|
|
Hemu
gelê kurdistanê yê mezlum,canpolat û rêhevalên
PKK'yi!
Dema ku em 20.salvegare partiyê
li paş xwe dihêlin rastîjî ne tenê ji bo xwe, di
te ne gihêştinê de di şêtiyê de bi raberiya
dijminê ku sînoran nas nake ya herî dawî re ku
em ketine pêvejoyeke nû li ser vê bingehî ez vê
salvegerê bi awayeke watedar û qasî bêjî bi
heybet piroz dikim. Dixwazim bêjim ku we hemuyan
li ser vî bingehî silav dikim.
Bi taybet ev bi roja ne ku
dijmin destpêka wê ji 1'ê cotmehê ve daye
destpêkirin li gel êrîşa wi ev pêvajoya ku nû
destpêkiri ye mejî bi derketina xwe ya 9'ê
cotmehê ji rojhilatanavin dayî destpêkirin dîsa
ne wek pêvajoyek,ne wek karek jî,ev meşeke
navnetewî ye. Bê guman îfadeya vê ya herî
dibiriqe û bi awayekî balkêş hîn bi bandoriya
xwe ku bala hezaran kesan dikişîne meşa Roma yê
ya bi şan û watedar e. Jibo diroka jiyanî ya
Roma yê jî meşeke. Ji ber ya her tiştî bi taybet
ez hemu gelê me,hemu dostên me yên rêzdar gelê
îtalya û dostên wan ku her zehmetî dan ber çavên
xwe bi her awayî fedakarî kirin û bêyî ku bêjin
şev-roj,dîsa li hemberî ewqas sir û seqemê qasî
bêji li ser piyan man û tevlî vê meşê bune û
wateya dîrokî ya vê meşê danî yê bi vê boneyê
pîroz dikim,silav dikim
Dîsa di vê pêvajoyê de yên ku bi
êşa bê Rêbertî nabe anjî gotine rêbertî di
xeteriyê de ye û heta hinek jî derbas dar şirove
kirin,ku hîs kirin bê Rêbertî nabe yanjî li ber
deriye,yên ku ew canê xwe yê rêzdar rastî jî
kirin pêtek ji agir û rista xwe ya dirokî lîstin
bi mineteke mezin bi bîrtînim. Û yên birindar re
jî li gel silav û hezkirinên ji dil, ez
hêvidarim ku bigijin tendurustiya xwe û wek
qehremanên tekoşînê yên rastî dibêjim bila meşa
xwe ya dîrokî berdewam bikin. Disa di vê navberê
de pir sedemên cur bi cur hemû mirovên me yên nû
ku ji nûve tevlî tevgera neteweyî û ya
mirovahiyê bûne ji ber vê tevlîbûna we ya nû
silav dikim û pîroz dikim. Disa bi buneya hatina
me ya romayê û ewrupayê bê goman di seride gelê
îtalyayê bigre, hemû dostên meyên ewrupa yên ku
bal kişandine bi boneya vê salvegerê piroz dikim
û silav dikim.
Min pêwîstdit ku ez berya
hertiştî li ser vê bi sekinim. Rastijî di
xwastin felaketek mezin hazir bikin. Li gor
hestiyariya cihana me di nava vê pêvajoyê de ku
ez bi xwazim viya bi cewherî binim ziman qasi
xeteriyek gelek bê serî bi mine êşavêyekê min ji
kur hîskir. Ev ne tenê jibo hebûna meya
fizikibû, rasti jî qet di xema me de nebû, lê
belê rasti jî dema min dit ku bi milyonan kes
rabûn ser piya dan nişan dan ku bê rêbertî “nabe
em nikarin jiyan bikin” ez dixwazim bêjim ku
min dit ev êşeke ku nayê kişandin nexweşiyeke
bê çareye ez bi viya hejiyam. Minak li gel ku me
xwînsariya xwe wûnda nekiriye jî me got ku divê
tû gel ne kevê wê rewşê û divê tû gel jî wisa
girê dayî nebin, jî heta kesek çiqas awartebe
bila awartebe bi hiskirina ku xwe li ber vê
rewşê nagire lê belê disa jî ji bo gelê me qasî
serê derziyê jî derfet hebe bêy ku hejyanek
biçûk jî bine heta û heta ger ev mirinek dawî ya
bi şeref jî be ger mirinek wisa jî be min dît ku
ev şêweyê herî rihet yê çalakiyê ye. Ez disa di
kirpînim, di vê pêvajoyê de girê dayina jiyanê
ya bi bawer û rasti jî girêdayina awarte ya di
pileya efukirina jiyanê de ku herî zêde divê
demê da xwe daye diyarkirin bi hestên heri şeref
yên min naskiri dema ku tû çare nema qasî ku
dijmin dibêje “me girt em radest digrin em diçin
radest digrin” di bin van mercan de bêy ku
peyvek li hember dijmin bê gotin ez fikirim ku
çûyina ber bi mirineke şanazve çalakiyeke heri
bi romet û şerefe qasi bê gotin jî min xwe ji
viyara amadekiri bû. Misogere ku aliyekê vê yê
xemgîni tunebû heta herî rihet di vê xalê de wek
pêwistiya parçeyekê vê amadekariya me ku bê cih
em herdem li ser piyanbûn û heta min ev jî got
li gel berxwedanên me yên qehremanî ez mabûm di
rewşek wisa da ku min ji xwe ra got ev tişta em
dikin ewqas ne ahim şahime lê belê li rexmê viya
di bingehda gomanên me ne ji bo na me, jî bo
rewşa webû ji aliyekê ve jî di nava partiya mede
ev bi salane li rexmê ku derfetên xebata
serkeftinê tê dayîn jî êşa avaniya qadroyên me
yên paşketî ku van derfetên xebatê na zivirinin
serkeftinê karê wan yê nivçe bê goman em neçar
kirine. Vana em pir hejandin me di plan saziya
xwede cih da vê yekê ku derbazkirina viya
ziravtire û hema me firsat dit û ne dit em
pêwistiyên vê binin cîh.
