|
|
|
|
Baharın Gülüşü Yazmak istediğimde seni Yazamadım Belki de dilim tutulur diye utandım. Karlı dağların sakallı yüzü Bağrına basmış seni. Munzurun aşkıydın, Dersimin geçit vermez yoldaşıydın. Dokuz Kayanın haykıran sesi, Munzurun soluğunda kalan bir nefestin. Ardından bıraktığın Bir bahar Bir gülüş Bir de sıradağlara bıraktığın tohum. Vatan dedin, Ölümüne sarıldın vatana. Seni barındıran kutsal ana, toprağımdır, O toprakta kardelenler yeşerdi senin uğruna. Bir kalemin yazdıklarına sığdıramam seni. Derin duygularda aradım özlemini, Kışa benzetmedim durgun yüreğimi. Sıcak bir sevginin arayışıdır özlemin İstersen bir sırrı olarak kalsın yüreğimin. Ama saklayamam seni bunca emeklerden, Kalbimdeki sevgiye işte o an kavuşurum. Serin rüzgarların eşliğinde Seni konuşurum Seni anlatırım Seni sevenlere
Zeynel Sülbüs Toprağın Sesi İçimdeki sevgiyi sır gibi sakladım. İçimdeki sevgi Bazen suyun akışına benzer, sakin Bazen de rüzgarı tutarcasına, deli.
Ayak bastığım toprağın sesidir, Sevginin yolu geçer bastığım yerden. Çatlamış toprağın nefesini duyardım, Susuzluğun özlemini çeken susuzlar gibi. Sabahları uyandığımda, Sabahın açılan perdesini beklerdim, Sevgiyle parlayan güneşi okşardım. Çektiğim özlemin hasretiyle beklerdim. Kıyametin derin kuytularında olsam da Zemherinin kışında donsam da İlle de Unutulmayan bir sevginin peşinden koşacağım. Zeynel Sülbüs Dört Mevsim İlkbahar akışına benzeyen gülümseyiş, Akan suların içinde parlayan güneş. Gözle görmeye değer bir tomurcuk, Olgunlaşmış ve zamanı bekler. Ağustos sıcağında kavrulan otlar, Zamanın akışına dalan çatlak dudaklar. Hüzünlü gözlerin manasının esiri, Durmadan sayan hasretine özlem çeker. İlkbahar karı Sonbahar yaprak misali, Soğuk rüzgarların arasında gider gelir Ta ki kendine bir yer bulana dek. Derin kuytularda mı, Yoksa bir uçurum kıyısında mı? Zemheri kışın soğuğunda titreyen parmakları. Gözlerindeki masumiyet, kirpiklerin telaşıydı. Oysa gönlümde saklı bir sır, Şafağın açılan perdesinde ise bir aydınlıktı. Zeynel Sülbüs Neden Ölümü Seçtiler? İlk
kurşun, Neydi bu duygu? Ve neden kurşun seçildi? Kayıp çocukların bir hikayesi midir? Evet, bir hikaye ve bir trajedi Bir çığlığın sesindeki duygularda Korku dolu anlar vardır. Ama onlar cesaretlerinden Kuşku duyulmayanlardır. Neden
ölümü seçtiler? Yaşamı uğruna ölecek kadar seviyorum Dediler ve yürüdüler. Gerçeği görenler, Doğruya koşanlar Oysa doğruyu bilmek yetmiyor, Alın terinin hakkını vermek de vardır. Onlar da bunu yaptılar. Ölüm sehpasından korkmadılar Çünkü yaşamayı Ve yaşatmayı seçtiler. Evet, Kayıp çocukların hikayesi Duygular, Sevmeler, Sevgiyi paylaşanlar. İşte onlar, Toprağı bağrına basanlar, Tohumlarını serptiler Kürdistan dağlarına. Birer gül olup yeşerdiler, Zağroslarda boy verdiler, Munzurlara, Toroslara uzandılar. Kutsal kokularını ve türküleşen seslerini yükselttiler. Bulut olup dağların gölgesinde gizlendilerBir ses, Bir çığlık, Ve bir haykırış! İşte kayıp çocukların hikayesi, Her geçen gün Büyüyor ve yükseliyor Bir bir Kürdistan dağlarında. Sevmeyi bilenler Sevgiyi geliştirenlerdir Sevgiyi geliştirenler de barışa koşanlardır. İşte kayıp çocukların hikayesi 27.10.2008 Zeynel Sülbüs
|
|
|
kurdistan.gaziler@googlemail.com |