel ji bîr
neke, dîsa emin. Ê ji bo gel bi durustî kar
bikin dîsa emin. Tabîî ev bîst salin me xwe da
ser. Ji gel re baş bû, bi serket.
Ez bawerim hûn jî niha hinekî başin. Hûn dikevin
rêya rast. Ji çêka şaş, ji dema cehaletiye hûn
derdikevin. Ev dema ronahiyê ye, ji Kurdare jî
ronahî çêdibe. Hûn têdene. Ji bo kerameta însên
jî ev ji hemû tiştên wekî din baştire.
Helbet ji meseleyên siyasî, me hinek tişt gotine,
digihên we. Ez naxwazim tiştên me gotiye, ez
divirde dûbare bikim. Ev tiştê dawiyê bûye jî,
ew îxaneta di şerê Başûrde cêbû jî bi rastî hûn
gelekî hişyar kirin. Xiyaneteke wiha pir eşkere
bi dijminre derket, millet dît. Bi dijminrene,
berê jî wiha bû, niha eşkere bû. Ew şerê li
Başûr bûye, bi rastî dijminên Kurda tev bûne yek.
Û xayinên me jî bêhtir bûne yek. We dît, bi
rastî xwestin ku ew şerefa, me hinekî bilind
kiribû, nefesa me hinekî vekiribû, dîsa
bifetisînin û bêhtir jî xayin ji serxwebûn û
azadiyê dûrin li dijî wêne. Û yeke din derket ku
ne ji wanabaya, dijmin nikarîbû di Kurdistanê’de
wiha hereket bikira. Xweş derket ku ne ji vana
baya niha me karîbû Kurdistan çêbikira.
Ew peyayên wana di Botanê’de, di
Bêhdînanê’de ev neh salin xizmeta dijmin
nekiribana dewlet çêbûbû. Ango li gorî vê
hesaban bikin. Vana Kurd kuştun, bi kirasê Kurdî.
Çima rê nadin gel ku bi yekbe û di şerkeve?
Fêdeya wana ne li ser vêye. Ji berêde veşartî
niha heşkere bi dijminrene.
Wekî din jî xayin hene. Evên bi dijminre hereket
dikin, ajanên wekî dinin. Ku ne ew bûna niha
Kurdistan wiha nedibû. Ev sed salin wiha kirin,
encam ev millet ji ortê rakirin. Di sala
‘92’ande ev tişt xweş derketin. Yek millet ku
wiqas xiyaneta xwe bike, ne gengaze ku îflah
bibe. Yek millet wiqas xayinên xwe ji xwe
bihesibîne, xayinê xwe nas neke û li dijê wana
ranebe, mirov nikare bêje wê ew mirov îflah bibe,
ew millet îflah bibe. Ev derket. Mirina we li
ser çiye? Helbet hûn bê çarene. We berê peyva
wana jî dikir. Ne çareye. Însanê Kurd,
xisûsiyetin xwe hene, başbûn û xerabûnê nikare
ji hev derxe. Ku derxe jî nikare li ser başbûna
xwe bîryara xwe bimeşîne. Bêçareye û menfeata
xwe jî nizanin. Yekî dost û dijminê xwe ji hev
dernexe, bikerî pênc pereya naye. Li hember
dijminê xwe reyê xwe negre, bi dostê xwere nebe
yek, îflah nabe.
Çima em heta niha wihabûn? Hûn jî ji xwe
bipirsin. Helbet vaya meseleyek giringe. Ê min
ez dikim, di aliyê dînde, di aliyê felsefeyêde,
di hemû aliyande başbûn û xerabiyê em ji hev
derdixin. Milletê me berê nikarîbû ji hev
derxista.
Ji bo vê bila gel jî niha hinek hesaba bike.
Serkeftin ne ji bo PKK’ê teneye. Bila gel jî
bizanibe xwe bi serxe. Dema dile, dema
serhildanêye. Wê cesaret bike. Jî xwe dersên PKK
dide mîrov cesarete, bawerîye, ji tunebûnê
çêbûne.
