İnsanlık Tarihinde Savaş

.

Savaş’ ın, bu büyük şiddet hareketinin insanlığın binlerce yıllık tarihinde özel bir yeri olduğu bir gerçektir. İnsanlığın büyük acılar çekmesine neden olan savaşın çok çeşitli tanımları yapılmıştır. En çok bilinen de Prusyalı Carl Von Clausewitz’ in “Savaş, politikanın başka araçlarla devamından başka bir şey değildir” şeklindeki tanımıdır. Çağdaş savaş kuramcısı John Keegan ise, “Savaş Sanatı Tarihi” adlı eserinde “Aslında Savaş, politikanın devamını sağlayan bir araç değildir. Eğer Clausewitz’ in vardığı bu hüküm doğru olsaydı, dünyayı anlamak çok kolaylaşırdı” savını ileri sürerek Clausewitz’ in tanımına karşı koyar. Alvin Toffler ise, “21. Yüzyılın Şafağında Savaş ve Savaş Karşıtı Mücadele” adlı yapıtında savaşın politika ile ilişkisini önemsemekle birlikte, ekonomi ile de ilişkisine dikkat çekmektedir.

Koma Komala Kürdistan Önderliği Abdullah Öcalan ise savaşı,  “Politikanın yoğunlaşmış şekli“ olarak belirliyor. Ve savaşa şöyle bir tanımlamayı ekliyor. Zor zor’un gerektirdiği yerde meşrudur, bunun dışında kullanılan zor cinayet olmaktan öteye gidemez“ diyor. Kültürel haklar ve özgürlükler için kullanılan zor, meşru savunma gücüdür. Olması gereken de budur. Oysa savaşa geçmişte olduğu gibi bugünde kutsal bir araç olarak yaklaşılmış, bundan dolayı tüm sömürü sistemlerinin temelinde savaşların olduğu görülmüş, tüm toplumsal kural ve kurumlaşmalar da savaşa endeksli bir duruma getirilmiştir. Savaşta başarmak tüm hakların temeli sayılmaktaydı. Bunlar devlet ve iktidar amaçlı güçlerin temelinde yatan savaşa endeksli şeylerdi.

Bununla birlikte Marksist teori de dini ayetler gibi kutsallaştırılmış, bu durum Marksizme de zarar vermişti. Marksizm de; devlet, iktidar ve zora karşı devletleşerek, zoru meşru savunma sınırların dışında tutarak mücadele yürütmesi, sisteme benzeşmesini de beraberinde getirmiş, böylece kitle desteğini de yitirmişlerdir. 1968 devrimci öğrenci hareketlerinin ve devrimlerinin yükselişi de bunlara bir eleştiri şeklinde gelişmiştir. Bu devrimlerde toplumsal kesimler iktidar güçlerine iki mesaj vermiştir.

Birincisi ABD ve SSCB politikalarının kabul edilemeyeceği

Ikincisi sol hareketlere olan inançsızlık idi.

Devlet, iktidar, zor(savaş) hakkında yanlış teorik belirlemeler bu dönemde ortaya çıkmıştır. Tarihsel ve toplumsal gelişmeler kaba materyalist bakış açısının sonucu olarak düz bir çizgi olarak ele alınmış sosyalizmde kapitalizmden ileri görülerek bir erimenin yaşanacağı belirtilmişti. Bu mutlak gerçeklikti ama olmadı. Çünkü gelişmeler düz bir çizgide multak olamazdı. Yani yeni her bir toplumsal sistemin daha ilerici olduğu fikriyle, keskin sınıfsal ayrımlar üzerinden geliştirilen düşünceler toplumun farklı kesimlerinin sosyal mücadelelerden dıştalanmasıyla son buldu. Bunlar gözardı edilip toplum işçiler ve burjuvalar olarak sınıflandırılmış, tüm kesimler işçileştirilmiştir. Önderlik bunun  serfleştirmenin ve köleleştirmenin bir benzeri olduğunu belirtmiştir. Bütünlüğün olmaması da sol hareketlerde başarısızlığı ortaya çıkarmıştır.