Ciwan û penaberî
 

Ehmet Ozer

Dema dibêjin ciwan an jî ciwantî tişta destpêkê tê bîra mirov hêza têkoşînê ya guhertina civakê û situnên lingê jiyana civakê tên bîra mirov. Bi rastî jî ciwan hêza dînamîk ê civakê ne. Piraniya karûbarên civakê li ser pişta ciwanan dimeşe û tê birêvebirin. Ger ciwan bikarin vê hêz û mîsyona xwe nas bikin û veguherînin rêxistinê dikarin di guhertin û veguhertina civakê de jî rolekî erênî bilîzin.

Em weke şêniyên Wargeha Penaberan a Mexmûrê niha serdema nifşê sêyêmin dijîn. Di wargehê de nifşê yekem beriya têkoşîn derbikive li welat dibin zorî û zordariya dijmin de mezin bûn. Nifşê duwemîn jî bi pêşengê têkoşîna azadiya gelê Kurd PKK’ê re mezin bû û ev nifş bû xwediyê têkoşeriyekî mezin. Nifşê sêyemîn jî nifşê niha ku di penariyê de hatiye cihanê û di nava têkoşîna gelê Kurd de mezin dibe. Pêwîste ciwanên me giringî û wateya van hersê nifşan baş bizanin û sekna xwe, asta zanebûn û rêxistina xwe ya ku niha di nav de ye bîne beranberî hev û bipîve ku ka li kû derê disekine, di çi astê û di çi rewşê de ye bibîne… Her nifşekî li gorî xwe êş, zorî û zehmetî kişandiye. Lê divê ku ev zorî û zehmetiyên hatine kêşandin tu cana neyên ji bîrkirin. Ger ev zorî û zehmetiyên pêşiyên me neba me nedikarî îro li vir em hîmê jiyanekî sazûmankirî, birêxistinkirî û rêkûpêk avabikin. Helbet hîna jî kêmasiyên me hene. Bêderfetî û zoriyên jiyana me hene. Lê belê divê em raboriya xwe jî jibîr nekin.

Rastiya gelê me berçav e. Ji aliyê dagirkeran ve civaka me rûbirûyê gelek şer, talan, zext, êşkence, girtin, lêdan, kuştin û qirkirinan maye. Li hemberî van tiştan jî, dema em li cîrok û serpêtiyên qehremanên welatparêz ên ciwanên Kurd dinerîn, gelo çiqas şahanê vê bîranîna lehengî û qehremaniya dîrokî û pîroz e. Gelo sekna ciwanên me yên penaber li hemberî vê têkoşîna niha li ciyayên Kurdistanê yê li zinadanan û yên li bajaran di çi astê de ye. Ma qey gelo ev rewşa niha ya ciwanên wargehê ji ciwanên me re ne ser şoriyeke? Têkoşîn û sekna ciwanên me ya niha li hemberî vê têkoşîna pîroz gelek qels û kême. Li bakurê Kurdistanê her roj ciwanên me ji bo çand, ziman û nasmeya xwe bê sekin di nava çalakiyan de nin.

Raste, em li vir peber in. Lê em li ser bingehê fikrekê û têkoşînekê û redkirina koletiyê bûn penaber. Niha hind derfetên ku li bakurê Kurdistanê bi salane gelê me têkoşîne dimeşîne hîn ne gihiştiye me li vir bidest xistiye. Dibistanên me hene. Em bizimanê xwe yê dayikê dixwînin û em gihiştine pileya ku êdî em diçin zonkoyê. Başe, çiwanên hêja; ev derfet kê/kî û çawa ji me re avakir. Ev derfet bi kîjan berdêlan hatin afirandin. Ma hûn jî dizanin ku ne ji ber bejin û bala me, ne jî ji ber çavên me yên reş belek mafên me pejirandine û ev derfet çêbûne. Ev bi saya berdêlên ku me dane û bi saya têkoşîna ciwanên Kurd ên li her deverê Kurdistanê û bi saya bingeha vê têkoşînê avabûne. Ev keda tekoşîna gelê Kurd, PKK’ê û şehîdên pakrevan in, herwiha ev hemû tişt ji ked û wildanên mîmar û afirênerê vê têkoşînê Rêber APO ye.

Ciwanên penaber pêwîste ku diher warê jiyanê de rola xwe, erkên xwe bizanin û bi pîvan û exlaq tevbigerin. Her seknekî xelat yê ciwanên me dibe sedemê serşoriyek me ya li hemberî nirxên têkoşînê. Ciwanên me çiqasî têkoşîna xwe bilind bikin, erkên xwe pêkbînin, barê li ser milê me jî sivik dibe.  Îro berpirsiyariya me ew e ku em zimanê xwe, çanda xwe, nasnameya xwe, exlaqê xwe û ya herî giringî jî rûmetên ku ji me re bi xwînê hatiye avakirin biparêzin û xurtbin. Welatparêzî û Kurdîtî jî ji parastina van nirxan pêvetir bi tu tiştekî din nikare bê wate kirin.

Her dayik û bavekê ciwanan qasî ciwanên me li hember jiyanê û sekna ciwanan berpirsyarin û diber her kêmasiyek ciwanên me de qasî wan teşwîqkar e. Ji ber çi min ev tişt anîn ziman û bi taybet girîngî da rewşa ciwanan? Niha bi rastî jî li bakurê Kurdistanê û di parçeyên din ên Kurdistanê de ciwanên Kurd û gelê Kurd di nava şerekî mezin de ne. Di her warê jiyanê de êrişên mezin li ser wan berxwedanvanan heye. Rewşa ciwanên me yê penaber li hember vê têkoşînê gelek li paş û lewz e. Divê em vê yekê nepejirînin. Divê em her kêliyê xwe li ber çavan derbas bikin. Divê em şayanê nav û nasnameya xwe ya civakî bin. Divê em bi sekna xwe bibin mînaka ciwanên şoreşger. Divê em xwedî li tekoşîna xwe ya azadiyê derbikevin. Rêbertî ji dibê je me bi ciwanti despêkir em bi ciwanti bidomînin. Divê em ala tekoşînê di har warê jiyan û xebata xwe de hidin destê xwe û ji civaka xwe re pêşengiyê bikin.