Şehit Dılgeş arkadaş Silvan’da dünyaya gelmiş, 1992 de Silvanden gerilla saflarına katılmıştı. Bir süre Amed kırsalın da kaldıktan sonra, Erzurum Eğeletene gelmişti. Ben 1994 yılında tanıdım onun.

     Hem büyüdüğü ortam, hemde babasının imam oluşunun Şehit Dılgeş arkadaşta bazı derin izler bırakması göze çarpıyordu. Doğayı ve gerillayı aşk düzeyinde seven bir yoldaştı.

       Çocukken doğayla iç içe büyüdüğünü, köylerinde emekle çok erken tanıştığını söylerdi hep. Zaten onu hiç boş görmedik desem hiçte abartmış olmam sanırım. Her zaman kendine yapılacak bir şeyler bulurdu. Zamanı nakış örer gibi örgütlerdi.

                Bir güven duygusu oluşturuyordu yoldaşlığa dair. Her zaman düzgün ve temiz olmasına çok dikkat ettiği elbisesin dek intizam, dağınıklığa ve gaflete taviz vermeyen bu duruş hep bir büyü gibi sarardı bizi.

      Askerliği çok severdi. Hep derdi  “Bu hayat bizim değil borca aldığımız bir candır.

Başkan APO’nun” yorulmak ucuz ölmekten iyidir” sözünü tekrarlar sonra şakayla karışık takılırdı.”vurun ulan vurun ben kolay ölmem” ha. Sülbüs Taride Çavreşlerde, ban dazlarda zirvelerin gizemini özümser, özgür kürdistanda düşlerdi zamanın yalnızlığından.

       Bir geleceğin emekçisiydi sömürgeci güçlerin “ ez ha ez’ ine, kendinde dur demenin çığlığıydı Şehit Dılgeş’ teki kavga hırsında saklı direnişler.

      Ahlakta derinleşmenin, onuru gururu hamle hamle büyütmenin bir başka adıydı Heval Dılgeş. 

        Onda ki PKK ye bağlılık, Kürdistan’ a dair yurtsever duyguların güçlüğü her zaman bizide ateşliyordu. Bu duygular en gergin atmosferleri bile yumuşatıp bir birine kenetlemeyi başarıyordu.

O dengbeji sesinde geleneğin gelecekle ve günümüzle buluştuğu anları ifade ederdi. Perinin şırıltısıyla bütünleşen sesi tüm kelhask vadisinin belli belirsiz dinleyen yüreklerine yaşamın ve kavganın tadını hazzını bırakıp giderdi. O söylemeye başladığında zaman bile ağlardı usulca.

            İşte öyle halka dair yaşanmış bir yaşam.

Hazin bir sonbahar akşamında veda ederken dünyaya sonsuz ve ölümsüz olmanın kapısına vardığının farkındaymışçasına bırakmıştı o küçük mendilini.

          Evet Adı konulmamış bir sezginin yarattığı hüzündü bende yankılanan.

              Son görünüşü ve sade gülüşü kalmıştı asla hiç bir ana sığdırılamayacak inançlı bakışlarda.

           Şehit Dılgeş Amed Arkadaşın anısına

                           2000’  de Bingöl’ de Adaklıda Şehitler kervanlığına katıldı.

                                                               HEBUN AMASYA

.