Disa bi taybet hêviyên gelên me
yên mezin pir zehmet jî be mîsogere ku bingehên
xurt ve bên girêdan pêwîste ku bibin bersiv, bi
taybet ku ewqas derfetên jiyana azad nêzîkbûne
ji bo ku ew di nîvê de nemine me hîskir ku
pêwîste tevgerekî gel hertim berdewam bike bêy
ku bi hejê li hember hesabên dijmin yên şêt ku
bin nakeve jiyana azad heyanî koraniya hestiyê
xwe jî pêwîste. Em fikirin ku gelekî bê rêbertî
bûyîn wê pir zehmet be, felaketbe û disan rê û
rêbazên wê bên ceribandin di pêvajoya pêşmede
her ku biçe misoger di van rewşên zehmet de
pêwîste mirov gelekê ne hêle û bersiv bidê, me
ev jî heyanî koraniya dilê xwe hîskir. Li ser
bingehê ku emê xwedî li vê erkê derkevin bi
hezaran caran sozdayînê re disan derfetekî herî
di rêzê de hebe ji nirxandinê re her gavek her
sozek ku di cihde bê avêtin ku ez bawerim heyani
niha me wisan gav avêt lêbelê pişti viya jî hin
bi awayekî watedartir û serkeftîtir ez dixwazim
bêjim ku baweriya min ya xwedi gavatinên wisa
heyanî dawiyê pêşket. Disan di vê navberê de bi
taybet di van rojan de keç-jinên me di xwaze
bila bi girevê birçîbûnê be dixwaze bila meşên
wanbe di bingehda ya ku dan nişandan pêwîstiya
giring ya girêdayina hestên azadbû di vê mijarê
de pêwîste xwedi gotinek û çalakiyek ku karê wan
yê di nivida mayî bê temam kirin ji bo temam
kirina vê yekê û pêşxistina wê me hîskir ku divê
misoger ev bê serxistin, piştî vê jî rastî jî di
xebatên me yên azadiyê divê waride di pileya
serkeftina misoger de cih bê dayin em dinava
cuşa serkeftina mezin ya ku derkeve holê de bûn
û di vê mijarê de em heyanî dawiyê gihiştin
hestên ku girêdayina jiyana azad bi serê xwe
hêzeke mezine, afirandineke mezine. Em hêvidarin
pişti viyajî emê vê bizivirinin xweşikbûnê. Di
vê navberê de taybet ew dijminê biçûk dibe tû
sinorên mirovahî nasnake yanî jî mirina 30 hezar
kesan ez berpirsyarim, ewqas bê Şermin û
direwkerin ku! Te ev axa van gelan ev gelên ku
hezar salin xwediyê wêne ne çijêkir? Dibê mirov
bêje ey dijmin tû bi xwe dibêjî; “1070” de ez
nizanim bi we serkeftina melazgirê min anatolya
dagirkir” belê ev bi hezaran salane kê ev axe ji
çandiniyê re vekir? Kê ji şaristaniyê re vekir?
Kijan zimanên wan hebûn? Kijan çandên wan hebûn?
Kanê ew dîroka wan ya bi heybet û berhemên wan
yên dîrokî? Ew berhemên dîrokî yên bihêz yên
Romayê hîn jî dema mirov diçe gel di tirse!
Xwediyên wan berheman kîne? Mate nehat ev talan
nekirin? Matû nehatî ev dagir nekirin? Matû
nehatî şewutandî-hilweşandî? Meznahya we li ku
derêye? Şeref li ku dera vê ye? Tirkitiya bin
av û deng li ku deravêye? Tu dijminekî çawayî ku
heyanî dawiyê xerakirin-şewutandin heyanî dest
danina ser heyanî dawiyê dagirkirin tê ji xwe re
şeref bizanibî, lê belê xwediyê berhemên hezarî
salan yên şaristaniyê qetilkirina wan kom kujiya
wan ji xwera maf dibinî tê çawa wisa bi awayekî
şêt li hemberî mirovahiyê yên ku can didin te bi
gotina wan ez nizanim heyanî cilên xwe yên
navgin jî tû bi wave girê dayî ji ewrupayê re
serî bigrî. Maf dariya vê li ku derêye? Wıjdan
şerafa vê li ku derevêye? Tû disa xwe çi di
hesibinî? Yê ku ket dane vê axê re qet wê rêza
tine be? Ji bo gelê ev şaristanî afirandine qet
wê rêzdariya te nebe? Hertim kuştinê hertim
tunekirinê tê ji xwe ra qehremanî bijmêrî! Ez
ji viyara dibêjim êdî bese. Naha dijmin di şexsê
minde evdît: “gotin ev kese wê suçên dirokî li
ruyê me bixe.” Eve gotin “derket ewrupayê hîn li
wê derê radest nebûye, xwediyê mafdariya xwe û
dilê xwe, jî wê ji ewrupayê re vebêje” di virda
kete me tirsiyê. Kete vê şêtiya dawiyê gelê
Tirk, rewşenbirên tirk divê hinek ser xweve
werin.