Dema me xwe wiha kir qey em mirin! Na. Ku min jî
jiyana xwe bi jiyaneke wiha sivik kiriba, wê
meaşeke min hebûya, minê li rehetiya canê xwe
tene binêriya, dîsa ez rehet bûm. Lakîn li ser
hîmek me rehetî girt. Niha hûn dipirsin bi çi
awahî, bi çi cesaretê, bi çi hêviyê xwe li vir
meşand? Raste. Aqilê seranser ne gengaze destûre
bide mîrov ku mîrov wiha hereket bike. Berê ji
minre digotin karê dînaye. Raste, aliyekîve
wihaye. Tu jî dîni. Te ji dîna xerabtir kirine.
Tiştek maqûl ji tere nehiştine. Rêyeke maqûl li
pêşya te nemaye ku tu wiha bi serde bimeşî. Ne
dostekî te heye, ne hevalekî te heye ku heta
dawiyê tu baweriyê bidî. Ku hebin jî tev
bêçarene. Dîsa di virde tûyê bi şeklekî din kar
biki. Ev isûla mine, bi şeklekî din. Nayê rêka
maqûl. Tim isûlên nayên bîra kesî, nayên bîra
dijmin. Ji bo vê tê jiyana xwe daxîne, xizmet
bike. Tiştên nayên qebûl kirin, ji bo taktîkan
tê qebûl bike. Ku ew bi şêweyek dike, tûyê bi
şêweyek din biki. Tê nebêje nefsa min ranake, ez
nikarim xwe biêşînim. Ji bo serkeftina te, dosa
te çi tê xwestin, tê wiha bike. Helbet wexta
doza mîrov baş dibe, piştî ku dike jî, netîce te
baş dike. Tiştên bûne, lazime hûn bi salan li
ser bisekinin. Ew tiştên me derxistine holê
mirovati, beşeriyet ji bo me nû çêdibe. Dijmin
nahêle millet xwe bike yêk, lê dîsa jî me
firsend çêkiriye. Me bi şer çêkiriye, niha
derfet heye mirov bi fikire, bibe yêk baweriyê
bide hev. Berê ev tişt tunebûn.
Mirov naxwazê dîroka PKK’ê wiha kur û fireh veke,
lê hûn li ser bisekinin. Li ser jiyana min jî
bisekinin. Tiştên min kirine ne hindikin. Mirov
pir pê xurt bibe. Derfetin we hebin, li ser
bisekinin. Mirovek bi durustiya xwe û bi hal û
mecala xwe ku xwe bidê ser dikare çi bike û çi
neke? Li jiyana min binêrin, dersan jê derxin.
Ev tiştên min kirine tev ji bo heyfêye. Helbet
ez jî heyfê distînim, heyfa çi hiltînim hûn
nizanin. Bi salan ez dibêjim, dibêku hûn nikarin
xwe bigihîninê. Çima? Çêbûn ferqiyeke mezin
çêkiriye. Ango hûn niha dibêjin helbet divê tu
wiha bike ku tu bibî serok. Ez wiha li ser xwe
nasekinim. Ev kar, karê mirovin mêrxasin. Yek
însanê bêje ez durustim, lazime wiha bike. Ez
xwe pir wiha serok merok nahesibînim. Karkerim,
karkerekî şoreşgerim. Wiha dihesibînim. Lê min
xwe pir dûr xist ji jiyana gel, a hûn têde, bi
zanebûn min wiha kir.
Millet ji berê bêhtir difikire, ez texmin dikim.
Nizanim bê mejiyê we bi çi awahî dişixule. Halê
we çiye, helbet ez nizanim. Ji dozê nerevin, ev
karê me tevane. Min got ku derfetin min jî pir
sînore. Ji xizmete narevim, lê tiştê ji destê
min bê ez dikim. dibeku millet wekîdin li me
dinere, lê bi rastî tişt nîne ku ez bêjim.
Ev bîst salin ez di vê xetêde meşiyame, deqqe bi
deqqe ez li ser bûm. Heta niha jî me zêde kir.
