Bir Hayat
Yekta Şoreş

Yasaklara boğulmuş şehir

Hıçkırıkların tenha gecesinde

Melodisiz bir şarkı gibi esen yoksulluk

Bir tek gecede utanmaz oluştu

Hüzne kaldırılmış kadehler

Naralara karışıp tüm sokakları

Kendi gibi ederdi

Lekelenmiş tüm beyazlar

Korkunç pişmanlıklarla yakarırken

Artık ne söze nede

Gözlerin diline gerek kalırdı

İşte öyle zamanlarda

Gözlerim vatansız yalnızlıkların kıvılcımını

Şehre û geceye rağmen sunardı şafağa

Her gün tutuşurken kavgalara

Çocuk ellerimizle saplanmış 

Sokak ışıkları

Kahrolmuş hayatlarımıza

Anlam vermez olmuştu  

Sonra dağların patikalarında

Görünmez olmuş izlerimiz

Üstü tozlanmış çığlık

Birikmiş acılarını yılların

Merhametine bırakmış bekler dururdu