Ewqas şovenizmî ewqas bêrûye, lê
belê disa em bêjin dijmina ya xwe kir bi çûktiya
vi dijmini mezintiya min an jî ya we didi
nişandan. Dibe min bi kuje ev bi tu awayi
maznahiya wî na de nişandan. Min di vî dijminide
ev dit qaşu pilan çêkiriye tirkiye firotiye ez
beniyên xwe li hemberi viya jî ev 2 sale li ber
serê mine. Hûn li vî mesudê evdal binêrin dibê
je “me girt wêkî zaroka dikeve kolana cejnê
dike. Wê bi serok wêzirtiyê xilasbike, wê
nizanim çi xilasbike. Mirov ewqas nakeve. Hanê
osmaniya pir behsdikin lê osmaniyan jî şer
kiribû. Heta Mustafa Kemal jî şer kiribû.
Generalê Yonanî jî Kirikopis exsirgirtibûn. Lê
Kirikopis ne ala xwe bin pêkîr hejî hat işkence
kirin paşve berdan. Naha vana xwe pir Kemalist
derbazdikin, lê eleqeya wan bi Mistefa Kemal re
nine. Me ew dît rastî jî wana pir ketine me
şêtiyek ku sinora nasnake dît. Yani wek min goti
têkiliyê wan bi dirokê re nine. Heri dawî bi
têkiliya mafya-çete û siyasetê ew wisane taximek
avakirine wê yajî bi şêtiyekê disa “bila ew
cihan ji destê min neçê rasti jî birek çete dibe
ku ev çêtên normal jî rêgeza wan ya diyar heye
pir ji dervey wan jî bi hestiyariyeke wisa hatin
serme. Belê wiya hûn ciniqandin, gelê me
ciniqand lê em çibikin ev cûreya dijmine, cûreya
dijminya herî dawiyê ye. Cûreyekî herî paşketî
herî sinora nasnake herî rezil yê dijmine. Ez
dubare dibêjim yanî bi kijan mafî tê qedera
gelan ewqas tûne biki û tu mafa ji wanre
nasnakî? Naha min ev dît ew li gorî min
biçûkahiyek mezine! Ez çiqas zehmetî û
tangasiyan de bim jî hestekî mezin ya ku di vê
pêvajoyê de dimin de şiyarbûyî yek ji van jî
divê mirov ji bo karê mezin jiyan bike. Heta
dijminekî tu ewqas hedef girtibe jî bê êş û bê
maf be wê demê di tede jî hinek asta şeref û
rûmetê hebe jibo tu hêsan nebî alifê vê yekê tê
tedbirên xwe bigrî. Disa qasî serê derziyê
derfetekê dema rojekê tê pîroz binirxinî. Namûs
di virdeye şeref di virdeye. Yê ku viya nişan
nede wê hurmet jêre nebe û disa heger ez jiyan
bikim min pêwîst dît ku ez li gorî vê jiyan
bikim. Bi hezaran caran soz didim ku li gorî
pêwîstiyên mirovê nû hezar caran mirov bûyîn min
di xweda hîskir û ez bawerim ku wê gelê me jî bi
awayekî korahî hîskir. Hûn şewuşin, hûn bi
kerbên mezin ve hatin girêdan û we xwe şewutand.
Li gorî wana ez disan di kirpînim, vê êşa xwe ya
mezin bi şewutandina xwe ne ez dibêjim dema hîn
zêde afirandina hêza gel afrandina
rêxistinbûyînê nîşandane. Minak ev derfet hîn
zêdetir di destê wedene. Rasti jî dibê hûn vê
derfetê bi nirxinin. Li gorî girdayina meznahiya
êşên we, meznahiya kerbên we û ev diheman demê
de ev encama lawaziyên wene divê hûn viya
bizivirinîn hêzekê û bibin bersiv. Min ev di
kurahî hîskir ku mezin bûyina girêdaniya we wê
wisa wate darbe watedarbûna we ya mezin jî min,
jî bo xwe derxiste zanistê hem jî ez hêvîdar bûm
ku qasî tê xwestin wejî derxist zanistê.
Li gel vê yekê ez diroka me
fikirim li gel xwe sipartina ewqas xwe
ceribandina berxwedanê jî, min dit ku dîrokek
pir bi êş û trajîke. Her cûre rêbertiya wan an
biradestiya bingehîn, hîn di roja meya îrode jî
berdewame, xwediyê wan navan jî diyarin. An bi
awayekî lezgîn temenekî ku di sêdarê de
xilasbûyî yan jî bi awayekî hovane qetilkirin
bû! Naha xwastin ya herî mezin tirin binin serê
min tenê ne wek raperinek herimî disa ne di qada
netewî de di nava di qada nav netewî de
şebekeyek komploya mezin hatiye amadekirin. Me
gav avê tibe ku derê “wê derê me girtiye” ev ji
devê mesut yilmaz ez bawerim xwe dispêre ez
beniyên xwe wê dibêje ez bawerim li gorî sozên
dane di axive. Dibêje “min ew derjî girt û min
vê derê jî girt” “wê tû cihî nebine” ez naha
dûbare dibêjim ev jî rewşeke ji dervey
mirovahiyê ye. Wiha şer kirin yani tu dijmin
nabêje di vê cihanê de koneke tu bikeviyê
nemaye. Naha tu kiyî? Xwûdê jî be li hemberî yên
ku goneh kirine cihekî ku efûbike xwe bispêre di
hêle. Wana ewqas bê din û îmanin dibin derdureke
bê xûdê. Yanî wekî min gotî di nava dijminê
mirovan de ez bawer nakim di cihekî din anjî di
dîrokê de tiştek wiha hebe lê derket holê ev
wisane. Xwastin hîn bi xetertir pêvajoyek hîn bi
xetertir binîn serê me ev hîn jî ber dewame.