Ev derfet min bi xwe afirand. Texmîn dikim
divirde kesi heta niha wiha nekir. Pir caran
dema min firsend didît, bêhtir dilezîyam. Ez
însanekî wiha pir ne bi cesaret jî bûm, lê ku ez
qasi serê derziyê firsendê dibînim, li ser
rastiyê jê fêdeyê dibînim bi derfetan dikim,
însan nasdikim, dibinim, ferq dikim, qencî û
xerabiyê ji hev derdixim. dibêku kêmasiyê min
hebin, lê ez li ser xetê şaş nebûm. Belkî di
virde hinek tiştên şeklên şaş çêbûbûn jî, lê ya
esas ez li ser xetê meşiyam. Helbet hemûkes
nikare li ser tarîqetê bimeşe. Tarîqetê tewra
mezin ji bo Kurda niha çêbû. Hûn xwe musluman
dihesibînin, lê cîhada muslumantiyê eve. Ez li
gelek cihî dibêjim, em li ser cewherê
îslamiyetêne. Yek caran ez karê îslamiyetê û
karê xwe didim ber hev, pir nêzîkê me. Tabîî
ferq çiye? Şertên îslamiyetêne, bes li gorî
şertên îslamiyetê jî mirov nikare vê jiyanê
qebûl bike. Niha ez ayet û sûre û hedîsan pir
nizanim, lê bingeh, cewher taqîp dikim. A giring
jî ne şekile. Ne cumleyên ayetane, na. Ev ne
giringin. Xwezî misilamanên rast hebûna, li ser
şerefa însên, li ser adaleta însên, li ser
keremeta însên. Bi navê îslamiyetiyê jî me
zerara mezin da xwe. Ên îslamiyetî li ser me dan
meşandin kî bûn? Niha hinek çêbûne, dibêji
hizbûllah, yanî partiya Xwedê. Çar sed însane
welatparez, durust kuştin. Têkiliyên wan û Xwedê
bi hevre tune. Munafiqin. Ewna xwe misilman
dihesibînin. Heta bi navê misilmantiyê ew dostên
me dikujin. Di bingehîde Tirkin, polîsên Tirkane.
Divirde tiştek îspat dibe, ev îslamiyeta Osmanlî
meşandiye, ya Tirka li serê me meşandiye ne
misilmantiye. Bi kirasê misilmantiye koka me
kolan. Belê, niha di nava wede jî hinek li ser
dîn disekinin, dîn û netewiyet, mesela dîn û
qewmiyetiyê muqayese bikin. Mesele Îranî li ser
Şîa qewmiyeta xwe xurt kirin, mesela Ereban li
ser îslamiyetê qewmiyeta xwe xurt kirin. Tirka
li ser îslamiyetê qewmiyeta xwe xurt kirin, xwe
kirin millet. Ê Kurda bi îslamiyetê çi kirin?
Îslamiyeta hakîm, îslamiyeta saltanata em ji
ortê rakirin. Mîrov vê ferqiyê bibîne. Yanî
îslamiyeta li ser me jî ne rast bû, têde
tahrîfat kiribûn. Çawa niha dibêjin komunîstên
sexte, sosyalîstên sexte, ev jî misilamanên
sextene, meseleya me batil kirin. Çima? Dînê
îslamê ji tevan re wekheviye dixwaze dibêje
ferqiya Ereb û Acem tuneye. Ê çima em ji ortê
rabûn? Çima me bi navê misilmantiyê ev hesap
nexwest? Kemasiya meye. Yanî em ne li ser dînin,
ku em li ser dîn bûnaya, meyê ev hesap bixwasta.
Çima qewmiyetên wana tev li pêşin, a me ji ortê
rabûye? Qey Xwedê wiha dibêje, Quran wiha dibêje,
Hz. Pêximber wiha dibêje? Na. Li ser menfeata
xwe, a siltanan, a melikan, a axeyan, a began, a
şêxan, li ser menfeata wana em wiha bûne, ne li
ser dînê îslamê. Piştre komunîstî hat.
Komunistiyê alîkariya dewletan teva kir, lê em
Kurd batil kirin.
Ew jî komunistiya sexte bû. Li ser menfeata
dewletan bû.
Qewmiyet ji Rojave hat. Ji milletan tevanre
qewmiyet pêşde çû, pêşde birin, Kurd
batil kirin.
Îngîlîz, Fransız qewmiyet bû, van dewletên vê
helê li ser fikara qewmiyetê rabûn, hatin ser
me, me nêrî ku ji Kurdayetiyêre tiştek tune.
Ango tu li îslamiyetê jî binêre, tu li
komunistiyê jî binêre, tu li qewmiyetê jî binêre,
ji bo Kurda tev înkare. Dîsa sebep (sedem) em bi
xwene. Wexta me komunîstî qebûl kir, çima me li
ser rastiya xwe negirt. Em ketin bin tesîra
qewmiyetê din, em çima li ser qewmiyeta xwe
nesekinîn. Wiqas sal misimanin, çima me ji xwere
îslamiyet ranekir? Ez texmîn dikim hûn tev
elhamdûlîlah xwe misilman dihesibînin,
- Belê, belê.
