Sağlık kurumuna bağlı bir çalışmadır. 2001 yılının sonunda başladı bu çalışma. 4-5 kişiden oluşan çalışanları vardı. Bu çalışma BM’ye bağlı bir çalışmaydı. Özel bir hastanede teknik yardımları yapıyor. Önceleri haftada 2 gün 2 doktor gönderiliyordu. 2004 yılına kadar da bu böyle devam etti. Hastalar genellikle felçli, diskli, spazmlı, damar sertliği sorunları olan hastalardı. Bu türden hastaların tedavisi yapılıyordu. Mali ve teknik yardım yapılıyordu. Tedavisi mümkün olmayanları Hewler’deki hastanelere gönderiliyordu. Ameliyatlar, protezler bu hastalara bedava yapılıyordu. 2006 yılına kadar hasta sayısıda önemli ölçüde fazlaydı. Günde 20’ye yakın hasta geliyordu. Günde 7 saat çalışmamız vardı. 2004 yılının sonunda teknik mali yardım kesildi. BM artık bu işlerini yerel hükümete devretti. Ancak tüm girişimlerimize rağmen yerel hükümet bize yardım etmedi. Ayakları olmayan, spazm geçiren mülteci halka yardımcı olunmadı. Handy Cup, Qandil, Emergncy’de bizlere yardım etmedi. BM’den sonra sağlık işleri özelleşince biz hiç yardım alamadık. Bu yüzden hasta sayımızda da azalmalar oldu. Tenkik araçlarımız şu an bozuktur. Elimizdeki imkanlarla hastaları tedavi ediyoruz. Buna rağmende kurumumuzu kapatmadık. Ancak ameliyat gibi işleri yapacak ne teknik kadro ne de aletlerimiz var. 2004 yılının sonundan itibaren işlerimiz oldukça zorlaştı. Eskisi gibi tedavi işlerimiz resmi başvurumuza rağmen cevap bulamadı.

Halka hizmet etmek istiyoruz. Sağlık sorunlarımız çoktur. Halkın maddi imkanları zaten yoktur. Önümüzdeki süreçte dışardan yardım olursa sevineceğiz. Halkta böylece sağlık sorunlarını halledebilecek. Bu halk mülteci bir halktır. İmkanları zaten yoktur. 100’den fazla da sakat çocukları vardır. Bundan dolayı biz bu sağlık kurumunu açmıştık. İmkan olursa kemik erimesi, doğuştan sakatlıkları gibi bir çok hastalıkları kendi imkanlarımızla iyileştirebildik. Eklem bozuklukları, kan dolaşımı, disk çıkmaları ve felçli insanlarımız 15 günde iyileşebildiler. Bu da bizi çok sevindirmişti. Oysa imkanlarımız hiç yoktu diyebiliriz. Teknik imkanlar eskisi gibi olsa bir çok sorunumuz halledilebilir. Amacımız bunlara sahip olmaktır. Süleymaniye’de biz 3 ay eğitimde gördük, ancak şimdi bu eğitimler verilmiyor. Biz 2004 yılında buraya geldik ve Hewler’de eğitimimizi görmüştük. Hewler’de Komela Kemendam kurumuna başvurduk bu kurum güneydeki sağlık çalışmalarını yapıyorlardı. Ancak mülteci kampımızda bunu yapmayı kabul etmediler. Çok aktif bir kurum. Mahmur kampı mağdurları bundan hiç yardım alamadı. “Bize dahil olun yardım edelim” diyorlardı.

Projelerimiz vardı. Ancak geliştiremedik. Şişmanlıktan rahatsız olanlar için bir spor eğitim yeri açmak istedik. Ancak teknik araçlarımız yoktu. Kadınlar bu çalışma için çok istekliydiler. Hatta şişman kadınların sayısı sakat insanlarımızdan daha fazlaydı. Fazla hareket etmeyen kadınları bu tesislerde hareket ettirebilirdik. 400’den fazla sakat insanlarımız var. Bunların maddi imkanlarıda yok. Burada sağlık çalışmalarımız teknik araçlarıyla hizmet verseydi. Bu 400’den fazla insanımızın tedavisi mümkün olabilirdi. Son süreçte Qandil’e mektup yazıldı, teknik araçların getirilmesi için. Bu kurum BM’ye bağlı bir kurumdur. Bu kurum bir çok teknik malzeme getirdi. Zayıflama aletleri, özürlü insanlar için yürüyüş bandı gibi. Yine Avrupa’ya da başvurduk. Avrupa zaten bu fizik tedavilere çok önem gösteriyordu. Avrupa’nın her yerinde de buna benzer  kurumları açıyorlar. Tabi önce resmileşmek, kurumlaşmak gerekiyor. Şu anda da malzemelerimiz hala Avrupa’da bekletiliyor.