Naha li vir ez ji bo xwe tênê na
bêjim ji bo we pir giringe heger bala we
kişandibe we giridayinek mezin nişani me da,
naha ev girêdayin ne girêdana bi kesekê re ye,
ev girêdayina ji vî kesira tê nişandan di heman
demê de nişan dayina cewherê xwe şerefa xwe
namûsa xwe rûmeta xwe nasnama xwe û azadiya xwe
ye. Viya wisa fambikin ya herî rast jî eve. Wê
demê weke ku di cihê min de ji bo we konekî ku
hûn bikevnê ne hiştine û hertim hûn bi
tûnekirinê re rû bi rûne ez dixwazim hûn viya
hîsbikin û bi fikirin, yan jî ez dixwazim vê
rastiyê bi vê boneyê ji were diyar bikim. Rasti
jî ev wisane dibe ku hûn viya baş nezanin xeterî
ewqas nêzîkî we nebûye dibe nêzîk jî nebe, lê
xeterî ger netewî be, rûmet be, azadi be û şeref
be ewqas nêzî weye jî. Wê di xurfeya wede jî we
aram nehêle. Ez bi giringî di kirpînim ku hûn
vaya wisa bi zanibin. Lê ev tê wateya ku her
tişt xilas bûye? Na! Çawa ku ji bo min her tişt
xilas nebûye ji bo we jî her tişt xilas ne bûye.
Tam berû vajî wê pir tişt ji nû ve despê bike.
Dema ez hatim vir ne derfetekî min hebû ne jî
têkiliyek min hebû ger hebe jî yek du têkiliyên
dostane yên nû hatine avakirin wekîdin tiştekî
min tûnebû. Dema ku ez derketim kurdistanê jî
wisa bû. Dema ez derketim rojhilata navîn jî
rastî jî yek têkiliyên min tûnebûn. Têkîliya min
kurye yên li gel min bûn. Dema ez derketim
ewrupa jî ev wisa bû. Min têkiliyek saxlem ku
cara pêşiyê min bi meşine min nedit. Ez neçar
bûm ku dest bi vê meşê bikim û berxwedêriya min
jî hebû baweriya min bi min hebû, di baweriya
min da di derketinê de tûcaran ne tirsiyam. Ez
dubare bêjim ji kesên bi tikan û minetê cih na
xwazim. Min got dostekî xwe tu çi dibêjî em
dikarin werin an ne? Hinek dosta vexwand name
derxistibûn ez ji dostaniyê bawer dikim, ji
dewletan bêhtir ez ji dostan bawer dikim û ji
xwe sipartina dostên ku ez saxlem dixwazim, di
gav avêtinê de paşve nekişiyam. Rasti jî qasî di
şibe diroka mezin ya cihê ku em têde nûne lê
rexmê dijmin ewqas qiyametê radike ew mirovên ku
mêvan dariya me kiriye qasî em dibinin hûn gelê
me jî hatin qasî romayê baş mêvan dariya we
kirin qasî bêjin ev ji bo min bi nirxhat ez
bawerim wê berdewam jî bike û ez jî kirime
mêvanên xwe ev li ser bingehê dostaniyê ye çiqas
bê xwastin emê li gorî dostaniyê tev bigerin. Li
ez nihada diyar bikim ku me saxlem pêlê kiriye,
bêy em bihejin emê bi meşin jî meşa romayê wê
berdewam bike.
Divê dijmin viya wisa bi zanibê
û ji vê şetiya xwe vegere nikare wisa gelê
rojhilata navîn yê xêzan û bi nêzikbûna helatina
hêsîr warî dewletên rojhilata navîn bi çewusine,
neçare viya bi zane. Disa dibêje aborî heye,
nizanim “dorpêçkirinê pêkbinim dibê bizanibe bi
viya jî encamê nagire” li rexmê viya li ser
bingehê ku em ji xwe ra dersan jê derxinin madem
yêk bihost erdê nahêle hem jî di refên miletên
din de di refên miletê bişeref de dixwaze me
bigre dorpêçê wê demê em ji kijan rojê re bi
sekinin? Ji ber wê yekê ez hertim dibêjim başe
yê bi namûs kîye? Eger li hemberî dijminekî wisa
ez bihostekî erdê xwe saxlem ne girim têkiliyek
min ya saxlem û rêxistinek min ya saxlem nebe wê
demê ez zilamekî bi çend parame? Ez heyanî
koraniya wê fikirim û ez dixwazim hûn hemû jî
wisa bi fikirin misoger ev pêwîste ku li cihê ku
hûn xwe bi şewutinin xwe tûne bikin û wisa bi
fikirin ravekirina vê yekê pêlê kirina cihê
saxlem, têkiliyên saxlem xwedibûna zanistek
saxlem rêxistinek saxlem ya bi herî şeref û
namûse ji dervey vê hertişt derewe! Min hîskir
ku divê pêvajoya ku ez jiyan dikim hûn vê
bizanibin. Pêwîste ku qedrû qîmeta vê demê mirov
baş bizanibe.
Hetta ez ji we re bejim ku divê
hun qimeta dema azad,rojên azad baş bizanibin.
Dîsa yekbuyîn jiber di demek kurt de min dît ku
tene jiyankirin şêwazek zehmete.her çiqas min bi
xwe re axivibe jî bi xwere kur, kur fikiribim
jî, jî hêza xwere hêz jî barkiribe têkiliya bi
mirovan re xwediyê têkiliyekî bi mirovahiyê re
bûyin, azadbûn hele hele miroveki mezin bûyin ez
ji were dibêjim ku di vê hûn qimeta wê baş
zanibin. Ji têkiliya teng nebin, têkiliya
watedar bikin, têkiliyên xwe bikin wek xelekê ji
polayê nirxa vê yekê jî beriya her tiştî tê, ji
ber vê yekê min xwast hûn divê pêvajoyê de ji
xwe re bikin mal û bizanin. Min behsa dîroka bi
êş kiribû, ez hêdî erka vê dîroke hîsdikim ku
vajî bikim. Ji xwe ewqas hestiyariya bi jiyanê
ve girêdayi sedemekî wê ewe ku vê dirokê
berûvaji bikim. Naha em vê dîrokê berû vaji
nekin em nikarin êşa ew mirovên ku bi sedan
salane bûne qorbanê kom kujiyan bi sekinin û em
ji bîr bikin, wê ji me ketitir tûnebin.