- Belê.
---.: Ez dikarim meseleyê kûr û fireh jî vekim.
Ku derfetin min hebûya, min karîbû li hember
vana xebat jî bikraya. Tu car, islamiyet vî halê
me qebûl nake. Hûn bi navê Xwedê her roj zikir
dikin, lê pir kême. Jiyana we tev di kufrêdeye.
Hûn di destê sextekarande qir bûne. Di kufrêde
mayînê ez derketim. Ne niha hûn xwe bi dîn
digrin, ji bo ku tu nefsa xwe pak bike. Hemû
îdeolojî, fikar ji bo vêye. Me bi durustayî bi
yekê jî negirt. Ku te xwe ji fikarê berada,ji yê
alem pê çêbûye, te xwe jê dûrxist, heşa tê
bikeve, tê nêzîkî heywananbe. Çima niha kes me
qebûl nake? Tiştê ji bo mirovahî ye hatiye,
hazir bûye, me xwe je dûr xistiye, li ser vê me
nikarîbû em bimeşin, mezinên me tunebûn. Ji bo
milletên wihare çi dibêjin, dibêjin milletekî bi
lanet. Kurd niha wiha bûne. Xwe ji rastiya mezin
dûr xistine, jî bo vêye.
Helbet dîsa mirov nagirî, pêwiste mîrov xwe bide
li ser rêka rast. Ku derfetê we hebe careke din
fikar û zikrê xwe çêbikin. Ne eybe. Ez bixwe her
roj xwe nû dikim. Ez xwe baş jî nabînim. Niha ez
xwe wekê yekî di cengêde dihesibînim. Di her
şerîde, di her melanetîde ez jiyana xwe
didomînim. Ez rehet bûme, ez bi ser ketime, ez
bûme serokek... na, qasî wana dîsa ez xwe rehet
nahesibînim, bi nefs nahesibînim. Xweristî ku ez
xwe wiha bihasibînim, ez nikarim bi meseleyên
millet ve baş bigrim.
Li ser hevalên partiyê ez pir sekinîm, xweristî
ez nikarim li ser we yek bi yek bisekinim,
tiştên di nava gelde çiye, rewşa gel çiye, ên
xerab çine, hal, kufir çiye, reşahî çiye, ez
nikarim pir xurt li ser bisekinim. Li ser
hevalan pir disekinim. Ez dixwazim hinekî wana
pak bikim, pêşya we ya bi rêbertî vekim. Lê
tiştê ez dibînim, pê ecêb dimînim. mirovên me
pir ketiye, nikare rabe serxwe. Xwe pir bê çare
kiriye, pir pê hatiye lîskandin. Ji pîrekan
bêhtir pê hatiye lîskandin. Hin caran ez pir
dibehicim, dibêjim vana çine? Dimrin, ez dîsa pê
ne razîme, ez dibêjim wiha mirin nabe. Ez wekê
dîna bûme, çima? Ev însanên me çima wiha xwe gêr
kirine. Pê aciz dibim. Millet wiqas bi minve
girêdayiye, derfetin min mezinin, lê niha ez ji
berê behtir acizim. Hin berê digot ku ez şer
wiha xurt bikim, partiyê wîha xurt bikim, hinek
cihên rehet bigrim dibêku mîrov hinek li
rehetiya xwe binêre, lê paşê ez wiha dinêrim ku
ne gengaze. Roja tevra bele, roja tevra rehete.
Sibe ji îroj bi zahmettire. Ez vê baş dizanim.
xweristî yekî ku ne durustbe, li ser derfetan
bileyize, bêje “ez bûm serok, mezin bûm, ji vê
şunve ji bo şexsê xwe bikim”, wiha nabe. Hûn tev
qebûl dikin, ez bi xwe qebûl nakim. Wekî din jî
her roj li ser min însan xurt dibin, ji bo xwe
nikarim qebûl bikim. Ez însanekî wiha ecêbim.
Tiştekî ku pê ne razîbim, dinya jî bidin min ez
berde qebûl bikim, pê dêhn dibim. Jiyaneke ecêbe.
