“Önderliğin Özgürlüğü Bizim Zaferimiz Olacaktır”

Gazi Cemil arkadaş 21 yaşından itibaren milislik yapıyor ve 31 yaşında da ayağını kaybederek gaziler kervanına katılıyor. Evli ve beş çocuk sahibi gazi Cemil Agit arkadaş röportajında; “En büyük isteğinin barışın gerçekleşmesi ve Önderliğin özgürlüğü olduğunu, Savaşla her şeyin çözüleceğine inanmadığını, ama gerektiğinde onurumuzu korumak ve insan gibi yaşayabilmek için kendi meşru savunma haklarını da kullanacaklarını” belirtiyor. Size Gazi Cemil Agit arkadaşla yaptığımız röportajımızı sunuyoruz.

 1-Bize kendinizi tanıtırmısınız?
İsmim Cemil Agit. Şırnak iline bağlı Aviyan’da 1974 yılında doğdum. Okur yazarım. Tahsilim yoktur. Ailem köyde işçilik yaparak geçimini sağlıyor. 8 çocuklu bir aileden geliyorum. Babam muhacırlıkten dolayı iki kere evlenmişti. Tabi ailem yurtseverdir. Ben mücadelede de aktif olarak tek katılmıştım. Şu anda da evliyim ve 5 çocuğum var.

 2- Mücadeleyle ne zaman ve nasıl tanıştınız?
1995 yılında mücadeleye milis olarak katıldım. Agit arkadaşlarla çok çalıştım. 1983 ve 1985’te ilk gerilla grubu ülkeye geldiğinde arkadaşlar beni eğitime gönderdi. Sonrasında iki kere cezaevine girdim ve 3 ay kaldım. Çıktıktan sonra Besta mıntıkasında milislik yaparak mücadeleye katıldım.

 4-Ne zaman ve nasıl yaralandınız?
Köylerimiz yakıldıktan sonra 1990 yılında Şırnak’a geldim. Bende o sıralar milistim. Sene 1994’tü. O süreçte köyümüz top ateşine tutulmuştu. Bana ait bir traktörüm vardı. Traktörümle köydeki bir işimi tamamladığım bir anda yola döşenen bir mayının patlaması sonucu traktörle birlikte ben ve 7 kişi havaya uçtuk. Patlama sonucu 4 çocuk yaşamını kaybetmiş, 3 kişide ağır yaralanmış bende ayağımı bilekten itibaren kaybetmiştim. O sıra, yani mayın patladıktan sonra herkes patlama sesiyle yanımıza koşmuştu. Askeler, polisler, halk herkes gelmişti yanımıza. Beni ve yaralıları hemen askeri tugaydaki hastaneye getirdiler. Cenazeleri de morga kaldırdılar. Askeri hastanede ameliyatımı oldum. Bir gün sonrasında da Şırnak hastanesine tedavim yapılmak üzere götürüldüm.  

 5-Bir gün yaralanacağınız hiç aklınıza geliyormuydu?
Hayır hiç aklıma gelmiyordu. Hep şehadet aklıma geliyordu. Çok şehit ve yaralı arkadaş taşıdım ama hiç yaralanacağım aklıma gelmemişti. Şehit olmak ise hep aklımdaydı.

 6-Savaş dışı kalıp savaş gazisi olma psikolojisini nasıl yaşıyorsunuz?
Tabi ben gazi olduktan sonra artık dağda gezemeyecektim. Oysa bir dağ çocuğuydum. Orada doğmuştum. Ama artık orada dolaşamayacak,koşamayacak ve yaşayamayacaktım. Bunun yanında herkesin ailesindeki sağlam insanlar her işi yapıyor ama ben yapamayacaktım. Bu beni epey üzüyor. Gazilik için bir sözüm yok, benim yaşamış olduğum gazilik durumu benim için kutsaldır. Ama sakat olma, elden ayaktan düşme gibi durumlar beni hala zorlayan noktalardır.

 7- Yaşamda fiziki olarak zorlandığınız noktalar nelerdir?
Biz gaziyiz ama diyorumki keşke şehit olsaydım. Yani fiziksel özürlü olmak gerçekten çok zor. Bu durum bizi ekonomik olarakta etkiliyor. Yine insanların yanlış yaklaşımları da bizleri zorluyor. Bizlere fazla inanılmıyor. Yani bizlerden fazla beklentilerde olmuyor. Adeta bir atıl durumunu yaşıyoruz. Bunları biz hem hissediyor, hem de görebiliyoruz. Zorlanmalarımız bu yönlüdür.

 8- Bir gazi olarak insanlardan beklentileriniz nelerdir?
Beklentilerim ancak örgütten olabailir. Partinin zafere ulaşması en büyük beklentimdir.  Başka bir beklentimde olamaz. Sadece başarı, zafer bekliyoruz diyorum.

9-Hem bir mülteci, hem bir gazi olarak savaş ve barış hakkında ne düşünüyorsunuz?
Hem bir mülteci hemde bir gazi olarak savaşı değil, barışı düşünüyorum. Önderlik hiç aklımdan çıkmıyor. Barışın muhatabı Önderliktir. Onun özgürlüğü bizim zaferimiz olacaktır. hep mücadelede zafere inandım. En büyük isteğim barışın gerçekleşmesi ve Önderliğin özgürlüğüdür. Savaşla herşeyin çözüleceğine inanmıyorum. Ama gerektiğinde onurumuzu korumak ve insan gibi yaşayabilmek için kendi meşru savumamızı da kullanacağız.

 10- Türk ve Kürt halkına mesajınız nelerdir?
Kürt halkına mesajım eğer birlik olmazsak zafere ulaşamayız. Yoksa ABD’yle olacak bir iş değil. Kürt birliğini çok istiyorum. Kürt örgütleride birleşmelidir. Yine Türk halkı ise artık çocuklarını savaşa göndermesin. Bizleri ezen sistem onları da eziyor. Onlar Kürt halkına destek vermeli ve mücadelede bizleri yalnız bırakmamalı. Vatan millet edebiyatıyla Kürtleri imha etmeye gelmesinler. Bu ne ahlaki ne de adaletleli bir durum olur. Bence Kürtler ve Türklerde birliklerini sağlamalı ve birbirlerine destek vermelidirler diye düşünüyorum.

  11-Gazilere mesajınınız nelerdir?
Ben gazilere şunu söyleyebilirim. Herkes gazilere destek olmalıdır. Sağlam insanlar özellikle bu konuda daha duyarlı olmalıdır. Gazileri anlamak gerekir. insanlar onların yaşadılarını anlam vermeli ve onlara destek vermelidir. Tabiki gaziler her işi yapamaz, ama kendilerini düşünce anlamında, kurumlaşma anlamında, siyasi anlamda geliştirebilirler. Her konuda kendilerini eğitmeli,e örgüte ve insanlığa da böylece hizmetini daha iyi yapmalıdır.

 12-Şu andaki uğraşılarınız nelerdir?
 Evliyim ve bakmakla yükümlü olduğum 13 nüfusum var. kardeşlerim çalışıyorlar. Bende ailemi geçindiriyorum. Bir şirkette  çalışıyorum. Aldığım ücretle ailemi geçindiriyorum. Tabi kimseden de fazla yardım görmeden yaşamımızı geçindiriyoruz. Yine de siyasal çalışmaları ihmal etmiyorum. Her türlü etkinliklere de katılıyorum. Aktif olarak katılımım şartlardan dolayı olmuyor.