Netewek çiqas ketibe bila ketibe qasi bi bihîze
û fam bike divê vê diroka êş bizanibe di van
rojan de jiyan bike. Ji xwe min ev di wede dît.
Lê ev têra nake yek berûvajikirina vê yekê min
xwast ku ev êşên dîroki yên ku binakevin kerba
xwe bi zana dike, meşeke dirokî şervaniyek bi
zana û ji her êşê re meşeke veşarti ya ku
binakeve radestî sêdare nabe berûvajikirina vê
ji berya her tiştî hûn bizanin. Disa ez di serê
vê bi xwe dame li gel derfetên herî biçûk jî emê
vê meşê çêbikin. Lê ez ji we jî dixwazim ku wek
bi zanisteke serê vê salê şanseke serê we emrê
we çidibe bila bibe hûn bi xwe vê yekê wek
şansekê bi nirxinin ez bi giringî dibêjim ku
divê hûn mafê vê bidinê.
Dinava partiya meda evê bibin.
Li çiyayê welatên me mirovên me wê baş li ber
xwe bidin lê wek gelê mejî hûn li ku dera cîhanê
dibin bila bibin bi qasî bê jî bi coşa gelekî nû
di riya azadiyê de li bê zanista ku ev pêwîste û
divê ber dewam bike hûn xwe pêşve bibin min ev
ji koranî hîskir ku ev dijminê bi nelet ev
diroka bi êş carekdin ewqas bê maf bi awayekî
kirêt neyê ser hemû tiştên me! Dermanekîdin yêvê
tûneye ancak meşa azadiyê bi meşa serkeftinêre
hûn dikarin bersiv bidin li hemberî ew nehekiyên
dijmin ev şêtiya ku nayê efûkirin. Bêgoman hinek
xusus hene ez dûbare dibêjim ji berya wê 20
salan de zarokek mezin dibe û xurt dibe û di 20
saliyê de dikare her cûreyê meş bike. Hûn çiqas
nezan jî bin hûn çiqas zarok jî bin hûn diroka
partiyê ya 20 salanda mezin bûn, wek balebanekê
hûn hatin rewşa xurtekê. Êdî ne wek gelek zarok
qasî bêji xurt heta berbi gihaştinê ve temaşe
kirin hûn nûnertiya gelekî ciwan dikin. Neçare
ku ev meşa we bi rêjeya vê ciwantiyê be. Dev ji
vê zarokatiyê berdin bibin xwediyê meşeke
gihaştina pêwistiyên vê yekê bîne cih. Divê hûn
li ser vî bingehî ji partiyê bizanin ku ev 20
sale çi nişanî me dide? Çi dide? Ya herî giring
jî heyanî dawiya vê rojê jî berovajiya vê ez bi
xwe didim. We pir da vê partiyê tiştên herî bi
nirx we zanîn, wekî qabila derketina ji zêrên
axê. Yê ku viya ji azadiyê re vedike rastiyên
jiyanê ye lê waneyên wê hene divê hûn wana ji
xwera bikin mal. Ev artêşa qehremanên mezin
artêşa şehîdên qehreman misoger kal-ciwanê we
zarok û meznê we wek jin û ciwan divê hûn ji
xwera bikin nexş. Xeterî eve! 20 salên PKK’ê
dibe ku me tam ne dabe we li hûn dikarin bigrin.
Eve pirtûk, eve şehid bi xwe, eve dijmin bi xwe!
Datîne holê ku hûn vê salê çawa bizanibin. Heger
hûn vê PKK’ê ya 20 salî ji xwe ra bigrin di vê
cihanê de hem wê cihêkî ve bi şeref hebe hem ji
tu dijmin nikarin romet û şerefa we ji
destbigrin. Lê hûnê bizanin bi rexistin bibin û
bi wastin û viya wek erkek bizanibin û mafê wê
bidinê. Ez jî wê bi xebitim bila PKK’eyi jî bi
xebitin lê bi rastî barê mezin li ser milê weye
ji berku hûn pir êşê dikişinin hûn ji qadroya
bêtir di nava rewşekî êş û hestiyariyê dene wê
demê ji wan baştir hûn dikarin bikin.
Ez disan di kirpinim ya ez bi
xwazim ezê bikim lê belê dem dema bê rewşeke bi
hêza cewherê xwe meşinê. Eger wisa nebe rasti ji
ezê çawan xwe li ber vê êşê bigrim ez nikarim
xwe bidim jiyan kirin, ezê çawan bidim jiyan
kirin.? Yani
bi milyona kes bimin ve hatin giridan, qedara
min jî livir û li wûr, ez jî nizanim di deskêde
ye dukes dikarin ez nizanim bi navê wê dewletê
vê dewletê di kare min filan û bêvanke. Ji ber
wê yeke ez dibêjim êş pir girane ev bi zanista
baş nayê derbaskirin cihan ne cihanek wisaye.