Jiyana ku hûn têdane ku ez rojekê têdebim ezê
biteqime, xwe mahf bikim. Li nevalên xwe dinerim,
mirin tê, buhustekê nêzîkê dibe hay ji xwe nîne.
Ne dilê mîrov qebûl dike, ne mejiyê mîrov. Yaw
mirin hatiye ber çavên te, lêdixe, dikuje, diçe,
tew nizane. Ji hezar kîlometreyi dûrve ez
şaşitiyên dikin dibinim, ew nabînin. Tê ji bo vî
însanî çi bibêje? Bi qiymeta jiyana xwe jî
nizanin. Li xwe jî binêrin, hûn tev bê çarene.
Ji destên we çi têder? Ka mezinê we, ka
xwedîquwetê we? Hûn li ser qedera xwe dikarin çi
çi bêjin. Ne eybe, ez yek caran di axavtinen
xwede dibêjim, em gelekî wekê pîreka bûne. Rewşa
min ev tişt ranekir. Ji bo vê min wiqas xwe da
ser xwe. Ez ne însane kî wiha pir bi derfet û
pir egîd bûm. Na. Tiştê ku hemû ya qebûl dikir,
min nekir. Durustiya min a tewra mezin, tiştên
ji bo mirovahiyê, min got bila ji bo mebin jî.
Min got derveyî vê jiyan ji mere herame. We kesî
wiha nekir. We li xwe danenî. Çima? Û ez ji we
qut bûm. Duhpêr telewizyona Tirka got, wê ev we
daliqenê. Hinek talîmatên me bi destê wana
ketine, wiha dibêjin.
Heval bi qahremanî li ber xwe didin, dîsa ji
naye qebûlkirin. Ev kar ji mirovin mezin
dixwaze. Mezin bifikir, mezin tedbîran bigir,
tişta mezin çêbike. Ew jî wekê wene. Tu dide
ser, pat dikeve. Tu wiha dike, ew wiha dikeve.
Dibêje, “erê Serokê min, erê Serokê min”, dîsa
dikeve, hezar caran sozê didin, nikarin bi soza
xwere bimeşin. Feqîrin, yanî durustin jî, le
quwet têde tuneye. Ne peyayên talîmatane, emiran
bimeşînin. Nikarin û dimirin, zû şehîd dibin. Zû
şehîdbûn, nexweşiyeke.
Ez roj û şev li ser vême, dîsa dibêjim emê van
însanan bi çi awahî xurt bikin. Sebir û tehamula
min eve ez dibêjim em hinekî vana çêbikin.
Peyatiyê çi dihesibînin? Peyatî ne meseleke
hêsane. Dîsa însanê herî bi çare ezim, lê dîsa
jî ez nikarim xwe wekê we peya bihesibînim.
Meseleya mezin, haqaretên mezin li ser min bin û
ez xwe wiha wekê we mezin bibînim. Ne gengaze.
Ez nabêjim bigîrin,xwe biavêjin erdê, lê mîrov
derde xwe bizanibe. Hûn bêjin derdê me tunê,
meseleyên me nînin, ez nikarim pênc pere qiymetê
bidim we. Çima? Hûn Melle Abdullah dizanin, we
dît, di sala ‘88’an di vê mehêde şehîd ket, em
bîranîna wî rakin. Ew misilmanekî durust bû,
misilmanê heqîqî ew bû. Di bin emrê medebû, wekê
leşkerekî bû. Li ser talîmatên min dimeşiya. Ma
we leşkerê 99 salî dîtiye? Wiha bû, çima?
Misilmanekî rast bû ji bo wêye. Li xwe binêrin,
Kurdekî durust, misilmanekî durust, bi
talîmatanre bû, tiştê min digot, gotin bi gotin
li ser dimeşiya. Wiqas alimekî mezin bû jî.
Xweristî vana mirovin mezinin, mîrov bîranîna
wana baş rake. Bîranîna wana jî giredayîye bi
rêka wana, armanca li ser meşiyane, jiyana
têdebûn. Pirsen wî hene, mîrov ji bîr neke. Dibe
ku kesî xwe tunebû, belkî quweta xwe tunebû, lê
jiyana wî rastbû, jiyaneke bi şeref bû. Ne li
ser menfeata şexsî bû.
Ji bo vê mîrov bîranîna şehîdan baş rake.
