|
Ji aliyê BDP’ê
ve der heqê kesên ku di van du salên dawî de ji
aliyê polîsan ve hatine binçavkirin û di nav wan
de yên ku ji aliyê dadgehan ve hatine girtin de
daxuyaniyek hate dayîn. Li gorî vê daxuyanî û
hejmarên ku hatine dayîn kêm zêde heşt hezar
(8000) kes hatine binçavkirin, yên ku ji aliyê
dadgehan ve hatine girtin jî kêm zêde gihîştiye
çar hezar (4000) kesan. Dema ku mirov rastiya
pêla binçavkirin û girtinan ku ji lez û beza xwe
tu tişt kêm nekiriye li ber çavan bigire wisa
xuya ye ku dê hejmar hê jî zêde bibe.
Ev binçavkirin û
girtinên di bin navê operasyonên li hemberî
KCK’ê de tên pêkanîn, ketiye rojeva raya giştî
jî. Di rewşa heyî de ev binçavkirin û girtinên
ku tên kirin di nav nîqaşên ku tên kirin de jî
wekî mijara sereke cihê xwe digirin.
Di esasê xwe de
ev operasyonên ku tê gotin li hemberî KCK’ê tên
lidarxistin, mirov di warê siyasî de dikare
gelekî li ser biaxive. Ev lazim û mecbûrî ye jî.
Der barê vê mijarê de gelek derdor û kes
diaxivin û tevli nîqaşên ku tên meşandin dibin.
Di nav van nîqaşên tên meşandin de nêrînên hin
siyasetmedar û rewşenbîr di gotinên xwe de
helwesta xwe ya li hemberî van operasyonên ku tê
gotin li hemberî KCK’ê tên lidarxistin, aşkera
dikin. Ev nêrîn watedar in û lazim e ku mirov li
hemberî van nêrînan rûmetê nîşan bide. Her çiqas
em tevli van nêrînan bibin jî, li hemberî van
binçavkirin û girtinan em ê bi awayekî cuda
bigirin dest, ji ber ku hewce ye nirxandineke bi
vî rengî were kirin.
Ev operasyonên
ku tê gotin li hemberî KCK’ê tên lidarxistin,
wisa binçavkirin û girtinên ji rêzê nîn in. Ev
encamên polîtîkayekê ku niha di meriyetê de ne.
Sazî û dezgehên siyaseta demokratîk a kurdan
navê ‘qirkirina siyasî’ li van operasyonan
kirine.
Pênase û
navlêkirina qirkirina siyasî, wisa navlêkirinek
û pênaseyeke ji rêzê û alelade nîn e. Ev pênase
di esasê xwe de balê dikişîne ser ‘rewşa qirê’ û
vê qirkirinê îfade dike. Qirkirin çalakiyeke
armanca wê îmha û tunekirin e. Ger ku li cihekî
liv û tevger dest pê kiribe û bi çalakiyan tê
xwestin ku encam were girtin, li hemberî van rê
û rêbazên ku werin pêşxistin jî lazim e li gorî
wan pêkanînan be. Li hemberî kesên ku dest bi
liv û tevgerê kirine û bi çalakiyên xwe dixwaze
ber bi armanca xwe ve biçe, tu kes nikare bêje;
“tu tiştê pê dizanî bike, ez ê jî binirxînim û
nîqaşan bimeşînim”, naxêr li hemberî vê yekê
lazim e mirov li hember derkeve û helwesta xwe
nîşan bide. Ji ber van sedeman e ku bes tenê
helwesta xwe bi nîqaşmeşandin û nirxandinên li
hemberî van operasyonên ku tê gotin li hemberî
KCK’ê ne, lê di esas û cewherê xwe de êrîşên
qirkirina siyasî ne, têrî nakin. Lazim e ku
ligel nîqaş û nirxandinan tiştên cihê û cuda yên
bên kirin jî hebin.
Têkoşîna
demokrasî û azadiyê bi nirxandin, nîqaş
meşandin, nêrîn vegotinê, rêxistinbûyînê û hwd.
bi sînorhiştin nêzîkatiyeke di cih de nîn e û
têrî nake. Têkoşîna demokasî û azadiyê di heman
demê de li hemberderketin û berxwedan e, tê
wateya têkoşîna bidestxistina heq û mafên xwe.
Helwesta ku divê li hemberî êrîşên qirkirina
siyasî ya li dijî siyaseta demokratîk a kurdan
were nîşandan û pêşxistin jî divê bê zanîn ku
lewn û teşeyeke têkoşîn û mafan e. Têkoşîna ku
li hemberî êrîşên qirkirina siyasî ya li hemberî
sazî û dezgehên siyaseta demokratîk a kurdan tên
lidarxistin jî divê ku ligel tarz û lewnên
têkoşînê, ev bin.
Her roj manşet
bi manşet di çapemeniyê de derdikeve. Polîsên
AKP’ê her roj bi ser avahiyên BDP’ê, komeleyên
ku di warên civakî û hunerî de xebatan
dimeşînin, sazî û dezgehên rêxistinên civakî yên
sivîl digirin, li malan lêgerîn dikin û bi sedan
kesî digirin binçavan. Piştre ev kesên ku tên
binçavkirin li dadgehên AKP’ê tên darizandin û
tên girtin û wan rê dikin girtîgehan.