Ezê disa jiyan bikim heyani dawiyê li ber xwe
bidim lê belê ji bo ku hun carekedin nekevin van
êşan ji bo ku hun nekevin êşên kesekî ku hun
ewqas pêve giridayine vaye ezê bêjin ne min hûn
dîtin nejî min hûn dîtin di wateyekê de ev
wisaye lê belê hun hêzeke bi meşa şeref û rumetê
nişa vê bidin rastî jî ji bo vêna ezê keyfxweş
bim..
Li gel vê yekê
tişta ku pêwîstbe bê gotin niha em hatin
ewrupayê hatina min ya ewrupayê pêwîst bû.
Aslinda di herdema kiritik da ku li gorimin çare
na qedin, dema wisa jî hat rewşekî ku di nava
panikê da mayin an jî, venî hertiş ji dest me
çû, heger neyêt jî ez ne rewşak wisa rehet
debûm. Divê hun vê hertim bizanin ku em biçin ku
derêjî em dikarin rêya hemlekê vekin. Lê belê
hatina vê carê rasti jî em dizivirinin
firsetekê, di zivirinin şansekî mezin û ji
nehada gavên giring hatine avêtin. Mi xwabin
rastiya li hemberî me bi rêgezên xwe, bi zagonên
xwe dimeşe, bi siyaseta xwe dimeşe. Ezê vana
diqatbikim, neçare diqatjî bikim. Heta bi
awayekî hemdem neçare diqatbikim. Ezê xwe bidim
fêmkirim, yanî we bidim fêmkirin, dîrokêre bêjim
zilm-êşêve bêjim êdî hêzamin çiqas têra bike.
Tenê bi min nabe ez bangî hemû dostan,hemû
rewşembîran hemû rêhevalên enternasyonal dikim
bi vê wesileyê di vê pêvajoya hemlê de van
rastiyan vebêjin. Dibe ku em xwasteka xwe tam
nedin fêmkirin, ya ku di xwazin ve bêjin divê em
bêjin. Bi taybet li ser navê gelan pir tiştê ku
em bêjin hene. Ev cîhan hinek girtiye lê li
rexmê vîya emê neçar bikin.
Misogere ew ne pirsgirêka mine
ji xwe cihanê qasi ji kesê re nebe nesib ez
naskirim. Pewiste mirov ve bide jiyan kirin wek
gel wek gelan gelê ku ji bê mafiyê re rubi ru
hatine pêwîste ez we bidim naskirin ji ber wê
yekê ez we dostan hemûyan bani alikariyê dikim.
Ji hemû netewan rêhevalên hêzên enternasyonal
neçarim bani alikariyê bikim. Li gel van yekan
baweriya min ya vê hemleya ewrupa heye di
şaristaniya ewrupade tiştên bi nirx hene misoger
tiştên ku li kêr gelê me bên hene. Emê wana
bibinin bi zivirinin hêz û qewetê emê wana
bizivirinin aştiyê û demoqrasiyê gel ji bo wê
yekê rasti jî çi ji destê me bê emê bikin, lê
pêşinen gotina ezê ewqas bi ser bixim ne raste
ji berku her tişt di destê min de tûneye lê
tiştên ku ji min tên hêvî kirin her tişti bi
awayekî hestiyari di nişan dayinê de ezê ne
tirsim û bi awayekî serkefti bidim nişan dan van
xalan rihekî ku ji destê min çibê bi aqilane
herî zêde ji bo wan jî ji bo armanc û xeyalên
wan ez bang dikim ku bi tempoyekê bilintir û bi
hustayi bine cih.
Disan carekdin dawiyê ez
dixwazim bang li gelê tirk bikim ji bo ku tû gel
ne keve destê dagirkerin xwe ez ilan dikim ku ji
berya her tiştî ewqas bê mafî ya herî xirab jî
di kevne şopîya tu gelan de tûneye di rêgeza tu
şeran de jî tuneye yanî kesek ji xwe ra kirine
hedef, ji bo kesekê îtifak avakirine îtifaka
heri mezin ya cihanê avakirine. Tirkiye ji bo vê
firotiye hem jî bi awayekî veşartî û kirêt, ji
ber têkiliyên xwe yên mafya ket. başe vana hemû
ji bo çiye? Ji bo serê yek kesî? Hûn gelê tirk
heta netewa tirk ez nizanim wê bi serê min çi
qazanç bikin! Çiroka 30 hezar kesî heye, reqemên
fermî hene yê ku dibêje “20 hezar gerilla me
kuştin” waliyê rewşa awarte bû, her heftê viya
dide xuyakirin. Heger hinek wujdan, hinek iman
rêza mirovan ji rastiyê re hebe, vana reqemên
fermîne. Yê ku 4 hezar gund bi reqemên fermî
valakiriye kîye? 4-5 hezar kiryarên fayilê wan
ne diyar kuştin, çete ma ne diyarin? Di
roportajên fermî de ma ev ne diyarin, disan li
holêye rewşa aborî ya jiyana civakî binêrin yê
ku anine rewşek ne naskirinê kine? Disan li
jiyana wan binêrin yên ku bêy bi xebitin
binêrin? Li leşkerin kuşti binêrin? Li zarokên
xwe binêrin li van dagirkeran binêrin vana kine?