Mirovin wiha mezinin.
Ez ji bo vê dibêjim, ez jê razîbûm, min jê hez
dikir. Carekê êvarî raneza bû, got,”Wigas millet
hatiye qampê, mûmkune dijmin lêxe, ji bo vê em
êvarî civîna xwe bikin.” Me di sermayêde êvarî
kir. Û wexta di welat de jî tim em ditirsiyan,
“Gelo jiyana Serok bi çi awahiye, xeterî li ser
çiqas heye?” helbet mirovekî berpirsyar wiha
difikire.
A giring mirov ji mezinê xwe jî tişta hîn bibe.
Eger li ser jiyana vî mirovî jî hûn xwe çêkin,
dîsa mirov dikare xwe bi îslamiyetê bigihîne, bi
şerefê, bi serxwebûn û azadiyê bigihîne. Tev
wekê hevin. Tev dibin yek. Di nava xwede binêrin,
mirovên wiha pir kêmin. Dîsa ez nabêjim çima hûn
wihane, ez naxwazim we biêşînim jî, lê mirov xwe
jî bizanibe. Derfetin we hebe hinek duayen rast
bikin, ji vê şûnde bila pirsin rast ji devê we
derkevin. Çima li ser şaşitiyê jiyana xwe mahf
bikin? Na.
Yanî ez pir bi ser hevalande diçim, pir bi ser
wede nayêm. Hevalên me leşkerî, siyasî her roj
di kufrêdene. Nikarin li ser talîmatê hereket
bikin. Kurdê vala Kurdayetiyê şekliye. Dil
dixwaze lê nikare. Haziriyên xwe tunene. Ne ruhê
xwe hazire, ne mejiyê xwe hazire. Fikara wî,
jiyana wî, wekî din çêbûye. Jiyana leşkerî,
jiyana siyasi jî, ê ne Barzanî û Talabaniye yê,
vana jî wekîdin çêbûye. Bila wekê min çêbikrana,
dinya alem bihata pê nikarîbûn. Min ji hevalan
xwest, min got, çendekî xurt ku tiştên ez
dibêjim bikaribin bikin. Yanî tiştên maqûl, ne
yên bê derfet jî, derfetên min dayê bi serde
bimeşin. Dimirin, nikarin bikin. Mirinê qebûl
dikin, kirinê nikarin.
Û hûn jî, niha dikarin çi sozê bidin? Hûn
nikarin tu sozên xurt bidin, quweta we tuneye ku
hûn sozê bidin. Ez li ber we tevan dikevim, barê
min ji we tevda girantire, barê dinyê li ser
mine, dîsa ez li ber xwe nakevim, li ber we
dikevim. Çima? Hûn bêçarene, ji min bêhtir. Min
hinekî şerefa xwe girtiye. Ez dikarim ku ez
herim ku li ser şerefa însênim, xeta vî mîlletî
min parast. Ez herim ku, dibêjin Apo kiye?
Kurdekî wihaye, wihaye. Kî destê xwe biavêje
min, xizmeta Kurdayetiyê dike. Yekî were dora
min, ne gengaze xizmeta Kurdayetiyê neke. Vaya
başe, quweta min heye. Ez herim ku wihaye,
jiyana min herdem wihaye, herdem roj bi roj jî
mezin dibe. helbet ev karê mine, ez nefsa xwe
terbiye dikim, deynê xwe didim.
Ez nabêjim, hûn jî wekê min bikin, lê hûn jî
hedî bi hêdî hinek sozan bidin. Carekê nedin,
temenê we dibeku wekê yê mine, bi piranî jî ji
min ne mezintirin, hêdî bi hedî sozan bidin, deh
salên din şûnde bînin cih. Ew pirseke Kurda heye,
dibêje heyfa xwe hilîne, ji çel salî şûnde. Hûn
jî hinek sozan bidin, çel salî şûnde bînin cih.
Dîsa jî giredana millet başe, ez gilî nakim.
Herdem tiştên rast dibêjim. Mesele ne ku ez bi
serketim, millet nayê bîra min, na. Mesele ne
eve. Em hebin jî, tunebin jî, meseleya esasi,
meseleya bêdawî, meseleya milletekî tevahiye.
Hesabê ez didim û hesabê dixwazim, çima hûn di
vî halîdene? Ne yên niha tenê, yên ketine
tirbêjî. Ji hezar salîve heta niha û ji vê şunde
heta hezar salî, çima wiha dibin? Rev ne çareye.