Roj bi roj van
êrîşên qirkirina siyasî bi hewldanan tên
jirêzêkirin. Çapemeniya serdest û alîgir ji
qirkirina siyasî ji rêzê bike çi ji destê wê tê
dike; qelemşorên wan rojnameyan quncikên ku ji
bo wan hatine veqetandin ji bo vê armancê bi kar
tînin, lafazan, demagog û gevezeyên van ên ku
dikarin biaxivin jî her roja xwedê li
televîzyonekê dertên pêşberî gel. Wisa ye ku bi
tiştên ku dinivîsin û diaxivin ji bo meşrû û
rewanîşandana van operasyon û êrîşên qirkirina
siyasî dixebitin.
Ger ku êrîş û
serdagirtinên polîsên AKP’ê ji rêzê werin dîtin
û bêdengî pêş bikeve, atmosfera meşrûkirina
êrîşan a bi destê çapemeniya serdest-alîgir ve
tê kirin neyê belawelakirin dê ev êrîşên
qirkirina siyasî bi awayekî dijwartir û bêperwa
dê zêdebarî bên kirin. Di esasê xwe de tiştê ku
lazim e were kirin li hemberî vê yekê sekn û
helwest nîşandan e. Divê pêşî li vê were girtin.
Hin kes û derdor
van êrîşên qirkirina siyasî yên ku hikûmeta
AKP’ê pêk tîne, bi pêkanînên Darbeya Faşîst a
Leşkerî ya 12’ê Îlonê re rûqalî hev dikin. Heta
hin kes van êrîşan dema pênase dikin dibêjin ku
pêkanînên 12’ê Îlonê li ber yên AKP’ê ne tu tişt
bûn. Ev tespîtên di cih de û rast in.
Beriya Darbeya
Leşkerî ya Faşîst a 12’ê Îlona 1980’yan li
hemberî derdorên demokrat û şoreşger operasyon û
êrîş hatibûn destpêkirin. Piştî darbeyê jî van
operasyonan pêl bi pêl zêde bûbûn û bûbûn
girseyî. Kesên ku dihatin binçavkirin heme bêje
her roj kom bi kom wekî îro roj ji aliyê
çapemeniya berdevkiya cuntayê dikirin ‘teşhîr’
dihatin kirin. Ev pêkanîn bi tevahî di esasê xwe
de rastiya nêzdîroka siyasî ya Tirkiyeyê
vedibejin. Ji ber vê sedemê ye ku li hemberî
êrîşên qirkirina siyasî ya ku hikûmeta AKP’ê
xistiye meriyetê girtin û binçavkirinên dema
12’ê Îlonê demildest hatina hiş, mirov tê
derdixe ku çima tên hiş. Encax li vê derê
xisûsekê din a ku were dîtin heye ku di esasê
xwe de ya girîng jî ew xisûs e.
Dema Derbeya
Leşkerî ya Faşîst ya 12’ê Îlona 1982’yan pêk hat
şansê hêzên çepgir, demokratîk û şoreşgeran tune
bû biryarên berxwedanê pêk bînin. Gelek kom û
rêxistinên ku xwedî taybetiyên şoreşger,
demokratîk û welatparêz in li hemberî faşîzma
12’ê Îlonê di warê çalakiyan de bi bandor nebûn.
Şefên cuntayê jî li hember vê rastiyê metel
mabûn û nirxandinên wekî; me nizanibû dê evqas
bi hêsanî be, kirin. Ji vî alî ve şert û mercên
darbeya 12’ê Îlona 1982’yan û îro ji hev cudatir
in. Ev rastî di warê pêkanîna qirkirina siyasî
ku ji aliyê hikûmeta AKP’ê ve tê pratîzekirin,
ber çavan tê girtin.
Îro Tevgera
Azadiya Kurdan di nav berxwedaneke mezin de ye.
Rastiya TC a 90 salî bi têkçûnê re rû bi rû
hiştiye, bi têkoşîna 40 salan ve mewziyên girîng
hatine bidestxistin. Gelekî ku wekî dagirker jî
nedihat dîtin bi têkoşînê ve ji nû ve xwe
afirand û bû xwedî nasnameyek nû. Bûye xwedî
deskeftiyên ev qas mezin, bûye xwedî hêz. Dema
mirov van tîne ber çavan, ne ku hikûmeta AKP’ê
bi qirkirineke siyasî ve encamê bigire, 10
qirkirinên siyasî jî pêk bîne nagihêje encamê.
Çawa ku bi êrîşên leşkerî ve encam
bidestnexistin, bi êrîşên qirkirina siyasî ve jî
nikarin encamê bidest bixin.
Destkeftiyên ku
hêzên demokratîk, şoreşger û çepgir li hemberî
derbeya faşîst a 12’ê Îlona 1980’yan xwedî nebûn,
îro gelê kurd û hêzên demokrasiyê xwedî
destkeftiyan e. Ya girîng ew e ku mirov di ferqa
vê rastiyê de be û li gorî vê rastiyê bibe xwedî
helwest. Tiştê ku li hember êrîşên hikûmeta
AKP’ê ya qirkirinên siyasî bê kirin jî ev e.
Tu aliyê hiqûqî
ya binçavkirinên polîsên AKP’ê nîne û meşrû nîn
in. Ya bê kirin jî divê li hemberî van
binçavkirin bertek bê nîşandan û berxwedanek
hebe.
Divê musade neyê
dayîn ku yên ku meşru û hiqûqî nîn in wekî ku
karekî normal dikin, destê xwe ba bikin bikevin
malan, taxan û bi hinceta binçavkirinan êrîş
bikin. Divê ji vê re destûr neyê dayîn. Bi vî
awayî di sekna meşrû û demokratîk de israr bikin.
|