Naha gelê tirk û hebe rewşenbirên girêdayi wê
hinek bifikirin heger gengazbe hinek werin
edaletê. Wisa bi awayekî şêtane ji şovenizmêre
al hejan din tu tekîliya wê bi rumeta mirovahiyê
re tûneye ger hebe rûmeteke tirkitiyê ger hebe
şerefeke tirkitiyê bi wêre jî tu eleqeya xwe
tûneye naha em çi ji we dixwazin? Em ji tirkiyê
çi dixwazin? Em bi gelê tirkiyê re dixwazin
çibikin, binêrin em gelekî 4-5 salan yê kevnar
yên vê axêne, mirovahî şahide ku em gelekî
wisane ku me vê çandiniyê re vekir û sawal kedî
kirin. Di serê girêka van de, yê ku heri kevnare
xizmet ji mirovahiyê re kiriye em gelekî wisane,
me zirar ne daye kesê me ji kesê re talan û
dagirkerî raber nekiriye, hûn hatin tamam we
lêda, we xist hûn bûn ser dest, hûn bûn beg û
walî, paşa bila ev jî ji werabin, lê çiye hûn
ewqas nasnamê tûnebikin, herîdawî li ser navê
netewbûnê çi hebe hûn dixwazin ji holê rabikin,
hûn bi viya jî na minin ya ku ez dikim hûn hemû
baş dizanin ka hele bisekinin navê vî gelî
bidinê, hebûnek wî heye, ger gengazbe hinek
şeref û hesiyet tunebe dibê ev bê heykirin. Min
ev got ne? Ma hûn viya nizanin? Ma me ji bili
viya tiştek kir? Ma me bi pirtûkê dest bi vî
karî nekir? Ma me bi quranê dest pênekir? Ma me
bi fesefê despê nekir? Bi siyasetê despê nekir?
Ma ber ya wê tiştek di destê min de hebû? Ma
tiştekî min yê wisa hebû? Ma min bi peyvê dest
bi vî kari nekir? bila di weda qet din û îman
nine? Bi mirovahî û rastiyê re tu eleqeya wê
nine, yê ku dibêje “Emerika hero bi mera ye
disan Îsraîl bi hêzekê heri mezin ya bi çek û
teknikê re” ne hûnin? Yê ku herî hêza wî ya
mezin ya çekê heyî ma li mirovan naxe û ma we lê
nexist? Ma hûn vana nûzanin ma di destê me de
çek hene? Ji bili tek tûk çekên hêsan wekî din
ma hemû ne çekên parastinê ne.
Niha
ev hemû li holê ne, wê wextê hûn çima ewqas
diroka reşkujiyan,qetlan çima ewqas şêt dikin?
Binavkirina min ya katilê 30 hezar kesî hûn şerm
nakin? Yanî rastî jî ez nabêjim ez ji gelê tirk
şerm dikim, lê ez jî serdestên xwe ewqas şerm
dikim û wana ewqas kirêt dibînim ku yanî ez
vekirî bêjim sibê qewet bikeve destê me j, wiha
ew tifaqên we avakirine emjî ava bikin bila wê
rewşa we çibe? Wê kî li we xwedî derkeve? Û her
kesek ji qebra xwe rabe wek mertalekê,gelên ku
bi jenosîtê re ru bi ru hatine, hemû mirovên
mafên wan ji dest hatî girtin. Hemû mirovên bûne
qurbanê kiryarên faîlê wan ne dîyar, hemû
mirovên we xîzan hiştine rabin ser piyan û bi
ser we de werin hûnê dîsa alê bihejînin? Dîsa
hûnê wê şêtîya kolanan bikin? Wê demê ne kuneke
ku hûn bi revinê tu cihekî ku hun bikevinê hûn
nabînin. Yanî di nava mirovahiyê de qasî hûn jî
peyveke rêzdar re jî, nebin layîq hunê bibînin
ku hûn xwediyê nasneme ke nexweşin. Ez vî ji bo
encama vê eşê xelasbûnê dibêjim. Tu sucekî me
tune ye tenê xwesteka me ev axa ku bi hezaran
sale em lê zayî ne û mezin bûne, tu çima me ji
wê derê li holê radikî? Yek jî hûn duvre hatin
tamam, we girt û cîh bûne yên we. Dê werîn em jî
nûve jîyaneke hemdem ya biratiyê ava bikin.
Ma di serî de me ev ji were
negot? Yanî zorbatî,çek ji berku li gel we ye
hûnê ewqas tunekirinê ji xwe re maf bibinin? Ma
Qehremantî eve? Ev ne qehremantî qeleştiya herî
mezine, ez dibêjim dev ji vêya berdin min tiştek
din ne got. Lê hûn lî cîhanê radibin bi direwên
mezin ketine duv min û hûn çepikan lê dixin. Ev
jî dibe lê hînek jî bê dengin. Hz Elî ji dibêje
“yên bê deng jî hevparên sucê êrişkarane” ji ber
wê yekî ez banî we hemûyan dikim. Rewşenbîrên
Tirk jî di nav de min li çep û rasta xwe nêrî
hemû cejnê dikin, dibêjin “serkêşê raperînê yê
herî dawî jî ket û raperîn xelas” bi awayeke êş
ez ji rewşa wan re xemgîn bûm. Ne li ser navê
xwe ,ez li ser navê wan xemgîn bûm. Ketina min
rastî jî rihê we rihet kiribe, yanî bila
mirovahî şerm bike. Neyar jî be Ataturk ê ku hûn
ewqas pesnê wî jî didin bûya wisa nedikir. Ez bi
serê xwe bûm bi tenê bûm mirovê ku min wendakirî
dibe ku jî vêya xemgîn bibe. Lê belê hûn qasî
artêşa ejnebiyan jî derbas bikin, ji xwe borîn.
Ez jî vê re xemgîn bûm jiber vê hinde dema ez
piçûk buna we dibinim, ez hatim rewşeke wisa ku
nekarim li ruyê we binêrim. Ez dûbare dibêjim
çima naskirina gelekî ewqas diçe zora we? Ji bo
bi gelekê re bi awayeke biratî jiyankîrinê hûn
çima ji masê direvin? Binêre agirbest berdewam
dike. Di nava Tirkiy’a ewqas hûn ji bo wê bi
serxwe ve diçin de di nava yekitiya wê de li
ser navê demokrasiya ewqas hûn dixwazin, dê
werin em bi runin. Hûn çima direvin? De bila
qada we ji we re be artêş ji we re be. Dost
dibêjin “werin em çekan deynin” erê mafên me yên
nasname yî bidin bila çek li aliyêkê bisekinin.