Korbûn ne çareye. Peyatî ne çareye. Şeref, egîdî
ji mirov tê xwestin. Mirin jî ne çareye, jiyan
tê xwestin. Bêjin, ev tiştên ez dibêjim, hûn li
kune, çiqasî têdene, pêrene?
Wiqas milyon însan çima nikare bi yekbe? Çima ji
xelkêre wiqas karkere, amîle (ajane), leşkere,
çima ji xwere xençer, ji xwere istirî, ji xwe re
kifre? Çi te wiha mecbûr dike? Quweta min
tuneye, weya ez nikarim pir di nava gelde
bigerim. Ku ez bigeriyama, derfet tuneye ez wiha
tehammûl bikim, qebûl bikim. Mîrov bi yekbe, bi
hevrebe. Me talimat dane hevalan, nikarîbûn
bimeşandana. Ku wekê min bimeşandana, millet tev
niha bi yek bû û bi serde çû.
Ez bi sebir heta vir hatim, min tehamulkir. Yekî
li şûnê min bûya -min got ku-wê rojê hezar caran
biteqiya. Kesî derdê Kurda qebûl bike tuneye.
Jiyana di nava Kurda de dimeşe, mirov dêhn dike.
Ku tu înkar bike, ji xwe mirov wê wekê we bûya.
Ku tu qebûl bike ka sebra te, ka mejiyê te yê
fireh? Bi siyaseta serxwebûn û azadiyê tê xwe jê
dûr nexe, an tê di deqqêde, hevalên me wiha
kirin, pir hevalên me ideolojiya PKK’ê digrin,
roja dudûyan dikevin şehadetê. Ji mere sebir tê
xwestin. Nikarin sebrê bikin. Ev bîst salin em
sebir dikin, me bi zorê we wiha kirine vir. Niha
em heta sibehê we li vir bigrin, hûnê biteqin.
Ev bîst salin ez bi nefes nefes wiha me, hûn
nikarin çend saetan tahamul bikin. Helbet mirov
hesabê vê dide. We xwe çênekiriye, artêşa Kurda
tuneye. Xwe ji nîzamê derxistine, her yekî li
qunçika xwe, li mala xwe heta qirikê xwe
fetisandiye. Ji bo vê hûn bê çarene.
Ango ez nabêjim min pir mezin leyzt, lê min xwe
di cihde, li ser sazûmanekî rast çêkir. Min
sebir jî kir. Di dinyêde însanê bê sebir ezbûm,
lê min sebir kir, ji bo milletekî, heta vir
hatim û pir tişt hene ku mirov dersên mezin jê
bigre.
Di dawiya ve sala ‘92’an yekî ku bi aqilbe ji me
dersan bigre, dikare li hember dinya bisekine.
Dikare li pêşiya mirovatiyê tevan bikeve. Ev
derfet me danîne pêşiye we tevan. Bi girêdanek
mezin pêwiste hûn li ser bisekinin. Ji bo
milletê Kurd ji vê bêhtir xizmeta mezin nabe. Ji
bo mirovatiyê jî.
Dîsa jî heta ji min were ezê bi serde bimeşim,
ji vê şûnde mezintir kar bikim. Şerê mezin ji vê
şûnde bimeşînim. Bêhtir însanên xurt ji vê şûnde
çêbikim. Mezin bileyizim. Heta niha hazirî bû,
ji vê şûnde bêhtir kirine. Bêhtir be tirs,
bêhtir bi sazûmankarî. Yekî wiqas sebir bike, ne
ji bo tiştên biçûke, yekî wiqas xwîne birijîne,
ne ji bo tiştên biçûke. Lê ez dîsa jî dibêjim ev
karê mine. Dîsa herkes li ser karê xwebe.
Hûnê jî baş bimeşin. Ez bawer dikim gel hemû di
van salên pêşya mede ji hemû salan bêhtir wê
şerê xwe bike, wê bi ser keve jî. Lê dîsa herdem
dijmin li ber çavên mirov be û halê mirov jî li
ber çavên mirov be û siyaseta rast jî li ber
çavên mirov be. Mirov li gorî vê xwe çêbike,
hazir bike û bi serkeve.
Serokatiya Partiyê
08.01.1993
|