Lê hûn li ku ne? Hûnê werin ser masê? Hûnê heta
kuderê birevin? Ez dixwazim vê ya bînim ziman ji
hemû mirovahî û ji dadgeha Ewrupa yê ya bê
avakirin re ez ê vana vebêjim. Emê dadgehê bidin
avakirin anjî wê çi bê xwestin li gorî
pêwistiyên wê ez ê hesab bidim. Kî qatile,çawa
qatil e? Emê vê bêjin heger mirovahî ne ketîbe,
wê edalet cihê xwe bibîne. Lê em ne zêdetir
edaleta Ewrupa yê.ne dadgeha ewrupa yê bi rastî
jî bi edaleta xwe em dikarin pêk bînin. Rastî jî
gelê tirk dixwaze jiyan bike divê hînek bi ser
xwe ve were. Ev hukumet çû hat-çû ev hukumeta nû
ava dibe divê dîqat bike bi vê boneyê ez vê
şîyariya xwe dîsa dikim. Ez bawerim jî ewrupa yê
êdî nikarin erêkirina berdewama vê zilmê bigrin.
Emerîka wî israîla wî jî wê ji dest biçe bila
ewqas bawer neke. Heger dixwazin rê ji êşên nû
re nevekin,hukumete nû avadikin, Demokrasiyê
avadikin bila werin bêyî ku em jî êşan re rê
vekin bi diyalogê nîqaşanre em rêvekin û çareser
bikin û riyeke din ya vê tune ye, ger berdewam
bikin wê çibibe? Ger berdewam bikin hêzê emê kom
bikin em hatin vira gavek giring hatiye avêtin.
Wê li vê derê jî çeper werin qezenc kirin.
Çeperên me yên rojhilatanavîn di disekinin. Ew
çeper jî wê bên şixulandin, li welar ji, li dilê
gelê tirkîyê de jî wê çeper bên qezenc kirin û
ev tayfaya neletî yan wê biçe, riyekî din ya vê
tune ye. Bi mirina min re rê li ber vê nayê
girtin ewqas ji min tirsîne nikarin vê tirsa xwe
derbas bikin. Riya aqilane ev e riya mirovahî
eve . ez gelê tirk jî vedixwînim ku carekdin li
ser vê riyê hinek di bi fikire, bi şerekî herî
bi êş ji hemû tiştî şûna ku winda bike, bila
rumeta xwe xelas bike û ez bang dikim bi gelanre
di nava jiyaneke demokratîk, wekhev û aştiyane
de di nava binesaziyekî de bi jîn.
Hûn gelê meyê hêja liser vê
bingehê carekdin 20. min salvegera partiyê bi
bone ya vê sala nû ger ez bangbikim, rastiyê ku
min anîne ziman cewherê wan eve. Dîsa jî hemû
girêdayina we nîşandayi re ez spasdariyên xwe
pêşkeş dikim. Ez dizanim ku ez di rewşeke yên ku
pir û pir dixwazin bigijin me yên ji dil
dixwazin bigijin me ez ji dil bibim bersiva wan.
Bi taybet ji dayikên dilşewat re ji keçên me yên
ciwan re ji bo ew hestiyariya mezin ya dane
nişandan re ez ji hemûyan re silav û rêzdariyên
xwe pêşkeş dikim. Bi rastî jî qasî ew dixwazin
ji wê behtir ez mirovekî di emir û xizmeta wan
de me, ez dixwazim vê jî diyar bikim.
Hemû
mirov xwedî temeneke, ez dixwazim bidim
diyarkirin ku sozaku ji bo baş nirxandina wê
hatye dayin ez pêve girêdayime.
Ya giring ne kes lê dema ez dibêm divê kes rista
xwe baş bilîzin,ez soza lîstina vê jî dubare
dikim. Lê sazî binirxtirin,hîn bi tementirin
PKK’jî saziyek başe. Pir saziyên li derdora wê
kombûnê jî bi nirxin. Ji bo me ronesanseke,
serdemekî herî bi şeref û bi rumete jî, jibo wê
ez ji we dixwazim hûn bibin berdevkekî baş yê vê,
meşdarekî baş yê vê.
Ez we hemûyan carekdin di serîde
li ser bingehê ku bi minete mezîn bi bîrtînim
van şehîdên 45 rojan jibo bîranîna wan hîn bê
mezin kirin hîn bi ser bêxin, hêzê ji hêza xwe
re bar bikim soza vê yekê dubare dikim. Dîsa di
vê pêvajoyê de ji hemû gelê me yê ku rabun ser
piyan tevlî vê meşê bûne, ji dostan re silav û
hurmetên xwe pêşkeş dikim. Ez ji her demê bêhtir
bi bawerim ku meşa PKK ê hîn zêde meşa
serkeftinê, meşa sosyalîzmê ye, meşa birati yê
ye.
Bi vê boneyê carekdin ber bi
salên 2000 ve wek meşaleya azadiyê hîn zêdetir
bi vindartir, bi yekitiyeke mezintir lê misogere
emê bi şêwazê serkeftinê bimeşin û serbêxin. Lî
gel daxwaza serkeftinên mezin ya ji bo gelê me
her demê û hertim silav û hezkirinên xwe pêşkeş
dikim.
Rêbertiya Partiyê
27 mijdar 1998
Ji îtal ya yê Axaftina Med-TV
|
